The model for historical intelligib

The model for historical intelligibility, in short, is literary narrative. We who hear and read stories are good at telling whether a plot makes sense, hangs together, or whether the story remains unfinished. If the same models of what makes sense and what counts as a story characterize both literary and historical narratives, then distinguishing between them need not seem an urgent theoretical matter. Similarly, theorists have come to insist on the importance in non-literary texts whether Freud's accounts of his psychoanalytic cases or works of philosophical argument of rhetorical devices such as metaphor which have been thought crucial to literature but have often been considered purely ornamental in other sorts of discourses. In showing how rhetorical figures shape thought in other discourses as well. theorists demonstrate a powerful literariness at work in supposedly non-literary texts, thus complicating the distinction between the literary and the non-literary.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แบบจำลองสำหรับ intelligibility ประวัติศาสตร์ สั้น ๆ จะเล่าเรื่องวรรณกรรม ที่ฟัง และอ่านเรื่องราวได้ดีบอกว่า แผนการทำให้รู้สึก แฮงค์กัน หรือว่าเรื่องยังคงอยู่ยังไม่เสร็จ ถ้ารุ่นเดียวกันสิ่งที่ทำให้ความรู้สึกและสิ่งที่นับเป็นเรื่องลักษณะวรรณคดี และประวัติศาสตร์ narratives แยกความแตกต่างระหว่างพวกเขาแล้ว ต้องไม่ดูเหมือนจะ เรื่องทฤษฎีการด่วน ในทำนองเดียวกัน theorists มีมายืนยันในความสำคัญในข้อความที่ไม่ใช่วรรณกรรมว่าบัญชีของ Freud กรณี psychoanalytic ของเขาหรืองานของอาร์กิวเมนต์ปรัชญาของอุปกรณ์เช่นเทียบ rhetorical ซึ่งมีการคิดการประกอบการ แต่มักจะมี การพิจารณาประดับเพียงอย่างเดียวในอื่น ๆ ทุกประการ ในการแสดงตัวเลขว่า rhetorical ทรงคิดในประการอื่น ๆ เช่นการ theorists สาธิต literariness มีประสิทธิภาพในการทำงานในข้อความที่คาดคะเนไม่วรรณคดี complicating ดังนั้น ความแตกต่างระหว่างการไม่วรรณคดีและวรรณกรรม

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

รูปแบบสำหรับความเข้าใจประวัติศาสตร์ในระยะสั้นคือการเล่าเรื่องวรรณกรรม เราที่ได้ยินและอ่านเรื่องราวมีดีที่บอกว่าพล็อตจะทำให้ความรู้สึก, แฮงค์ด้วยกันหรือไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่ยังไม่สมบูรณ์ ถ้ารุ​​่นเดียวกันของสิ่งที่ทำให้ความรู้สึกและสิ่งที่นับเป็นเรื่องลักษณะเรื่องเล่าทั้งวรรณกรรมและประวัติศาสตร์แล้วแยกความแตกต่างระหว่างพวกเขาไม่จำเป็นต้องดูเหมือนเรื่องทฤษฎีเร่งด่วน ในทำนองเดียวกันนักทฤษฎีได้มายืนยันในความสำคัญในตำราที่ไม่ใช่วรรณกรรมไม่ว่าจะเป็นบัญ​​ชีของฟรอยด์ในกรณีที่จิตของเขาหรือการทำงานของอาร์กิวเมนต์ปรัชญาของอุปกรณ์โวหารเช่นอุปมาซึ่งได้รับการคิดว่าสิ่งสำคัญในการวรรณกรรม แต่มักจะได้รับการพิจารณาประดับอย่างหมดจดในประเภทอื่น ๆ ของวาทกรรม ในแสดงให้เห็นว่าตัวเลขวาทศิลป์รูปร่างคิดในวาทกรรมอื่น ๆ เช่นกัน ทฤษฎีแสดงให้เห็นถึงการเป็นแบบวรรณคดีที่มีประสิทธิภาพในการทำงานในตำราที่คาดคะเนที่ไม่ใช่วรรณกรรมจึงแทรกซ้อนความแตกต่างระหว่างวรรณกรรมและไม่ใช่วรรณกรรม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แบบจำลองสำหรับการเข้าใจประวัติศาสตร์ ในสั้น เป็นวรรณกรรมเรื่อง เราได้ยินและอ่านเรื่องราวที่ดีที่บอกว่าพล็อตสมเหตุสมผล เข้าด้วยกัน หรือ ว่าเรื่องยังไม่เสร็จสิ้น ถ้ารุ่นเดียวกันของสิ่งที่เป็นไปได้และสิ่งที่นับเป็นเรื่องลักษณะทั้งวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ )แล้วความแตกต่างระหว่างพวกเขาไม่ต้องดูเรื่องทฤษฎี ด่วน ในทํานองเดียวกันนักทฤษฎีมายืนยันในความสำคัญในวรรณกรรมไม่ว่าฟรอยด์จิตวิเคราะห์ของเขา หรืองานบัญชี กรณีของการโต้แย้งเชิงปรัชญาของอุปกรณ์ที่ใช้ เช่น คำอุปมาที่ได้รับความคิดที่สำคัญของวรรณกรรม แต่มักจะมีการพิจารณาหมดจดประดับในประเภทอื่น ๆของวาทกรรม . แสดงให้เห็นว่าตัวเลขในการคิดในรูปวาทกรรมอื่น ๆเช่นกันทฤษฎีแสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพในการทำงาน literariness คาดคะเนไม่ใช่วรรณกรรมจึงแทรกซ้อนความแตกต่างระหว่างวรรณกรรมและไม่ใช่วรรณกรรม