The macroeconomic implications of t

The macroeconomic implications of the longevity transition depend upon behavioral and
policy responses. Foreseeing longer lives, individuals might choose to work longer and
save more, or consume less per year in retirement, or extract more transfers from the
younger generation within the household or through public policies, or some combination
(Eggleston and Fuchs 2012; Poterba 2014). Developing countries have the opportunity to
establish sustainable institutions and avoid dysfunctional incentives (embedded in some OECD country social protection systems before their longevity transition), such as
policies that discourage working past age 60.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ด้านเศรษฐกิจมหภาคของการเปลี่ยนอายุการใช้งานขึ้นอยู่กับพฤติกรรม และตอบสนองนโยบาย เห็นชีวิตอีกต่อไป บุคคลอาจเลือกทำงานต่อไป และบันทึกเพิ่มเติม หรือกินน้อยต่อปีในการเกษียณอายุ หรือแยกโอนเพิ่มเติมจากการคนรุ่นใหม่ภาย ในครัวเรือน หรือ ผ่านนโยบายสาธารณะ หรือรวมกัน(Eggleston และ Fuchs 2555 ทาง Poterba ที่ 2014) ประเทศกำลังพัฒนามีโอกาสสร้างสถาบันยั่งยืน และหลีกเลี่ยงสิ่งจูงใจที่ผิดปกติ (ฝังตัวในบางประเทศ OECD ระบบคุ้มครองทางสังคมก่อนการเปลี่ยนอายุยืน), เช่นนโยบายที่กีดกันการทำงานที่ผ่านมาอายุ 60

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจมหภาคที่ยืนยาวขึ้นอยู่กับพฤติกรรมและ
การตอบสนองนโยบาย มองเห็นชีวิตอีกต่อไปประชาชนอาจเลือกที่จะทำงานอีกต่อไปและ
ประหยัดมากขึ้นหรือกินน้อยต่อปีในการเกษียณอายุหรือแยกการโอนมากขึ้นจาก
รุ่นน้องภายในครัวเรือนหรือผ่านนโยบายสาธารณะหรือการรวมกันบาง
(Eggleston และ Fuchs 2012; Poterba 2014) . ประเทศกำลังพัฒนามีโอกาสที่จะ
สร้างสถาบันที่ยั่งยืนและหลีกเลี่ยงการสร้างแรงจูงใจที่ผิดปกติ (ฝังตัวอยู่ในบางประเทศ OECD ระบบการคุ้มครองทางสังคมก่อนที่จะเปลี่ยนแปลงความยืนยาวของชีวิต) เช่น
นโยบายที่กีดกันการทำงานที่ผ่านมาอายุ 60 ปี

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผลกระทบทางเศรษฐกิจของการเปลี่ยนแปลงขึ้นอยู่กับพฤติกรรมและการตอบสนองนโยบาย foreseeing อาศัยอยู่อีกต่อไป บุคคลอาจเลือกที่จะทำงานอีกต่อไปและบันทึกเพิ่มเติม หรือกินน้อยลงต่อปีในวัยเกษียณ หรือแยกโอนมากขึ้นจากรุ่นน้องภายในครัวเรือน หรือ ผ่านนโยบายสาธารณะ หรือบางอย่างร่วมกัน( เอเกิลสเติ้น และ ฟัชส์ 2012 ; poterba 2014 ) ประเทศกำลังพัฒนามีโอกาสสร้างสถาบันที่ยั่งยืน และหลีกเลี่ยงบริเวณผิดปกติ ( ฝังตัวอยู่ในบางส่วนของประเทศ ระบบการคุ้มครองทางสังคมก่อนช่วงการเปลี่ยนแปลง ) เช่นนโยบายที่กีดกันการทำงานที่ผ่านมาอายุ 60