Poetry uses forms and conventions t

Poetry uses forms and conventions to suggest differential interpretation to words, or to evoke emotive responses. Devices such as assonance, alliteration, onomatopoeia and rhythm are sometimes used to achieve musical or incantatory effects. The use of ambiguity, symbolism, irony and other stylistic elements of poetic diction often leaves a poem open to multiple interpretations. Similarly figures of speech such as metaphor, simile and metonymy[4] create a resonance between otherwise disparate images—a layering of meanings, forming connections previously not perceived.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บทกวีใช้ฟอร์มและแบบแผนการตีความแตกต่างให้คำแนะนำ หรือตอบสนองมากที่เรามอบให้ บางครั้งใช้อุปกรณ์เช่น assonance, alliteration, onomatopoeia และจังหวะเพื่อให้เกิดลักษณะพิเศษดนตรี หรือ incantatory ใช้ย่อ สัญลักษณ์ ประชด และองค์ประกอบอื่น ๆ เป็นสำนวนของบทกวี diction มักทิ้งกลอนเปิดการตีความหลาย ทำนอง โวหารเช่นเทียบ เปรียบเทียบ และ metonymy [4] สร้างสั่นพ้องระหว่างภาพที่แตกต่างกันมิฉะนั้น — layering ของความหมาย การขึ้นรูปการเชื่อมต่อก่อนหน้านี้ มองเห็นไม่

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทกวีใช้รูปแบบและการประชุมที่จะแนะนำการตีความที่แตกต่างกันคำพูดหรือการตอบสนองจะทำให้เกิดอารมณ์ อุปกรณ์เช่นเพี้ยน, สัมผัสอักษรสร้างคำและจังหวะบางครั้งใช้เพื่อให้บรรลุผลหรือดนตรี incantatory การใช้ความคลุมเครือสัญลักษณ์ประชดและองค์ประกอบอื่น ๆ ของโวหารกวีพจน์มักจะออกบทกวีเปิดให้ตีความหลาย ตัวเลขในทำนองเดียวกันในการพูดเช่นอุปมาอุปมัยและนัย [4] สร้างเสียงสะท้อนระหว่างภาพแบบที่แตกต่างกันเป็นอย่างอื่น layering ความหมายไว้ก่อนหน้านี้ไม่เชื่อมต่อการรับรู้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การใช้รูปแบบและการจัดประชุมเพื่อแนะนำการตีความแตกต่างกัน คำ หรือ เพื่อระลึกถึงการตอบสนองอารมณ์ อุปกรณ์เช่นสัมผัสเพี้ยนเลี้ยงคำและจังหวะที่ใช้ในบางครั้งเพื่อให้บรรลุผล หรือเพลง incantatory . การใช้สัญลักษณ์ที่ประชดความคลุมเครือ และองค์ประกอบอื่น ๆของกวีโวหารพจน์มักจะทิ้งกลอนเปิดให้ตีความได้หลายๆโดยตัวเลขของการพูด เช่น คำอุปมา , การเปรียบเปรย [ 4 ] สร้างเสียงสะท้อนระหว่างมิฉะนั้นหลากหลาย images-a layering ของความหมาย , สร้างการเชื่อมต่อก่อนหน้านี้ ไม่รับรู้