Currency-crisis connoisseurs cheris

Currency-crisis connoisseurs cherish the memory of George Brown, Britain's minister of economic affairs in the mid-1960s--the man who blamed his troubles on the "gnomes of Zurich." (He was misinformed; the relevant gnomes are actually in Basel.)
But we may have to remove Brown from his pedestal, and make room for Malaysian Prime Minister Mahathir Mohamad. Last month Malaysia's neighbor Thailand, after months of promising that it wouldn't, devalued the baht; and spooked investors began selling Malaysian ringgits (and Philippine pesos, Indonesian rupiahs, and so on) as well. This provoked an outburst on Mahathir's part that surely counts as an instant classic. Where Brown was vague about both the identity of the villains and their motives, Mahathir had a full-fledged conspiracy theory: The U.S. government had prompted palindromic speculator George Soros to undermine Asia's economies, because it wants to impose Western values (like democracy and civil rights) on them. And Mahathir's ministers expanded on his remarks with a rhetoric that was unusual for a government with a long-term interest in maintaining the goodwill of international investors: Currency fluctuations are caused by "hostile elements bent on ... unholy actions" that constitute "villainous acts of sabotage" and "the height of international criminality."

These remarks were entertaining both because, as far as we can tell, Soros was not a major player in the crisis (indeed, he seems to have taken a bit of a bath by failing to anticipate this one), and because in the early 1990s one of the world's most ambitious and reckless currency speculators was ... Malaysia's government-controlled central bank, which got out of the business only after losing nearly $6 billion.
Currency crises often provoke hysterical reactions in government officials. One day your country's economy is humming along nicely, your bonds are triple-A, you have billions of dollars in foreign exchange reserves socked away. Then all of a sudden the reserves are depleted, nobody will buy your paper, and you can only keep money in the country by raising interest rates to recession-inducing levels. How can things go wrong so fast?

The standard response of economists is that to blame the financial markets in such a situation is to shoot the messenger, that a crisis is simply the market's way of telling a government that its policies aren't sustainable. You may wonder at the abruptness with which that message is delivered. But that, says the canonical model, is simply part of the logic of the situation.
To see why, forget about currencies for a minute, and imagine a government trying to stabilize the price of some commodity, such as gold. The government can do this, at least for a while, if it starts with a sufficiently large stockpile of the stuff: All it has to do is sell some of its hoard whenever the price threatens to rise above the target level.

Now suppose that this stockpile is gradually dwindling, so that far-sighted speculators can foresee the day--perhaps many years distant--when it will be exhausted. They will realize that this offers them an opportunity. Once the government has exhausted its stockpile, it can no longer stabilize the price--which will therefore shoot up. All they have to do, then, is buy some of the stuff a little while before the reserves are gone, then resell it at a large capital gain.
But these speculative purchases of gold or whatever will accelerate the exhaustion of the stockpile, bringing the day of reckoning closer. So the smart speculators will try to get ahead of the crowd, buying earlier--and thereby running down the stocks even sooner, leading to still earlier purchases. The result is that, while the government's stockpile may decline only gradually for a long time, when it falls below some critical point, all hell suddenly--and predictably--breaks loose (as actually happened in the gold market in 1969).


With a bit of imagination this same story can be applied to currency crises. Imagine a government that is trying to support the dollar value of the ringgit--or, what is the same thing, to keep a lid on the price of a dollar measured in ringgits--through foreign exchange market "intervention," which basically means selling dollars to keep the ringgit price down. And suppose the government's policies are, for whatever reason, inconsistent with keeping the exchange rate fixed forever. Then there is a complete parallel with the previous story, with foreign exchange reserves taking on the role of the gold stockpile. And by the same logic as before, we can conclude that speculators will not wait for events to take their course: At some critical moment they will all move in at once--and billions of dollars in reserves may vanish in days, even hours.
The abruptness of a currency crisis, then, does not mean that it strikes out of a clear blue sky. In the standard economic model, the real villain is the inconsistency of the government's own policies.

Is Mahathir's complaint therefore unadulterated nonsense? No--as Art Buchwald once said of his own writing, it is adulterated nonsense. The truth is that speculators may not always be quite as blameless as the standard model would have it.
For one thing, markets aren't always cool, calm, and collected. There is abundant evidence that financial markets are subject to occasional bouts of what is known technically as "herding"; everyone sells simply because everyone else is selling. This may happen because individual investors are irrational. It may also happen because so much of the world's money is controlled by fund managers, who will not be blamed if they do what everyone else is doing. One consequence of herding, however, is that a country's currency may be subjected to an unjustified selling frenzy.
It is also true that the long-term sustainability of a country's policies is to some extent a matter of opinion--and that policies that might have worked out, given time, may be abandoned in the face of market pressures. This leads to the possibility of self-fulfilling prophecies--for example, a competent finance minister may be fired because of a currency crisis and the irresponsible policies of his successor end up ratifying the market's bad opinion of the country.

All this, in turn, creates a possible way for private investors with big enough resources to play a nefarious financial game. Here's how it would work, in theory: Suppose that a country's currency is in a somewhat ambiguous situation--its current value might be sustainable, or it might not. A big investor quietly takes a short position in that country's currency--that is, he borrows money in pounds, or baht, or ringgits, and invests the money in some other country. Once he has a big enough position, he begins ostentatiously selling the target currency, gives interviews to the Financial Times about how he thinks it is vulnerable, and so on. With luck he provokes a run on the currency by other investors, forcing a devaluation that immediately reduces the value of those carefully acquired debts, but not the value of the matching assets, leaving him hundreds of millions of dollars richer.
In short, speculative sharp practice can play a role in destabilizing currencies. But how important is that role in reality?

Well, George Soros pulled the trick off in Britain in 1992, but as far as anyone knows, even he has done it only once. True, it was an amazing coup: He is supposed to have made more than a billion dollars. It's also true, however, that there were good reasons for the pound's devaluation, and it is unclear whether Soros really caused the crisis or was merely smart enough to anticipate it. Maybe he brought it on a few weeks early.
The other currency crises of the '90s--and it has been a great decade for such crises--have taken place without the help of sinister financial masterminds. This is no accident; opportunities like the one Soros discovered in 1992 are rare. They require that a country's currency be vulnerable, but not yet under attack--a narrow window at best, since there is a sort of Murphy's Law in these things: If something can go wrong with a currency, it usually will. Financial markets are not in the habit of giving countries the benefit of the doubt.

Does this mean that there is no defense against speculative attack? Not at all. In fact, there are two very effective ways to prevent runs on your currency. One--call it the "benign neglect" strategy--is simply to deny speculators a fixed target. Speculators can't make an easy profit betting against the U.S. dollar, because the U.S. government doesn't try to defend any particular exchange rate--which means that any obvious downside risk is already reflected in the price, and on any given day the dollar is as likely to go up as down. The other--call it the "Caesar's wife" strategy--is to make very sure that your commitment to a particular exchange rate is credible. Nobody attacks the guilder, because the Dutch clearly have both the capability and the intention of keeping it pegged to the German mark.
Oh yes, there is also a third option. You can erect elaborate regulations to keep people from moving money out of your country. Of course, if investors know that it will be hard to get money out, they will be reluctant to put it in to begin with. There is a case to be made--an unfashionable case, but not a totally crazy one--that it is worth forgoing the benefits of capital inflows in order to avoid the risk of capital outflows. But Asian leaders uttered not a word of complaint when they were receiving huge inflows of money, much of it going to dubious real-estate ventures. Only when irrational exuberance turned into probably rational skittishness did the accusations begin.
So Mahathir's claims that he is the victim of an American conspiracy are just plain silly. He has nobody but himself to blame f

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สกุลเงินวิกฤตคนหวงแหนความทรงจำของจอร์จบราวน์ สหราชอาณาจักรรัฐมนตรีเศรษฐกิจในกลาง 1960 - คนที่ตำหนิปัญหาของเขาใน "gnomes ของซูริค" (เขาถูก misinformed; gnomes เกี่ยวข้องจริงอยู่ในบาเซิล) แต่เราอาจต้องเอาน้ำตาลออกจากเชิงเขา และทำห้องนายกรัฐมนตรีมาเลเซีย Mahathir Mohamad เดือนสุดท้ายของมาเลเซียเพื่อนบ้านไทย หลังจากเดือนของการสัญญาว่า มันจะไม่ devalued บาท และนักลงทุน spooked เริ่มขายมาเลเซีย ringgits (และฟิลิปปินส์ pesos อินโดนีเซีย rupiahs และอื่น ๆ) เช่นกัน นี้ท่านเป็น outburst ในส่วนของ Mahathir ที่ย่อม นับเป็นคลาสสิกการโต้ตอบแบบทันที สีน้ำตาลที่คลุมเครือเกี่ยวกับหลักฐานทั้งสองของคนร้ายและของพวกเขาไม่สนคำครหา Mahathir ได้ทฤษฎีสมคบคิดเต็มเปี่ยม: รัฐบาลสหรัฐอเมริกาที่มีพร้อมท์ speculator palindromic Soros จอร์จเพื่อบั่นทอนเศรษฐกิจของเอเชีย เพราะมันต้องการกำหนดค่าตะวันตก (เช่นประชาธิปไตยและสิทธิพลเมือง) นั้น และขยายของ Mahathir รัฐมนตรีในคำพูดด้วยสำนวนที่ผิดปกติในรัฐบาลดอกเบี้ยระยะยาวในการรักษาค่าความนิยมของนักลงทุนต่างประเทศ: ความผันผวนของสกุลเงินที่เกิดจาก "องค์ประกอบเป็นเงี้ยว...กระทำ unholy " ที่เป็น "ของการก่อวินาศกรรมต่อโลหะกิจการ" และ "ความสูงของอาชญากรต่างชาติ"หมายเหตุเหล่านี้ได้รับรองทั้งเพราะ เท่าที่เราสามารถบอก Soros ไม่ เป็นผู้เล่นสำคัญในวิกฤติ (จริง ๆ เขาน่าจะได้บิตของน้ำโดยการตัดนี้), และเนื่องจากในช่วงปี 1990 โลกของทะเยอทะยาน และเสี่ยงมากที่สุด เป็นนักเก็งกำไรที่สกุลเงิน... ควบคุมรัฐบาลธนาคารกลางของมาเลเซีย ซึ่งได้รับจากธุรกิจหลังจากสูญเสียเกือบ 6 พันล้านเหรียญ สกุลเงินวิกฤตมักจะกระตุ้นปฏิกิริยา hysterical ในราชการ วันหนึ่งที่เศรษฐกิจในประเทศของคุณฮัมตามอย่างดี พันธบัตรของคุณเป็นทริปเปิ้ลเอ คุณมีพันล้านดอลลาร์ในทุนสำรองแลกเปลี่ยนเงินตรา socked ไป แล้วจู่ ๆ พร่องสำรอง ไม่มีใครจะซื้อกระดาษของคุณ และคุณเท่านั้นสามารถเก็บเงินในประเทศ โดยเพิ่มอัตราดอกเบี้ยระดับ inducing ถดถอย วิธีสามารถสิ่งที่ผิดไปอย่างรวดเร็วคำตอบมาตรฐานของนักเศรษฐศาสตร์คือ โทษตลาดการเงินในสถานการณ์ที่ว่ายิงศาสน ว่า วิกฤตเป็นเพียงตลาดวิธีบอกรัฐบาลว่า นโยบายไม่ยั่งยืน คุณอาจสงสัยว่า ที่ abruptness ที่ส่งข้อความนั้น แต่ว่า กล่าวว่า แบบจำลองมาตรฐาน เป็นเพียงส่วนหนึ่งของตรรกะของสถานการณ์ ดูทำไม ลืมเกี่ยวกับสกุลเงินสำหรับนาที และสมมติว่ารัฐบาลพยายามที่จะรักษาเสถียรภาพราคาของสินค้าบางอย่าง เช่นทอง รัฐบาลสามารถทำได้ ที่หนึ่ง ถ้ามันเริ่ม มีคลังอาวุธขนาดใหญ่เพียงพอของสิ่ง: ทั้งหมดที่ต้องทำก็คือขายบางมุมของเมื่อใดก็ ตามที่คุกราคาจะเพิ่มขึ้นเหนือระดับเป้าหมายได้ตอนนี้ สมมติว่า คลังอาวุธนี้จะค่อย ๆ dwindling ให้นักเก็งกำไรมองการณ์ไกลสามารถเล็งเห็นวัน - อาจจะหลายปีไกล - เมื่อจะถูกหมด พวกเขาจะตระหนักดีว่า นี้มีพวกเขามีโอกาส เมื่อรัฐบาลได้หมดของคลังอาวุธ มันไม่สามารถอยู่ดีราคา - ที่ยิงจะดังขึ้น สิ่งที่ต้องทำ แล้ว จะซื้อของสิ่งเป็นก่อนสำรองหาย แล้วจำหน่ายมีกำไรทุนขนาดใหญ่ แต่เหล่านี้ซื้อเก็งกำไรทองคำหรืออะไรก็ตามจะเร่งจุดประสงค์ของคลังอาวุธ นำการวันของ reckoning ใกล้ ดังนั้น นักเก็งกำไรที่สมาร์ทจะพยายามก่อนฝูงชน ซื้อก่อนหน้านี้ - และจึงวิ่งลงหุ้นแม้จะเร็ว นำไปซื้อก่อนหน้านี้ยัง ผลคือ ในขณะที่คลังอาวุธของรัฐบาลอาจลดลงทีละน้อยเท่านั้นเป็นเวลานาน เมื่อมันอยู่ด้านล่างบางจุดสำคัญ นรกทั้งหมด ทันที - และ ฉาย - แบ่งหลวม (เป็นจริงที่เกิดขึ้นในตลาดทองคำใน 1969) เรื่องเดียวกันนี้สามารถใช้กับสกุลเงินวิกฤตกับบิตของจินตนาการ สมมติว่ารัฐบาลกำลังจะสนับสนุนค่าเงินดอลลาร์ของริงกิต - หรือ อะไรคือสิ่งเดียวกัน ให้ฝาบนราคาดอลลาร์ที่วัด ringgits - ผ่านแลกตลาด "แทรกแซง ซึ่งโดยทั่วไปหมายถึง การขายดอลลาร์เพื่อให้ราคาริงกิตลง และสมมติว่า นโยบายของรัฐบาลมี สิ่งเหตุผล สอดคล้องกับอัตราแลกเปลี่ยนคงที่ตลอดการรักษา แล้วมีเป็นคู่ขนานกับเรื่องก่อนหน้านี้ มีเงินสำรองแลกเปลี่ยนเงินตราการบทบาทของคลังอาวุธทองสมบูรณ์ และ โดยตรรกะเดียวก่อน เราสามารถสรุปได้ว่า นักเก็งกำไรจะไม่รอเหตุการณ์การใช้หลักสูตรของพวกเขา: ในบางช่วงเวลาที่สำคัญ พวกเขาจะทั้งหมดย้ายในครั้ง - และพันล้านดอลลาร์ในทุนสำรองอาจหายในวัน แม้ชั่วโมง Abruptness ของวิกฤตสกุล แล้ว ไม่ได้หมายความ ว่า มันนัดจากฟ้าใส ในแบบจำลองเศรษฐกิจมาตรฐาน วายร้ายจริงจะไม่สอดคล้องกันของนโยบายของรัฐบาลมีการร้องเรียนของ Mahathir unadulterated ดังนั้นเหลวไหล ไม่เป็น Art Buchwald เมื่อกล่าวถึงการเขียนของเขาเอง ได้เหลวไหลเจือ ความจริงก็คือ ว่า นักเก็งกำไรอาจจะไม่ค่อนข้างเป็นไว้เป็นแบบมาตรฐานจะมี สำหรับสิ่งหนึ่ง ตลาดไม่เสมอเย็น สงบ และรวบรวม มีหลักฐานมากมายที่ตลาดการเงิน มีใหญ่ทางธุรกิจเป็นครั้งคราวของสิ่งที่เรียกว่าเทคนิคเป็น "herding" คนขายก็ เพราะคนอื่นจะขาย นี้อาจเกิดขึ้นเนื่องจากนักลงทุนแต่ละรายเป็นจำนวนอตรรกยะ นอกจากนี้มันยังอาจเกิดขึ้นเนื่องจากมากของเงินของโลกจะถูกควบคุม โดยผู้จัดการกองทุน ที่จะถูกตำหนิหากพวกเขาทำสิ่งที่คนอื่นจะทำไม่ เวรหนึ่ง herding อย่างไรก็ตาม อยู่ที่สกุลเงินของประเทศอาจจะต้องบ้าขายที่ unjustified ยังเป็นจริงยั่งยืนระยะยาวของนโยบายของประเทศว่าบ้างเรื่องของความคิด - และว่า อาจละทิ้งนโยบายที่อาจมีการทำงาน กำหนดเวลา หน้ากดดันตลาด นี้นำไปสู่ความเป็นไปได้ของคำตอบสนองตนเอง - ตัวอย่าง รัฐมนตรีอำนาจเงินอาจถูกยิงเนื่องจากวิกฤตสกุลเงิน และหลายนโยบายของสืบของเขาจบลงสัตยาบันความคิดไม่ดีของตลาดในประเทศทั้งหมดนี้ กลับ สร้างสุดสำหรับนักลงทุนส่วนตัว มีทรัพยากรมากในการเล่นเกมการเงิน nefarious นี่คือมันจะทำงานอย่างไร ในทางทฤษฎี: สมมติว่า สกุลเงินของประเทศอยู่ในสถานการณ์ที่ค่อนข้างคลุมเครือ - ค่าปัจจุบันอาจยั่งยืน หรือมันอาจไม่ นักลงทุนใหญ่ใช้ตำแหน่งสั้นในสกุลเงินของประเทศ - ที่เงียบ ๆ มิตรเงินใน ปอนด์ บาท หรือ ringgits และการลงทุนการเงินในประเทศอื่น ๆ เมื่อมีตำแหน่งมาก เขาเริ่มขายสกุลเงินเป้าหมาย ostentatiously สัมภาษณ์ให้เวลาทางการเงินเกี่ยวกับว่าเขาคิดจะเสี่ยง และอื่น ๆ มีโชค เขาเรียกใช้ในสกุลเงินโดยนักลงทุนอื่น ๆ บังคับ devaluation ที่ลดมูลค่าของหนี้ที่ได้รับอย่างรอบคอบ แต่ไม่ใช่ค่าของสินทรัพย์ตรงทันที ออกจากเขาหลายร้อยล้านดอลลาร์ยิ่งขึ้น ในระยะสั้น ฝึกถือคมสามารถเล่นบทบาทใน destabilizing สกุล แต่ความสำคัญอยู่ที่บทบาทในความเป็นจริงดี จอร์จ Soros ดึงหลอกลวงออกในสหราชอาณาจักรในปี 1992 แต่เป็นที่ทุกคนรู้ แม้แต่เขาทำได้เพียงครั้งเดียว จริง มันเป็นการประหารที่ตื่นตาตื่นใจ: เขาควรจะทำมากกว่าพันล้านดอลลาร์ เป็นจริง อย่างไรก็ตาม ว่า มีสาเหตุของปอนด์ devaluation ดี และเป็นที่ชัดเจนว่า Soros จริง ๆ เกิดวิกฤต หรือมีเพียงสมาร์ทพอตัดก็ อาจจะนำมันมาในสองสามสัปดาห์ก่อน อื่น ๆ สกุลเงินวิกฤตของการ ' 90s - และได้รับทศวรรษที่ดีสำหรับวิกฤตเช่น - เกิดขึ้นโดยไม่ต้องใช้เงิน masterminds อนาจาร เป็นอุบัติเหตุที่ไม่มี โอกาสเช่น Soros หนึ่งที่ค้นพบในปี 1992 หายาก พวกเขาต้องการให้สกุลเงินของประเทศมีความเสี่ยงต่อ แต่ไม่ได้ภาย ใต้การ โจมตี - หน้าต่างแคบที่สุด เนื่องจากมีการเรียงลำดับของกฎของเมอร์ฟีในสิ่งเหล่านี้: ถ้าสิ่งที่สามารถไปกับสกุลเงิน มักจะ ตลาดการเงินไม่ให้สงสัยในประโยชน์ของประเทศให้เป็นนิสัยหมายความ ว่า มีมาตรการป้องกันไม่ได้หรือไม่ ไม่เลย ในความเป็นจริง มีสองวิธีที่มีประสิทธิภาพมากเพื่อป้องกันการทำงานในสกุลเงินของคุณ โทรหนึ่ง - กลยุทธ์ "อ่อนโยนละเลย" - เป็นเพียงการ ปฏิเสธนักเก็งกำไรเป้าหมายถาวร นักเก็งกำไรที่ไม่สามารถทำกำไรกลายเป็นเดิมพันดอลลาร์สหรัฐฯ เนื่องจากรัฐบาลสหรัฐอเมริกาไม่พยายามปกป้องใด ๆ เฉพาะอัตราแลกเปลี่ยน - ซึ่งหมายความว่าความเสี่ยงขาลงที่ชัดเจนใด ๆ อยู่ประจำราคา และ ในวันที่กำหนดใดๆ ดอลลาร์มีแนวโน้มเป็นไปขึ้นเป็นลง อื่น ๆ - เรียกว่า "ภรรยาของซีซาร์" กลยุทธ์ - จะมากแน่ใจว่า อัตราแลกเปลี่ยนโดยเฉพาะเสน่ห์ของความน่าเชื่อถือ ไม่มีใครโจมตีกิลเดอร์ เนื่องจากดัตช์ที่ชัดเจนมีความสามารถและตั้งใจรักษาได้ pegged กับมาร์กเยอรมนี โอ้ ใช่ มีสามตัวเลือกยัง คุณสามารถยกข้อบังคับอย่างประณีตเพื่อให้คนจากการย้ายเงินออกนอกประเทศ แน่นอน ถ้านักลงทุนทราบว่า มันจะยากที่จะได้รับเงินออก พวกเขาจะไม่ทำจะเริ่มต้นด้วยการ มีกรณีที่จะทำ - กรณีก็มี แต่ไม่ทั้งหมดบ้าหนึ่ง - ที่คุ้มค่าพร้อมผลประโยชน์ของเงินทุนไหลใน ใบสั่งเพื่อหลีกเลี่ยงความเสี่ยงของกระแสเงินทุน แต่ผู้นำเอเชียพูดไม่เป็นคำร้องเรียนเมื่อพวกเขาได้รับกระแสเข้าใหญ่ของเงิน มากของมันไปสงสัยค้าอสังหาริมทรัพย์ เมื่อเปลี่ยนยุคคลินตันโต้เถียงคงเชือด skittishness ได้ข้อเริ่มต้น ดังนั้น Mahathir อ้างว่า เขาเป็นเหยื่อของการสมคบคิดอเมริกันจะโง่เพียงธรรมดา มีใครตัวเองโทษ f

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สกุลเงินที่ชื่นชอบวิกฤตหวงแหนความทรงจำของจอร์จบราวน์ของอังกฤษรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกิจการทางเศรษฐกิจในช่วงกลางทศวรรษที่ 1960 - ". โนมส์ซูริค" คนที่กล่าวหาว่าเป็นปัญหาของเขาใน (เขาเป็นคนที่เข้าใจผิด; gnomes ที่เกี่ยวข้องเป็นจริงในบาเซิล.)
แต่เราอาจจะต้องเอาสีน้ำตาลจากฐานของเขาและทำให้ห้องนายกรัฐมนตรีมาเลเซียมหาเธร์โมฮัมหมัด เดือนที่ผ่านมาของประเทศไทยมาเลเซียเพื่อนบ้านหลังจากเดือนของการที่มีแนวโน้มว่าจะไม่ได้คุณค่าบาท และนักลงทุนเริ่มขาย spooked ริงกิตมาเลเซีย (และเปโซฟิลิปปินส์รูเปียอินโดนีเซียและอื่น ๆ ) รวม นี้เจ็บใจระเบิดในส่วนของมหาที่แน่นอนนับเป็นคลาสสิกทันที ในกรณีที่บราวน์เป็นที่คลุมเครือเกี่ยวกับตัวตนทั้งของคนร้ายและแรงจูงใจของพวกเขา Mahathir มีทฤษฎีสมรู้ร่วมคิดที่เต็มเปี่ยม: รัฐบาลสหรัฐได้รับแจ้ง palindromic เก็งกำไรจอร์จโซรอสที่จะบ่อนทำลายเศรษฐกิจของเอเชียเพราะมันต้องการที่จะกำหนดค่าตะวันตก (เช่นการปกครองระบอบประชาธิปไตยและทางแพ่ง สิทธิ) กับพวกเขา และรัฐมนตรีของมหาขยายคำพูดของเขากับสำนวนที่เป็นเรื่องผิดปกติสำหรับรัฐบาลที่มีความสนใจในระยะยาวในการรักษาค่าความนิยมของนักลงทุนต่างประเทศ: ความผันผวนของสกุลเงินที่เกิดจากการ "องค์ประกอบที่เป็นมิตรใจรัก ... การกระทำที่ชั่วร้าย" ที่เป็น "ชั่วร้าย การกระทำของการก่อวินาศกรรม "และ" ความสูงของความผิดทางอาญาระหว่างประเทศ. "คำพูดเหล่านี้ได้รับความบันเทิงทั้งสองเพราะเท่าที่เราสามารถบอกโซรอสไม่ได้เป็นผู้เล่นหลักในภาวะวิกฤต(ที่จริงดูเหมือนว่าเขาจะมีการดำเนินการบิตของการอาบน้ำด้วย ความล้มเหลวในการคาดการณ์นี้) และเนื่องจากในช่วงต้นปี 1990 เป็นหนึ่งในนักเก็งกำไรสกุลเงินที่มีความทะเยอทะยานมากที่สุดในโลกและประมาทเป็น ... ควบคุมของรัฐบาลมาเลเซียของธนาคารกลางซึ่งได้ออกจากธุรกิจเฉพาะหลังจากที่สูญเสียเกือบ $ 6000000000. วิกฤตสกุลเงินมักจะ กระตุ้นปฏิกิริยาตีโพยตีพายในเจ้าหน้าที่ของรัฐ วันหนึ่งเศรษฐกิจของประเทศของคุณจะฮัมเพลงตามอย่างพันธบัตรของคุณสาม-A คุณมีพันล้านดอลลาร์ในทุนสำรองเงินตราต่างประเทศ socked ออกไป แล้วทั้งหมดในทันทีที่สำรองจะหมดลงไม่มีใครจะซื้อกระดาษของคุณและคุณจะสามารถเก็บเงินในประเทศโดยการเพิ่มอัตราดอกเบี้ยให้อยู่ในระดับที่ทำให้เกิดภาวะเศรษฐกิจถดถอย ว่าสิ่งที่สามารถไปอย่างผิดปกติอย่างรวดเร็ว? การตอบสนองมาตรฐานของนักเศรษฐศาสตร์คือการที่จะตำหนิตลาดการเงินในสถานการณ์ดังกล่าวคือการยิงผู้ส่งสารที่วิกฤตเป็นวิธีเพียงแค่ตลาดของรัฐบาลบอกว่านโยบายที่มีความไม่ยั่งยืน คุณอาจสงสัยที่ฉับพลันกับที่ข้อความที่ถูกส่ง แต่ที่กล่าวว่ารูปแบบการยอมรับเป็นเพียงส่วนหนึ่งของตรรกะของสถานการณ์. เพื่อดูว่าทำไมลืมเกี่ยวกับสกุลเงินสำหรับนาทีและจินตนาการรัฐบาลพยายามที่จะรักษาเสถียรภาพของราคาสินค้าบางอย่างเช่นทอง รัฐบาลสามารถทำเช่นนี้อย่างน้อยในขณะที่ถ้ามันเริ่มต้นด้วยคลังสินค้าขนาดใหญ่พอของสิ่งที่. ทั้งหมดก็จะต้องทำคือการขายบางส่วนของสะสมของเมื่อใดก็ตามที่ราคาขู่ว่าจะเพิ่มขึ้นเหนือระดับเป้าหมายตอนนี้สมมติว่านี้คลังสินค้าจะค่อยๆลดน้อยลงเพื่อให้นักเก็งกำไรมองการณ์ไกลสามารถล่วงรู้วัน - บางทีอาจจะเป็นเวลาหลายปีที่ห่างไกล - เมื่อมันจะหมด พวกเขาจะรู้ว่าเรื่องนี้ให้พวกเขามีโอกาสที่ เมื่อรัฐบาลได้หมดคลังสินค้าของมันก็ไม่สามารถรักษาเสถียรภาพราคา - ซึ่งจึงจะยิงขึ้น ทั้งหมดที่พวกเขาต้องทำก็คือซื้อบางส่วนของสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ในขณะที่ก่อนที่จะสำรองจะหายไปแล้วขายมันที่ได้รับทุนขนาดใหญ่. แต่การซื้อเก็งกำไรเหล่านี้ทองหรือสิ่งที่จะช่วยเร่งการอ่อนล้าของคลังสินค้าที่นำ วันแห่งการชำระบัญชีใกล้ชิด ดังนั้นนักเก็งกำไรสมาร์ทจะพยายามที่จะได้รับล่วงหน้าของฝูงชนที่ซื้อก่อนหน้านี้ - และจึงวิ่งลงหุ้นได้เร็วนำไปสู่การซื้อก่อนหน้านี้ยังคง ผลที่ได้คือว่าในขณะที่สต็อกของรัฐบาลที่อาจปฏิเสธเพียง แต่ค่อย ๆ เป็นเวลานานเมื่อมันต่ำกว่าบางจุดที่สำคัญนรกทั้งหมดจู่ ๆ - และที่คาดการณ์ - แบ่งหลวม (ตามที่เกิดขึ้นจริงในตลาดทองคำในปี 1969). ด้วย บิตของจินตนาการเรื่องเดียวกันนี้สามารถนำไปใช้กับวิกฤตสกุลเงิน ลองนึกภาพของรัฐบาลที่พยายามที่จะสนับสนุนค่าเงินดอลลาร์ของริงกิต - การหรือสิ่งที่เป็นสิ่งเดียวกันเพื่อให้ฝาบนราคาของเงินดอลลาร์ที่วัดในริงกิต - ผ่านตลาดแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ "แทรกแซง" ซึ่งโดยทั่วไปหมายถึง ขายดอลลาร์เพื่อให้ราคาลงริงกิต และคิดว่านโยบายของรัฐบาลที่มีเหตุผลใดที่ไม่สอดคล้องกับการรักษาอัตราแลกเปลี่ยนคงที่ตลอดไป จากนั้นก็มีขนานที่สมบูรณ์แบบด้วยเรื่องก่อนหน้านี้ที่มีทุนสำรองเงินตราต่างประเทศการเกี่ยวกับบทบาทของคลังสินค้าทอง และโดยตรรกะเดียวกับก่อนที่เราสามารถสรุปได้ว่านักเก็งกำไรจะไม่รอให้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในการใช้หลักสูตรของพวกเขาในบางช่วงเวลาที่สำคัญพวกเขาจะย้ายในครั้งเดียวทั้งหมด - และพันล้านดอลลาร์ในการสำรองอาจหายไปในวันแม้ชั่วโมงความฉับพลันของวิกฤตสกุลเงินแล้วไม่ได้หมายความว่ามันนัดออกมาจากท้องฟ้าสีฟ้าใส ในรูปแบบทางเศรษฐกิจมาตรฐานคนร้ายที่แท้จริงคือความไม่สอดคล้องกันของรัฐบาลนโยบายเอง. คือการร้องเรียนของมหาจึงไร้สาระบริสุทธิ์? ไม่มี - ศิลปะ Buchwald เคยกล่าวไว้ว่าการเขียนของตัวเองมันเป็นเรื่องไร้สาระปลอมปน ความจริงก็คือนักเก็งกำไรอาจไม่ได้ค่อนข้างเป็นที่ไม่มีที่ติเป็นรุ่นมาตรฐานจะได้มัน. สำหรับสิ่งหนึ่งที่ตลาดไม่ได้เสมอเย็นสงบและเก็บรวบรวม มีหลักฐานมากมายว่าตลาดการเงินอาจมีการศึกครั้งคราวของสิ่งที่เป็นที่รู้จักกันในทางเทคนิคว่า "ต้อน"; ทุกคนขายเพียงเพราะคนอื่นจะขาย ซึ่งอาจเกิดขึ้นเพราะมีนักลงทุนรายย่อยที่ไม่มีเหตุผล นอกจากนี้ยังอาจเกิดขึ้นเพราะมากของเงินของโลกจะถูกควบคุมโดยผู้จัดการกองทุนที่จะไม่ถูกตำหนิถ้าพวกเขาทำในสิ่งที่คนอื่นจะทำ หนึ่งผลมาจากการลงทุนในทิศทางเดียวกัน แต่เป็นสกุลเงินของประเทศอาจจะถูกตื่นเต้นที่ขายไม่ยุติธรรม. นอกจากนี้ยังเป็นความจริงที่การพัฒนาอย่างยั่งยืนในระยะยาวของนโยบายของประเทศคือการมีขอบเขตเรื่องของความคิดเห็น - และว่านโยบายที่อาจ ได้ทำงานออกมาให้เวลาอาจจะถูกทิ้งร้างในการเผชิญกับแรงกดดันตลาด นี้นำไปสู่ความเป็นไปได้ของคำทำนายของตัวเองตอบสนอง - ตัวอย่างเช่นกระทรวงการคลังมีอำนาจอาจจะถูกไล่ออกเพราะวิกฤตสกุลเงินและนโยบายที่ขาดความรับผิดชอบของทายาทจบลงด้วยการให้สัตยาบันความคิดที่ไม่ดีของตลาดของประเทศ. ทั้งหมดนี้ในทางกลับกัน สร้างวิธีที่เป็นไปได้สำหรับการลงทุนภาคเอกชนที่มีทรัพยากรขนาดใหญ่พอที่จะเล่นเกมการเงินสามานย์ นี่คือวิธีการที่จะทำงานในทางทฤษฎี: สมมติว่าสกุลเงินของประเทศอยู่ในสถานการณ์ที่ค่อนข้างคลุมเครือ - มูลค่าปัจจุบันอาจจะมีความยั่งยืนหรือมันอาจจะไม่ นักลงทุนขนาดใหญ่อย่างเงียบ ๆ ใช้ตำแหน่งสั้นในสกุลเงินของประเทศนั้น - นั่นคือเขายืมเงินในปอนด์หรือบาทหรือริงกิตและเอาเงินไปลงทุนในประเทศอื่น ๆ บาง เมื่อเขามีตำแหน่งใหญ่พอเขาเริ่มแสดงออกขายสกุลเงินเป้าหมายให้สัมภาษณ์กับไทม์ทางการเงินเกี่ยวกับวิธีการที่เขาคิดว่ามันเป็นความเสี่ยงและอื่น ๆ กับโชคที่เขากระตุ้นให้เกิดการทำงานกับสกุลเงินจากนักลงทุนอื่น ๆ ที่บังคับให้ลดค่าเงินทันทีจะช่วยลดค่าของบรรดาหนี้ที่ได้มาอย่างระมัดระวัง แต่ไม่มูลค่าของสินทรัพย์ที่จับคู่ออกจากเขาหลายร้อยล้านดอลลาร์ยิ่งขึ้น. ในระยะสั้นเก็งกำไรที่คมชัด การปฏิบัติที่สามารถมีบทบาทในสกุลเงินทำให้เกิดความวุ่นวาย แต่วิธีการที่สำคัญคือบทบาทในความเป็นจริงที่? ดี George Soros ดึงออกเคล็ดลับในสหราชอาณาจักรในปี 1992 แต่เท่าที่ใครรู้แม้เขาได้ทำเพียงครั้งเดียว ทรูมันเป็นรัฐประหารที่น่าตื่นตาตื่นใจ: เขาควรจะได้ทำมากกว่าหนึ่งพันล้านดอลลาร์ นอกจากนี้ยังเป็นความจริง แต่ที่มีเหตุผลที่ดีสำหรับการลดค่าเงินของปอนด์และยังไม่ชัดเจนว่าโซรอสจริงๆที่เกิดวิกฤตหรือเป็นเพียงฉลาดพอที่จะคาดหวังกับมัน บางทีเขาอาจจะนำมันในไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมาในช่วงต้น. วิกฤตการณ์สกุลเงินอื่น ๆ ของยุค 90 - และจะได้รับทศวรรษที่ดีสำหรับวิกฤตการณ์ดังกล่าว - ที่เกิดขึ้นโดยความช่วยเหลือของ masterminds การเงินชั่วร้าย นี้เป็นอุบัติเหตุที่ไม่มี; โอกาสเช่นเดียวโซรอสที่ค้นพบในปี 1992 เป็นของหายาก พวกเขาต้องการที่จะเป็นสกุลเงินของประเทศที่มีความเสี่ยง แต่ยังไม่ได้ภายใต้การโจมตี - หน้าต่างแคบ ๆ ที่ดีที่สุดตั้งแต่มีการจัดเรียงของกฎหมายเมอร์ฟีที่อยู่ในสิ่งเหล่านี้หากสิ่งที่สามารถไปอย่างผิดปกติกับสกุลเงินก็มักจะ ตลาดการเงินไม่ได้อยู่ในนิสัยของการให้ประเทศได้รับประโยชน์จากข้อสงสัยที่. นี้ไม่ได้หมายความว่ามีการป้องกันการโจมตีการเก็งกำไรหรือไม่? ไม่ใช่เลย. ในความเป็นจริงมีสองวิธีที่มีประสิทธิภาพมากในการป้องกันไม่ให้วิ่งบนสกุลเงินของคุณ หนึ่ง - เรียกมันว่า "ละเลยอ่อนโยน" กลยุทธ์ - เป็นเพียงการปฏิเสธการเก็งกำไรเป้าหมายคงที่ นักเก็งกำไรไม่สามารถทำให้มีกำไรจากการพนันได้ง่ายเทียบกับดอลลาร์สหรัฐเพราะรัฐบาลสหรัฐไม่ได้พยายามที่จะปกป้องอัตราแลกเปลี่ยนใด ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง - ซึ่งหมายความว่ามีความเสี่ยงใด ๆ ข้อเสียที่เห็นได้ชัดคือการสะท้อนให้เห็นแล้วในราคาและในวันใดก็ตาม เงินดอลลาร์จะเป็นแนวโน้มที่จะไปขึ้นเป็นลง อื่น ๆ - เรียกมันว่า "ภรรยาของซีซาร์" กลยุทธ์ - คือการทำให้แน่ใจว่ามากความมุ่งมั่นของคุณไปยังอัตราแลกเปลี่ยนโดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นที่น่าเชื่อถือ ไม่มีใครโจมตีกิลเดอร์เพราะชาวดัตช์อย่างชัดเจนมีทั้งความสามารถและความตั้งใจที่จะทำให้มันตรึงเครื่องหมายเยอรมัน. โอ้ใช่นอกจากนี้ยังมีตัวเลือกที่สาม คุณสามารถสร้างกฎระเบียบที่ซับซ้อนเพื่อให้คนที่มาจากการเคลื่อนย้ายเงินออกจากประเทศของ แน่นอนถ้านักลงทุนรู้ว่ามันจะเป็นเรื่องยากที่จะได้รับเงินจากพวกเขาจะไม่เต็มใจที่จะใส่ไว้ในการเริ่มต้นด้วย มีกรณีที่จะต้องทำคือ - กรณีเชย แต่ไม่บ้าทั้งหมด - ว่ามันคุ้มค่าละทิ้งผลประโยชน์จากการไหลเข้าของเงินทุนในการสั่งซื้อเพื่อหลีกเลี่ยงความเสี่ยงของการไหลออกของเงินทุน แต่ผู้นำเอเชียพูดไม่ได้เป็นคำที่มีการร้องเรียนเมื่อพวกเขาได้รับเงินทุนไหลเข้ามากของเงินมากของมันไปกิจการอสังหาริมทรัพย์ที่น่าสงสัย เฉพาะเมื่อความอุดมสมบูรณ์ลงตัวกลายเป็นความพยศอาจจะมีเหตุผลข้อกล่าวหาได้เริ่มต้น. เรียกร้องดังนั้นมหาว่าเขาเป็นเหยื่อของการสมรู้ร่วมคิดของชาวอเมริกันเป็นเพียงธรรมดาโง่ เขามี แต่ตัวเองไม่มีใครที่จะตำหนิฉ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผู้เชี่ยวชาญด้านวิกฤตการณ์ค่าเงินหวงแหนความทรงจำของจอร์จบราวน์ , อังกฤษ รัฐมนตรีเศรษฐกิจของประเทศในช่วงกลางทศวรรษที่ 1960 -- คนที่ตำหนิปัญหาของเขาใน " gnomes ซูริค " ( เขาเข้าใจผิด ; gnomes ที่เกี่ยวข้องจริงในบาเซิล )
แต่เราอาจจะต้องเอาน้ำตาลจากฐานของเขา และทำให้ห้องสำหรับ นายกรัฐมนตรีของมาเลเซีย มหาเธร์ โมฮัมหมัด .เดือนสุดท้ายของมาเลเซียเพื่อนบ้านไทย หลังจากเดือนที่สัญญาว่า จะไม่ลดค่าเงินบาท และ spooked นักลงทุนเริ่มขายริงกิตมาเลเซียและเปโซฟิลิปปินส์ อินโดนีเซีย rupiahs และอื่น ๆ ) ได้เป็นอย่างดี นี้ทำให้ระเบิดในมหาเธร์เป็นส่วนหนึ่ง ย่อมถือว่าเป็นคลาสสิกได้ทันที . ที่บราวน์เป็นคลุมเครือเกี่ยวกับทั้งรูปพรรณของคนร้ายและแรงจูงใจของพวกเขามหาธีร์มีทฤษฎีสมคบคิดเต็มเปี่ยม : รัฐบาลสหรัฐได้แจ้งบริษัทพาลินโดรมิคจอร์จโซรอสจะทำลายเศรษฐกิจของเอเชีย เพราะมันต้องการกําหนดค่าตะวันตก ( เช่น ประชาธิปไตย สิทธิมนุษยชน และ ) ในพวกเขามหาเธร์เป็นรัฐมนตรีและขยายตัวในข้อสังเกตของเขาด้วยคำพูดที่ไม่ธรรมดาสำหรับรัฐบาลที่มีดอกเบี้ยระยะยาวในการรักษาความนิยมของนักลงทุนต่างประเทศ : ความผันผวนของสกุลเงิน ที่เกิดจาก " ฝ่ายตรงข้ามองค์ประกอบงอ . . . . . . . การกระทำที่ " ไม่บริสุทธิ์ที่เป็น " การกระทำชั่วร้ายของการทำลาย " และ " ความสูงของอาชญากรระหว่างประเทศ "

ข้อสังเกตเหล่านี้สนุกสนานทั้งเพราะ เท่าที่เราบอกได้ โซรอสเป็นผู้เล่นหลักในภาวะวิกฤติ ( จริงๆ เขาดูเหมือนบิตของการอาบน้ำ โดยมิได้คาดหวังนี้ ) และเนื่องจากในช่วงต้นทศวรรษ 1990 หนึ่งของโลกที่ทะเยอทะยานที่สุดและเสี่ยงเก็งกำไรเงินตรา . . . . . . . รัฐบาลมาเลเซียควบคุมธนาคารกลางที่ต้องออกจากธุรกิจ หลังจากสูญเสียเกือบ $ 6 พันล้าน
วิกฤตการณ์แลกเปลี่ยนเงินมักจะกระตุ้นปฏิกิริยาในการเข้าประเทศ วันหนึ่งของประเทศเศรษฐกิจกำลังฮัมเพลงไปตามทาง พันธบัตรของคุณคริส คุณมีพันล้านดอลลาร์ในเงินสำรองระหว่างประเทศถูกส่งออกไป แล้วทั้งหมดในทันทีที่สำรองจะหมด ไม่มีใครจะซื้อกระดาษของคุณและคุณสามารถเก็บเงินในประเทศ โดยการเพิ่มอัตราดอกเบี้ย เพื่อกระตุ้นให้เศรษฐกิจระดับ ทำไมทุกอย่างที่ผิดไปเร็วจัง

การตอบสนองมาตรฐานของนักเศรษฐศาสตร์ คือโทษของตลาดการเงินในสถานการณ์เช่นนี้คือการยิง Messenger ที่วิกฤต เป็นเพียงตลาดของวิธีการบอกรัฐบาลว่านโยบายไม่ยั่งยืนคุณอาจสงสัยว่า ที่ระยะไกล ซึ่งข้อความที่ส่งไป แต่ที่บอกว่า รุ่นมาตรฐาน เป็นเพียงส่วนหนึ่งของตรรกะของสถานการณ์
ดูทำไม ลืมเกี่ยวกับสกุลเงินสำหรับนาที และว่ารัฐบาลพยายามที่จะรักษาเสถียรภาพราคาของสินค้าโภคภัณฑ์ เช่น ทองคำ รัฐบาลสามารถทำได้ อย่างน้อยก็ซักพักถ้ามันเริ่มต้นด้วยคลังสินค้าขนาดใหญ่เพียงพอของสิ่ง : มันต้องทำคือขายของสะสมเมื่อราคาขู่ว่าจะอยู่เหนือระดับเป้าหมาย

ตอนนี้สมมติว่าคลังสินค้านี้จะค่อย ๆลดน้อยลง ดังนั้นไกลสายตานักเก็งกำไรสามารถล่วงรู้วัน -- บางทีหลายปีไกล -- เมื่อมันจะ เหนื่อย พวกเขาจะตระหนักว่า นี้ มี โอกาสเมื่อรัฐบาลได้หมดของคลังสินค้า มันยังไม่มีเสถียรภาพราคา -- ที่จึงยิงขึ้น ทั้งหมดที่พวกเขาต้องทำ แล้ว ซื้อพวกสักพักก่อนที่จะสำรองจะหายไป จากนั้นขายมันที่ได้รับทุนขนาดใหญ่
แต่เหล่านี้เก็งซื้อทองหรืออะไรก็ตามจะเร่งความอ่อนล้าของคลังสินค้า ทำให้ฉันคิดว่าใกล้ ๆดังนั้น นักเก็งกำไรที่ฉลาดจะพยายามที่จะได้รับข้างหน้าของฝูงชน , การซื้อก่อนหน้านี้และจึงวิ่งลงหุ้นแม้แต่เร็ว ทำให้เกิดการซื้อก่อนหน้านี้ยังคง . ผลก็คือ ขณะที่คลังของรัฐบาลอาจลดลงเพียงค่อย ๆเป็นเวลานาน เมื่อมันตกลงมาด้านล่างบางจุดวิกฤตมันก็ . . . . และคาด -- แบ่งหลวม ( ตามที่เกิดขึ้นจริงในตลาดทองใน 1969 )


กับบิตของจินตนาการเรื่องราวเดียวกันนี้สามารถใช้กับสกุลเงินที่วิกฤติ ว่ารัฐบาลพยายามที่จะสนับสนุนค่าเงินดอลลาร์ของริงกิต . . . หรือ อะไรเหมือนกัน เก็บฝาบนราคาของเงินริงกิต ผ่านวัดในการแทรกแซงตลาดแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ" ซึ่งโดยทั่วไปหมายถึงการขายดอลลาร์เพื่อให้ราคาริงกิตลง และสมมติว่านโยบายของรัฐบาลจะด้วยเหตุผลใดไม่สอดคล้องกับการรักษาอัตราแลกเปลี่ยนคงที่ตลอดไป แล้วมีแบบสมบูรณ์ด้วยเรื่องราวก่อนหน้านี้ กับขอสงวนแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศการในบทบาทของทองคลังสินค้า . และด้วยตรรกะเดียวกันเช่นเดิม