Background: Medication nonadherence

Background: Medication nonadherence in patients with
schizophrenia presents a serious clinical problem.
Research on interventions incorporating motivational
interviewing (MI) to improve adherence have shown
mixed results. Aims: Primary aim is to determine the
effectiveness of a MI intervention on adherence and hospitalization
rates in patients, with multi-episode schizophrenia
or schizoaffective disorder, who have experienced
a psychotic relapse following medication nonadherence.
Secondary aim is to evaluate whether MI is more effective
in specific subgroups. Methods: We performed a
randomized controlled study including 114 patients who
experienced a psychotic relapse due to medication nonadherence
in the past year. Participants received an adapted
form of MI or an active control intervention, health education
(HE). Both interventions consisted of 5–8 sessions,
which patients received in adjunction to the care
as usual. Patients were assessed at baseline and at 6 and
12 months follow-up. Results: Our results show that MI
did not improve medication adherence in previously nonadherent
patients who experienced a psychotic relapse.
Neither were there significant differences in hospitalization
rates at follow-up between MI and HE (27% vs 40%,
P = .187). However, MI resulted in reduced hospitalization
rates for female patients (9% vs 63%, P = .041), noncannabis
users (20% vs 53%, P = .041), younger patients
(14% vs 50%, P = .012), and patients with shorter illness
duration (14% vs 42%, P = .040). Conclusions: Targeted
use of MI may be of benefit for improving medication
adherence in certain groups of patients, although this
needs further examination.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

พื้นหลัง: ความไม่ร่วมมือในการใช้ยาในผู้ป่วยที่มี
. โรคจิตเภทนำเสนอปัญหาทางคลินิกอย่างจริงจัง
งานวิจัยเกี่ยวกับการแทรกแซงการใช้มาตรการสร้างแรงบันดาลใจ
การสัมภาษณ์ (MI) เพื่อปรับปรุงการยึดมั่นได้แสดงให้เห็น
ผลการผสม จุดมุ่งหมาย: เป้าหมายหลักคือเพื่อตรวจสอบ
ประสิทธิภาพของการแทรกแซง MI ในการยึดมั่นและรักษาในโรงพยาบาล
ในอัตราผู้ป่วยจิตเภทหลายตอน
หรือความผิดปกติแบบโรคจิตที่มีประสบการณ์
การกำเริบของโรคต่อไปนี้โรคจิตไม่ร่วมมือในการใช้ยา.
เป้าหมายรองคือการประเมินว่า MI มีประสิทธิภาพมากขึ้น
ในกลุ่มย่อยที่เฉพาะเจาะจง วิธีการ: เราดำเนินการ
ศึกษาแบบสุ่มรวม 114 ผู้ป่วยที่
มีประสบการณ์การกำเริบของโรคทางจิตเนื่องจากความไม่ร่วมมือในการใช้ยา
ในปีที่ผ่านมา ผู้เข้าร่วมได้รับการดัดแปลง
รูปแบบของ MI หรือแทรกแซงการควบคุมที่ใช้งาน, การศึกษาสุขภาพ
(HE) การแทรกแซงทั้งสองประกอบด้วย 5-8 ครั้ง
ที่ผู้ป่วยได้รับสลับกับการดูแล
ตามปกติ ผู้ป่วยที่ได้รับการประเมินที่ baseline และที่ 6 และ
12 เดือนติดตาม ผลการศึกษา: ผลของเราแสดงให้เห็นว่า MI
ยังไม่ดีขึ้นรับประทานยาอย่างสม่ำเสมอใน nonadherent ก่อนหน้านี้
ผู้ป่วยที่มีประสบการณ์การกำเริบของโรคทางจิต.
ไม่ได้มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในการรักษาในโรงพยาบาล
อัตราที่ติดตามระหว่าง MI และ HE (27% เทียบกับ 40%,
p = 0.187) . อย่างไรก็ตาม MI ผลในการรักษาในโรงพยาบาลลด
อัตราการป่วยหญิง (9% เทียบกับ 63%, p = 0.041) noncannabis
ผู้ใช้ (20% เทียบกับ 53%, p = 0.041) ผู้ป่วยที่มีอายุน้อยกว่า
(14% เทียบกับ 50%, p = 0.012) และผู้ป่วยที่มีความเจ็บป่วยที่สั้นกว่า
ระยะเวลา (14% เทียบกับ 42%, p = 0.040) สรุป: การกำหนดเป้าหมายการ
ใช้ MI อาจเป็นประโยชน์สำหรับการปรับปรุงการรักษาด้วยยา
การยึดมั่นในคนบางกลุ่มของผู้ป่วยแม้ว่าเรื่องนี้
ต้องการตรวจสอบต่อไป

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

พื้นหลัง : ยาแลผู้ป่วย
จิตเภทร้ายแรงทางคลินิก เสนอปัญหา เพื่อจะสร้างแรงบันดาลใจ

โดยการสัมภาษณ์ ( MI ) เพื่อปรับปรุงการแสดง
ผลผสม วัตถุประสงค์ : เป้าหมายหลักคือ เพื่อศึกษาประสิทธิผลของการแทรกแซง มิ

และอัตราการเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลในผู้ป่วย กับตอน
หลายโรคจิตเภทหรือโรค schizoaffective ใครเคยมีประสบการณ์
โรคจิตกำเริบต่อไปนี้ยาแล .
มัธยม จุดมุ่งหมายคือเพื่อประเมินว่ามีประสิทธิภาพมากขึ้น
เฉพาะในกลุ่มย่อย วิธีการ : เราได้ทำการศึกษารวม 114
สุ่มผู้ป่วยที่มีอาการทางจิตจาก

แลยาในปีที่ผ่านมา อาสาสมัครได้รับการดัดแปลง
ฟอร์มของ มิ หรือการแทรกแซงควบคุมงานสุขศึกษา
( เขา ) ทั้งการแทรกแซง ประกอบด้วย 5 – 8 รอบ ซึ่งผู้ป่วยจะได้รับในที่เป็นสิ่งประกอบ

เพื่อดูแลตามปกติ ผู้ป่วยได้รับการประเมินที่ 0 และที่ 6
12 เดือนติดตาม ผล : ผลของเราแสดงให้เห็นว่ามิ
ไม่ได้ปรับปรุงความร่วมมือในการรักษาด้วยยาของผู้ป่วย nonadherent
ก่อนหน้านี้ใครมีประสบการณ์ทางจิตกำเริบ .
ก็มีความแตกต่างในอัตราค่ารักษาพยาบาล
ที่ติดตามระหว่างมิและเขา ( 27 % และ 40 %
, p = . 187 ) แต่มิมีผลในการลดอัตราการรักษาผู้ป่วยหญิง (
9 % และ 63 % , P = . 041 ) ผู้ใช้ noncannabis
( 20% และ 53 % , P = . 041 ) น้องป่วย
( 14 % และ 50 % , P = . 012 ) , และผู้ป่วยมีระยะเวลาการเจ็บป่วย
สั้น ( 14 % ต่อ 42 % , P = . 040 ) สรุป : เป้าหมาย
ใช้ มิ อาจเป็นประโยชน์สำหรับการปรับปรุงยา
การยึดมั่นในบางกลุ่มของผู้ป่วย แม้ว่านี้
ต้องการตรวจเพิ่มเติม