When I was twelve, my parents moved

When I was twelve, my parents moved out of London to a small village near Oxford. I was the only Asian girl in my school and I suddenly felt a bit lonely. I became a typical difficult teenager - I hated school and I thought all the would was against me. But two important things happened. I realised that being funny was the best way to make friends. Perhaps if we'd stayed in London I would never have learned how to bee funny And then I had a brilliant Art teacher, Mrs York, who encouraged me to go to Are College. I would probably have left school as early as possible, if I hadn't met her.
However on the day of my college interview in bate,I woke up late. I left the house wearing two odd shoes and didn't notice that my bottle of chocolate milk had spilled all over the paintings in my bag. then when I finally got to the station I got on the wrong train Who knows... if I had gone to Bath that day I might have become a professional artist. But I went to Swindon instead I told the woman next to me on the train about what had happened and she sat and cried with laughter. It turned out she was the producer of a comedy programme on the radio. To cut a long story short, I got an invitation a week later to attend an audition for the show... and the rest,as they say, is history I'm very lucky-my life has been full of happy accidents

ผลลัพธ์ (เขมร) 1:

នៅពេល​ដែល​ខ្ញុំ​មាន​ដប់ពីរ​, ឪពុក​ម្តាយ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ផ្លាស់​ប្តូ​រ​ចេញ​ពី​ទីក្រុង​ឡុ​ង​ទៅ​ភូមិ​តូច​មួយ​នៅ​ជិត​វិទ្យាល័យ Oxford ។ ខ្ញុំ​ជា​ក្មេង​ស្រី​នៅ​អាស៊ី​បាន​តែ​នៅ​ក្នុង​សាលា​របស់​ខ្ញុំ​ហើយ​ភ្លាម​នោះ​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ឯកោ​បន្តិច​។ ខ្ញុំ​បាន​ក្លាយ​ជា​ក្មេង​ជំទង់​មាន​ការ​លំបាក​ជា​ធម្មតា - ខ្ញុំ​ស្អប់​សាលា​ហើយ​ខ្ញុំ​គិត​ថា​ទាំង​អស់​នេះ​គឺ​ចង់​ធ្វើ​ប្រឆាំង​នឹង​ខ្ញុំ​។ ប៉ុ​ន្ដែ​អ្វី​ដែល​សំខាន់​ពីរ​ដែល​បាន​កើតឡើង​។ ខ្ញុំ​បាន​ដឹង​ថា​ការ​ក្លាយ​ជា​គួរ​ឱ្យ​អស់​សំណើច​នេះ​ជា​វិធី​ល្អ​បំផុត​ដើម្បី​ធ្វើ​ឱ្យ​មិត្ត​ភក្តិ​។ ប្រហែល​ជា​ប្រសិន​បើ​យើង​បាន​ស្នាក់​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​ឡុ​ង​ដ៍​ខ្ញុំ​នឹង​មិន​បាន​រៀន​ពី​របៀប​សត្វ​ឃ្មុំ​គួរ​ឱ្យ​អស់​សំណើច​ហើយ​បន្ទាប់មក​ខ្ញុំ​មាន​គ្រូ​បង្រៀន​អស្ចារ្យ​សិល្បៈ​, អ្នកស្រី​យ៉​ក​ដែល​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ទៅ​មហាវិទ្យាល័យ​សុទ្ធតែ​។ ខ្ញុំ​នឹង​ប្រហែល​ជា​បាន​ចាក​ចេញ​ពី​សាលា​រៀន​ជា​ដំណាក់កាល​ដំបូង​ដែល​ជា​អាច​ធ្វើ​ទៅ​បាន​ប្រសិន​បើ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ជួប​នាង​ទេ​។
ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​នៅ​ថ្ងៃ​សំ​ភា​ស​ន៍​មហាវិទ្យាល័យ​របស់​ខ្ញុំ BATE ដែល​ក្នុង​នោះ​ខ្ញុំ​ភ្ញាក់​ឡើង​យឺត​។ ខ្ញុំ​បាន​ចាកចេញ​ពី​ផ្ទះ​ពាក់​ស្បែកជើង​សេស​ទាំង​ពីរ​នាក់​នេះ​ហើយ​មិន​បាន​សង្កេត​ឃើញ​ថា​ទឹកដោះគោ​មួយ​ដប​សូកូឡា​របស់​ខ្ញុំ​បាន​កំពប់​ទាំង​អស់​នៅ​លើ​ផ្ទាំង​គំនូរ​នៅ​ក្នុង​កាបូប​របស់​ខ្ញុំ​។ បន្ទាប់​មក​នៅ​ពេល​ដែល​ទី​បំផុត​ខ្ញុំ​ទទួល​បាន​ទៅ​ស្ថា​នី​យ៍​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​នៅ​លើ​រថភ្លើង​ខុស​តើ​នរណា​ដឹង​ថា​នេះ ... ប្រសិន​បើ​ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​ងូត​ទឹ​ក​ក្នុង​ថ្ងៃ​ដែល​ខ្ញុំ​ប្រហែល​ជា​បាន​ក្លាយ​ជា​វិចិត្រករ​អាជីព​ម្នាក់​។ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​បាន​ទៅ Swindon ជំនួស​ឱ្យ​ខ្ញុំ​បាន​ប្រាប់​ទៅ​ស្ត្រី​ម្នាក់​ដែល​បន្ទាប់​មក​ខ្ញុំ​នៅ​លើ​រថភ្លើង​អំពី​អ្វី​ដែល​បាន​កើតឡើង​ហើយ​ដែល​នាង​អង្គុយ​ហើយ​បន្លឺ​សំណើច​នេះ​។ វា​បាន​ប្រែក្លាយ​ចេញ​នាង​ជា​អ្នក​ផលិត​កម្មវិធី​កំប្លែង​មួយ​នៅ​លើ​វិទ្យុ​។ ដើម្បី​កាត់​បន្ថយ​ជា​រឿង​ខ្លី​, ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​ការ​អញ្ជើញ​មួយ​ស​ប្តា​ហ៍​ក្រោយ​ដើម្បី​ចូល​រួម​ស្ដាប់​សម្រាប់​ការ​បង្ហាញ​នេះ ... ហើយ​នៅ​សល់​ដូច​ដែល​ពួក​គេ​បាន​និយាយ​ថា​ជា​ប្រវត្តិ​សា​ស្រ្ត​ខ្ញុំ​ពិត​ជា​មាន​សំណាង​ខ្លាំង​ណាស់​ដែល​មួយ​ជីវិត​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ក្លាយ​ជា​ការ​ពេញ​លេញ​នៃ​ការ​គ្រោះថ្នាក់​សប្បាយ​ចិត្ត