Knowing ObjectsThere is an old base

Knowing Objects
There is an old baseball story about three umpires calling balls and strikes. One says, “I call them as
I see them.” The second says, “I call them as they are.” The third insists, “They ain't nothing until I
call them.” These attitudes correspond to the philosophical positions of empiricism, realism, and
idealism. For neuroscience to support realism about objects, I need to show that the structures and
processes used by the brain enable it to represent things in the world as they are, at least
approximately.
It is tempting to think about mental representations of the world by analogy to the linguistic
representations that we use to communicate with each other in speech and writing. The philosopher
Jerry Fodor claimed that there is a language of thought with the same kinds of structures as a natural
language such as English or Chinese. Many contemporary philosophers assume that knowing is a
propositional attitude, which is a relation between a person and some kind of sentencelike entity. But
understanding minds as brains requires us to take a much broader view of representations, with
linguistic structures such as sentences serving as only one way that the brain knows the world. You do
not have to be a linguistically sophisticated adult human to have knowledge of objects. Other
language-limited animals such as rats and lizards have perceptions too, as do human infants well
before they have learned to talk. In the previous chapter, I described how we can think of brains as
functioning by using patterns of activity of firing by interconnected neurons. Now I will go into a bit
more detail about how visual perception of objects works in the brain.
When you see an object—say, a duck—light in the form of wavelike particles called photons is
reflected off the object into your eyes. At the back of your eyes, your retina has photoreceptor cells
that convert light energy into chemical signals that travel to your brain via the firing activity of cells
in the optic nerves. These signals are carried to the back of the brain where multiple areas of the
visual cortex are engaged. Cells in the area called V1 respond to basic features such as color, motion,
and orientation, while other areas contain neural populations that are specialized for more elaborate
representations, such as faces. Different neural populations interact to determine what features can be
grouped together, as when you perceive both the color of the duck and the shape of its bill. These
neural interactions can also fill in gaps in your visual information, as when you can see that the object
is a duck even though you can see only part of its bill. The brain manages to tie various features
together, so that you don't perceive separately the duck's bill, its color, and its motion, but rather you
see together a white duck with a yellow bill moving down the road.
These processes driven by sensory information from the physical world are called bottom-up, in
contrast to top-down processes that are driven by knowledge, expectations, and goals. The
importance of top-down processes in visual perception is evident from failures of object recognition
caused by brain damage, called agnosia. People with agnosia can accurately detect features such as
edges and shapes, but cannot put them together to see an object. Such recognition is difficult because
a duck or other object can be presented to us from many different viewpoints, and there are many
different kinds of duck. The initial pattern of firing in the retina is two-dimensional, but somehow we
recognize a duck as a three-dimensional object. The brain is able simultaneously to match features,
components, and configurations to its previous experience through the dynamic interaction of billions
of neurons in several different brain areas. If you suffer damage to parts of the brain that have neurons
with connections constituting your learned knowledge about ducks, then you will not be able to put all
the features and configurations together to recognize an object as a duck. People with damage to the
fusiform face area in the brain may suffer from prosopagnosia, the inability to recognize faces.
The top-down nature of visual processing is also evident in Gestalt figures such as the reversing
duck-rabbit (figure 4.1). If you are expecting to see a duck, then you will see the lines on the left as
constituting a bill, whereas if you shift your focus and look for a rabbit, they will appear as ears. This
kind of inference consists not of serial linguistic steps but rather of the parallel dynamic interaction of
neurons that encode sensory information with neurons that encode expectations and knowledge of
what ducks and rabbits look like.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

รู้ว่าวัตถุเรื่องเบสบอลเก่าเกี่ยวกับ umpires สามเรียกลูกและนัดหยุดงานได้ หนึ่งกล่าวว่า "ผมเรียกพวกเขาเป็นเห็นพวกเขา" ที่สองกล่าวว่า "ผมเรียกพวกเขาเป็น" ที่สามรมย์ "พวกเขา ain't อะไรจนฉันโทรไป" ทัศนคติเหล่านี้สอดคล้องกับตำแหน่งของ empiricism สมจริง ปรัชญา และidealism สำหรับประสาทการเพื่อสนับสนุนความสมจริงเกี่ยวกับวัตถุ ฉันต้องการแสดงว่าโครงสร้าง และกระบวนใช้สมองใช้แสดงสิ่งต่าง ๆ ในโลก มี น้อยประมาณจึงดึงดูดการคิดนำเสนอจิตของโลก โดยเทียบกับที่ภาษาศาสตร์แทนที่เราใช้สื่อสารกันในคำพูดและการเขียน ที่นักปราชญ์เจอร์รี่ Fodor อ้างว่า มีเป็นภาษาที่คิดกับโครงสร้างประเภทเดียวกันเป็นธรรมชาติภาษาเช่นภาษาอังกฤษหรือภาษาจีน นักปรัชญาร่วมสมัยจำนวนมากถือว่ารู้ว่าเป็นการpropositional ทัศนคติ ซึ่งเป็นความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลและบางชนิดของเอนทิตี sentencelike แต่เข้าใจจิตใจเป็นสมองให้เรารับมากกว้างมุมมองของการนำเสนอโครงสร้างทางภาษาศาสตร์เช่นประโยคที่ให้บริการเป็นวิธีเดียวที่สมองรู้โลก คุณไม่ต้องเป็นมนุษย์ซับซ้อนมีผู้ใหญ่ให้ความรู้ในวัตถุนั้น อื่น ๆจำกัด(มหาชน)ภาษาสัตว์เช่นหนูและกิ้งก่ามีแนวเกินไป ทำทารกมนุษย์ดีก่อนที่พวกเขาได้เรียนรู้พูดคุย ในบทก่อนหน้านี้ ฉันอธิบายวิธีการที่เราสามารถคิดของสมองเป็นทำงาน โดยใช้รูปแบบของการยิงโดย neurons ที่เชื่อมต่อกัน ตอนนี้ฉันจะไปบิตรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับการรับรู้ว่าภาพของวัตถุที่ทำงานในสมองเมื่อคุณเห็นวัตถุ – พูด เป็ดซึ่งเป็นแสงในรูปแบบของอนุภาคที่เรียกว่า photons wavelikeสะท้อนจากวัตถุเข้าตา ทางตา เรตินาของคุณมีเซลล์ photoreceptorที่แปลงพลังงานแสงให้เป็นสัญญาณทางเคมีที่เที่ยวผ่านกิจกรรมยิงของเซลล์สมองของคุณในเส้นประสาทจักษุ สัญญาณเหล่านี้จะถูกนำไปด้านหลังของสมองที่หลายพื้นที่ของการภาพคอร์เทกซ์เป็นหมั้น เซลล์ในบริเวณที่เรียกว่า V1 ตอบคุณสมบัติพื้นฐานเช่นสี เคลื่อนไหวและการวาง แนว ในขณะที่พื้นที่อื่น ๆ ประกอบด้วยประชากรประสาทที่เป็นผู้เชี่ยวชาญเพิ่มเติมอย่างประณีตนำเสนอ เช่นใบหน้า ประชากรประสาทแตกต่างกันโต้ตอบเพื่อตรวจสอบว่าคุณลักษณะอะไรที่สามารถจัดกลุ่มกัน เป็นเมื่อคุณสังเกตสีของเป็ดและรูปร่างของรายการของทั้ง เหล่านี้โต้ตอบประสาทยังสามารถเติมในช่องว่างในข้อมูลภาพ เป็นเมื่อคุณสามารถดูได้ที่วัตถุเป็นเป็ดแม้ว่าคุณสามารถดูเฉพาะบางส่วนของรายการ สมองจัดการผูกคุณสมบัติต่าง ๆกัน เพื่อให้คุณไม่สังเกตแยกตั๋วของเป็ด สี และความเคลื่อนไหว แต่คุณดูเป็ดขาวกับตั๋วสีเหลืองที่ย้ายลงอยู่ด้วยกันกระบวนการขับเคลื่อน ด้วยข้อมูลทางประสาทสัมผัสจากโลกเหล่านี้เรียกว่าสายล่าง ในความคมชัดเพื่อลงบนกระบวนการที่ขับเคลื่อน ด้วยความรู้ ความคาดหวัง และเป้าหมาย ที่ความสำคัญของกระบวนการในการรับรู้ภาพบนลงล่างจะเห็นได้จากความล้มเหลวของการรู้จำวัตถุเกิดจากสมอง เรียก agnosia คน agnosia แม่นยำตรวจพบลักษณะการทำงานเช่นขอบ และรูปร่าง แต่ไม่สามารถทำให้พวกเขาเข้าด้วยกันเพื่อดูวัตถุ การรับรู้ดังกล่าวเป็นเรื่องยากเนื่องจากเป็ดหรือวัตถุอื่น ๆ สามารถนำเราจากหลายมุมมองที่แตกต่างกัน และมีเป็นจำนวนมากชนิดต่าง ๆ ของเป็ด รูปแบบเริ่มต้นของการยิงในจอตาเป็นสอง แต่อย่างใดเรารู้จักเป็ดที่เป็นวัตถุสามมิติ สมองจะได้พร้อมกันเพื่อให้ตรงกับลักษณะการทำงานส่วนประกอบ และตั้งค่าคอนฟิกการประสบการณ์ก่อนหน้านี้ผ่านการโต้ตอบแบบไดนามิกพันล้านของ neurons ในสมองที่แตกต่างกัน ถ้าคุณประสบความเสียหายกับส่วนของสมองที่มี neuronsค่าความรู้ที่เรียนรู้เกี่ยวกับการเชื่อมต่อ แล้วคุณจะไม่สามารถใส่ทั้งหมดคุณลักษณะและการกำหนดค่าเพื่อระบุวัตถุเป็นเป็ด คนที่ มีความเสียหายตั้งหน้า fusiform ในสมองอาจทรมานจาก prosopagnosia ไม่สามารถจดจำใบหน้าลักษณะบนลงล่างของการประมวลผลภาพก็ชัดในตัวเลข Gestalt เช่นการกลับเป็ดกระต่าย (รูปที่ 4.1) ถ้าคุณต้องการดูเป็ด แล้วคุณจะเห็นบรรทัดทางด้านซ้ายเป็นค่ารายการ ในขณะที่คุณเลื่อนโฟกัสหากระต่าย พวกเขาจะปรากฏเป็นหู นี้ประกอบด้วยชนิดของข้อไม่ตอนภาษาศาสตร์ประจำ แต่แทนที่จะโต้ตอบแบบขนานของneurons ที่เข้ารหัส neurons ที่เข้ารหัสความคาดหวังและความรู้ข้อมูลทางประสาทสัมผัสอะไรเป็ดและกระต่ายเหมือนกัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

รู้ว่าวัตถุที่มีเรื่องราวเกี่ยวกับเบสบอลเก่าสามกรรมการเรียกลูกและการนัดหยุดงานเป็น
หนึ่งกล่าวว่า
"ผมเรียกพวกเขาเป็นฉันเห็นพวกเขา." ที่สองกล่าวว่า "ผมเรียกพวกเขาที่พวกเขาเป็น." ที่สามยืนยันว่า
"พวกเขาไม่ได้เป็นอะไรจนกว่าฉันจะเรียกพวกเขา." ทัศนคติเหล่านี้สอดคล้องกับตำแหน่งของปรัชญา
ประสบการณ์นิยมความสมจริงและความเพ้อฝัน สำหรับประสาทที่จะสนับสนุนความสมจริงเกี่ยวกับวัตถุที่ฉันจำเป็นต้องแสดงให้เห็นว่าโครงสร้างและกระบวนการที่ใช้โดยสมองเปิดใช้งานเพื่อเป็นตัวแทนของสิ่งที่อยู่ในโลกที่พวกเขาเป็นอย่างน้อยประมาณ. เป็นที่ดึงดูดที่จะคิดเกี่ยวกับการแสดงทางจิตของโลกโดยการเปรียบเทียบ เพื่อภาษาการแสดงที่เราใช้ในการสื่อสารกับคนอื่นๆ ในการพูดและการเขียน นักปรัชญาเจอร์โดอ้างว่ามีภาษาของความคิดที่มีชนิดเดียวกันของโครงสร้างเป็นธรรมชาติภาษาเช่นภาษาอังกฤษหรือภาษาจีน นักปรัชญาร่วมสมัยหลายคนคิดว่ารู้ว่าเป็นทัศนคติเชิงประพจน์ซึ่งเป็นความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลและประเภทของกิจการ sentencelike บาง แต่จิตใจของการทำความเข้าใจเป็นสมองของเราต้องใช้มุมมองที่กว้างมากของการเป็นตัวแทนที่มีโครงสร้างทางภาษาเช่นประโยคที่ทำหน้าที่เป็นเพียงวิธีหนึ่งที่ว่าสมองรู้โลก คุณไม่จำเป็นต้องเป็นมนุษย์ที่เป็นผู้ใหญ่ที่มีความซับซ้อนภาษาให้มีความรู้ของวัตถุ อื่น ๆสัตว์ภาษาที่ จำกัด เช่นหนูและสัตว์เลื้อยคลานมีการรับรู้มากเกินไปเช่นเดียวกับทารกของมนุษย์ได้ดีก่อนที่พวกเขาได้เรียนรู้ที่จะพูดคุย ในบทก่อนหน้านี้ผมอธิบายวิธีการที่เราสามารถคิดเป็นสมองทำงานโดยใช้รูปแบบของกิจกรรมการยิงโดยเซลล์ประสาทที่เชื่อมต่อกัน ตอนนี้ผมจะไปลงเล็กน้อยรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับวิธีการรับรู้ภาพของวัตถุที่ทำงานในสมอง. เมื่อคุณเห็นวัตถุพูดเป็ดแสงในรูปแบบของอนุภาค wavelike ที่เรียกว่าโฟตอนจะสะท้อนออกวัตถุเข้าไปในดวงตาของคุณ ที่ด้านหลังของดวงตาของคุณ, จอประสาทตาของคุณมีเซลล์รับแสงที่แปลงพลังงานแสงเป็นสัญญาณทางเคมีที่เดินทางไปยังสมองของคุณผ่านทางกิจกรรมการยิงของเซลล์ในประสาทแก้วนำแสง สัญญาณเหล่านี้จะดำเนินไปทางด้านหลังของสมองที่หลายพื้นที่ของภาพนอกมีส่วนร่วม เซลล์ในบริเวณที่เรียกว่า V1 ตอบสนองต่อคุณสมบัติพื้นฐานเช่นสี, การเคลื่อนไหว, และการวางแนวในขณะที่พื้นที่อื่น ๆ มีประชากรประสาทที่มีเฉพาะสำหรับซับซ้อนมากขึ้นการแสดงเช่นใบหน้า ประชากรประสาทที่แตกต่างกันมีผลกระทบต่อการกำหนดสิ่งที่มีสามารถรวมกลุ่มกันเช่นเมื่อคุณรับรู้ทั้งสีของเป็ดและรูปร่างของใบเรียกเก็บเงินของตน เหล่านี้มีปฏิสัมพันธ์ประสาทยังสามารถกรอกในช่องว่างในข้อมูลภาพของคุณเมื่อคุณสามารถเห็นได้ว่าวัตถุที่เป็นเป็ดแม้ว่าคุณจะเห็นเพียงส่วนหนึ่งของการเรียกเก็บเงินของตน สมองพอที่จะผูกคุณสมบัติต่างๆเข้าด้วยกันเพื่อที่คุณจะได้รับรู้แยกบิลเป็ดสีและการเคลื่อนไหวของมันแต่คุณเห็นด้วยกันเป็ดสีขาวที่มีการเรียกเก็บเงินสีเหลืองย้ายลงที่ถนน. กระบวนการเหล่านี้ผลักดันโดยประสาทสัมผัส ข้อมูลจากโลกทางกายภาพที่เรียกว่าด้านล่างขึ้นในทางตรงกันข้ามกับกระบวนการจากบนลงล่างที่จะขับเคลื่อนด้วยความรู้ความคาดหวังและเป้าหมาย ความสำคัญของกระบวนการจากบนลงล่างในการรับรู้ภาพจะเห็นได้จากความล้มเหลวของการรับรู้วัตถุที่เกิดจากความเสียหายของสมองที่เรียกว่า Agnosia คนที่มี Agnosia อย่างถูกต้องสามารถตรวจสอบคุณสมบัติเช่นขอบและรูปร่างแต่ไม่สามารถเอามารวมกันจะเห็นวัตถุ การรับรู้ดังกล่าวเป็นเรื่องยากเพราะเป็ดหรือวัตถุอื่น ๆ สามารถนำเสนอให้เราจากมุมมองที่แตกต่างกันและมีหลายชนิดที่แตกต่างกันของเป็ด รูปแบบเริ่มต้นของการยิงในจอประสาทตาเป็นสองมิติ แต่อย่างใดที่เรารู้จักเป็ดเป็นวัตถุสามมิติ สมองสามารถไปพร้อม ๆ กันเพื่อให้ตรงกับคุณสมบัติส่วนประกอบและการกำหนดค่าประสบการณ์ก่อนหน้านี้ผ่านการทำงานร่วมกันแบบไดนามิกของพันล้านของเซลล์ประสาทในหลายพื้นที่ของสมองที่แตกต่างกัน หากคุณได้รับความเสียหายไปยังส่วนของสมองที่มีเซลล์ประสาทที่มีการเชื่อมต่อ constituting ความรู้เกี่ยวกับการเรียนรู้ของคุณเป็ดแล้วคุณจะไม่สามารถที่จะนำทุกคุณสมบัติและการกำหนดค่าร่วมกันในการรับรู้วัตถุเป็นเป็ด คนที่มีความเสียหายให้กับพื้นที่ใบหน้ากระสวยในสมองอาจได้รับจาก prosopagnosia ไม่สามารถที่จะรับรู้ใบหน้า. ลักษณะจากบนลงล่างของการประมวลผลภาพยังเห็นได้ชัดในรูป Gestalt เช่นการย้อนกลับของเป็ดกระต่าย(รูป 4.1) หากคุณกำลังคาดหวังว่าจะเห็นเป็ดแล้วคุณจะเห็นเส้นด้านซ้ายเป็นที่ประกอบการเรียกเก็บเงินในขณะที่ถ้าคุณเปลี่ยนโฟกัสของคุณและมองหากระต่ายที่พวกเขาจะปรากฏเป็นหู นี้ชนิดของการอนุมานไม่ประกอบด้วยขั้นตอนภาษาอนุกรมแต่ในการทำงานร่วมกันแบบขนานแบบไดนามิกของเซลล์ประสาทที่เข้ารหัสข้อมูลทางประสาทสัมผัสกับเซลล์ประสาทที่เข้ารหัสความคาดหวังและความรู้เกี่ยวกับสิ่งที่เป็ดและกระต่ายมีลักษณะเหมือน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ทราบว่าวัตถุ
มีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวเกี่ยวกับเบสบอลผู้ตัดสินเรียกสามลูกนัดและ หนึ่งกล่าวว่า " ฉันเรียกพวกเขาเป็น
ฉันเห็นพวกเขา . " ที่สองกล่าวว่า " ฉันเรียกเขาว่าเป็น " สามยืนยัน " พวกเขาไม่ทำอะไร จนกว่าผม
เรียกว่า " ทัศนคติเหล่านี้สอดคล้องกับตำแหน่งของปรัชญาประสบการณ์นิยม สัจนิยมและ
จิตนิยม . ประสาทเพื่อสนับสนุนสัจนิยมเกี่ยวกับวัตถุฉันต้องการที่จะแสดงให้เห็นว่าโครงสร้างและกระบวนการที่ใช้โดยสมอง
ให้มันเป็นตัวแทนของสิ่งในโลกที่พวกเขาเป็นอย่างน้อย

ประมาณ คือรุ่นที่สมควรคิดจิตเป็นตัวแทนของโลก โดยการเปรียบเทียบกับแนวทางภาษาศาสตร์
ที่เราใช้ในการติดต่อกับแต่ละอื่น ๆ ในการพูดและการเขียน นักปรัชญา
เจอร์รี่ โฟดอร์ อ้างว่ามีภาษาของความคิดที่มีชนิดเดียวกันของโครงสร้างเป็นธรรมชาติ
ภาษา เช่น ภาษาอังกฤษ หรือ ภาษาจีน นักปรัชญาร่วมสมัยหลายสมมติว่าจักเป็น
ทัศนคติเชิงประพจน์ ซึ่งความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลและบางชนิดของ sentencelike นิติบุคคล แต่จิตใจและสมอง
ความเข้าใจของเราต้องใช้มุมมองที่กว้างมากของการเป็นตัวแทนด้วย
โครงสร้างภาษาเช่นประโยคที่ให้บริการเป็นเพียงหนึ่งวิธีที่สมอง รู้โลก คุณ
ไม่ต้องซับซ้อนทางภาษามนุษย์ผู้ใหญ่มีความรู้ของวัตถุ อื่น ๆ ( เช่น ภาษาสัตว์
หนูและจิ้งจกมีความคิดเห็นเหมือนกัน เช่น ทารกมนุษย์ดี
ก่อนที่พวกเขาได้เรียนรู้ที่จะพูด ในบทความก่อนหน้านี้ผมได้อธิบายวิธีการที่เราสามารถคิดสมองเป็น
ทำงานโดยการใช้รูปแบบของกิจกรรมในการยิง โดยเชื่อมต่อระหว่างเซลล์ประสาท ตอนนี้ผมจะเข้าไปนิดหน่อย
รายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับวิธีการทํางานของการรับรู้ทางสายตาของวัตถุในสมอง .
เมื่อคุณเห็นวัตถุว่า มีเป็ด มีลักษณะหรือคุณสมบัติเหมือนคลื่นแสงในรูปแบบของอนุภาคที่เรียกว่าโฟตอนเป็น
สะท้อนจากวัตถุเข้าไปในดวงตาของคุณ ที่ด้านหลังของตา จอตาของคุณ
เซลล์โฟโตรีเซปเตอร์ที่แปลงพลังงานแสงเป็นสัญญาณเคมีที่เดินทางไปยังสมองของคุณผ่านกิจกรรมการยิงของเซลล์
ในประสาทตา สัญญาณเหล่านี้จะถูกนําไปด้านหลังของสมองที่หลายพื้นที่ของ
เยื่อหุ้มสมองภาพงานหมั้น เซลล์ในส่วนที่เรียกว่า V1 ตอบสนองคุณสมบัติพื้นฐานเช่นสี , การเคลื่อนไหว ,
และการวาง ,ในขณะที่พื้นที่อื่น ๆ ประกอบด้วยประชากรประสาทที่เป็นผู้เชี่ยวชาญสำหรับซับซ้อน
มากขึ้นแทน เช่น ใบหน้า กลุ่มประสาทที่แตกต่างกันโต้ตอบเพื่อตรวจสอบสิ่งที่คุณลักษณะสามารถ
จัดกลุ่มเข้าด้วยกัน เมื่อคุณรู้สึกทั้งสีของเป็ด และรูปร่างของบิลของ เหล่านี้
ประสาทปฏิสัมพันธ์สามารถกรอกข้อมูลในช่องว่างในข้อมูลภาพ ของคุณเป็น เมื่อคุณสามารถเห็นวัตถุ
เป็นเป็ดแม้ว่าคุณจะเห็นเพียงส่วนเดียวของบิลของ สมองจัดการผูก
ด้วยกันคุณลักษณะต่าง ๆ เพื่อให้คุณไม่รับรู้แยกบิล , เป็ดสีและการเคลื่อนไหวของมัน แต่คุณ
ดูด้วยกันเป็ดสีขาว กับ สีเหลือง บิลเดินลงถนน เหล่านี้กระบวนการขับเคลื่อนโดย
การรับรู้จากโลกทางกายภาพเรียกว่าล่างใน
คมชัดเพื่อลงกระบวนการที่ขับเคลื่อนด้วยความรู้ ความคาดหวัง และเป้าหมาย
ความสำคัญของกระบวนการจากบนลงล่างในการรับรู้ภาพที่เห็นได้ชัดจากความล้มเหลวของ
รับรู้วัตถุที่เกิดจากความเสียหายที่สมอง เรียกว่าบิดเบือน คนที่บิดเบือนอย่างถูกต้องสามารถตรวจสอบคุณสมบัติเช่น
ขอบและรูปร่าง แต่ไม่สามารถใส่ด้วยกันได้เห็นวัตถุ การยอมรับดังกล่าวเป็นไปได้ยาก เพราะ
เป็ดหรือวัตถุอื่น ๆที่สามารถแสดงให้เราจากมุมมองที่แตกต่างกันมากและมีหลาย
หลายชนิดของเป็ด รูปแบบเริ่มต้นของการยิงในจอตาเป็นสองมิติ แต่บางทีเรา
จำเป็ดเป็นวัตถุสามมิติ สมองสามารถพร้อมกันเพื่อให้ตรงกับคุณสมบัติ
ส่วนประกอบและการกำหนดค่าของประสบการณ์ก่อนหน้านี้ผ่านการปฏิสัมพันธ์แบบไดนามิกของพันล้าน
ประสาทในพื้นที่สมองที่แตกต่างกันหลาย ถ้าคุณประสบความเสียหายให้กับส่วนของสมองมีเซลล์ประสาท
กับการเชื่อมต่อประกอบของคุณเรียนรู้ความรู้เรื่องเป็ด แล้วคุณจะไม่สามารถที่จะใส่ทั้งหมด
คุณสมบัติและรูปแบบด้วยกันจำวัตถุเป็นเป็ดผู้ที่มีความเสียหายต่อ
ซึ่งมีปลายแหลมเรียวทั้งสองข้างหน้าในพื้นที่สมองที่อาจประสบจาก prosopagnosia , ไม่สามารถจำหน้า .
บนลงล่างลักษณะของการประมวลผลภาพยังชัดเจนในกลุ่มเกสตัลท์ตัวเลขเช่นถอยหลัง
กระต่าย เป็ด ( รูปที่ 4.1 ) ถ้าคุณต้องการที่จะเห็นเป็ด แล้วคุณจะเห็นเส้นบนด้านซ้ายเป็น
ประกอบเป็นบิล