High-context and Low-context Commun

High-context and Low-context Communication refers to the degree to which speakers rely on factors other than explicit speech to convey their messages. This tool, developed by Edward T. Hall,[6] suggests that communication varies according to its degree of field dependence, and that it can be classified into two general categories -- high-context and low-context. Field dependence refers to the degree to which things outside the communication itself affect the meaning. For example, a request for a child to "shut the door" relies comparatively little on context, while a comment containing meaning other than what is on the surface relies largely on context for its meaning to be received. A high-context message of disagreement might be telegraphed to a spouse or a co-worker by the words chosen or the way they are spoken, even if no disagreement is explicitly voiced.

Hall says that every human being is confronted by far more sensory stimuli than can possibly be attended to. Cultures help by screening messages, shaping perceptions and interpretations according to a series of selective filters. In high-context settings, the screens are designed to let in implied meanings arising from the physical setting, relational cues, or shared understandings. In low-context settings, the screens direct attention more to the literal meanings of words and less to the context surrounding the words.

All of us engage in both high-context and low-context communication. There are times we "say what we mean, and mean what we say," leaving little to be "read in" to the explicit message. This is low-context communication. At other times, we may infer, imply, insinuate, or deliver with nonverbal cues messages that we want to have conveyed but do not speak. This is high-context communication. Most of the time, we are somewhere nearer the middle of the continuum, relying to some extent on context, but also on the literal meaning of words.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สูงบริบทและการสื่อสารเนื้อหาต่ำถึงระดับที่ลำโพงพึ่งพาปัจจัยอื่น ๆ พูดชัดเจนในการสื่อสาร เครื่องมือ พัฒนา โดยเอ็ดเวิร์ดต.ฮอลล์, [6] แนะนำที่สื่อสารแตกต่างกันไปตามระดับการพึ่งพาฟิลด์ และมันสามารถแบ่งได้เป็น 2 ประเภท - บริบทสูง และต่ำบริบท พึ่งพาฟิลด์หมายถึงระดับที่สิ่งภายนอกสื่อสารเองมีผลต่อความหมาย ตัวอย่าง คำสำหรับเด็ก "ปิดประตู" อาศัยน้อยดีอย่างหนึ่งในบริบทการ ในขณะที่มีความหมายไม่ใช่สิ่งที่อยู่บนพื้นผิวอาศัยส่วนใหญ่บริบทในความหมายจะได้รับข้อคิดเห็น อาจ telegraphed คู่สมรสหรือผู้ร่วมงานข้อความบริบทสูงแย้งคำเลือกหรือวิธีพวกเขาจะพูด แม้ว่ากันไม่มีเสียงอย่างชัดเจนฮอลล์กล่าวว่า เป็นการเผชิญหน้ากับมนุษย์ทุกสิ่งเร้าทางประสาทสัมผัสโดยเพิ่มเติมมากกว่าอาจจะเข้าร่วมจะ วัฒนธรรม โดยคัดกรองข้อ สร้างรูปร่างแนวและตีความตามชุดของตัวกรองที่เลือกได้ ในการตั้งค่าบริบทสูง หน้าจอออกแบบมาให้โดยนัยความหมายเกิดจากการทางกายภาพการ เชิงสัญลักษณ์ หรือเปลี่ยนความเข้าใจร่วมกัน ในการตั้งค่าบริบทต่ำ หน้าจอโดยตรงความสนใจมากขึ้นในความหมายของคำ และน้อยกับบริบทรอบข้างคำเรามีส่วนร่วมในการสื่อสารสูงเนื้อหา และ บริบทต่ำ บางครั้งเรา "บอกว่า เราหมายถึง และหมายถึง สิ่งที่เราพูด ออกเล็กน้อยให้"อ่าน"ข้อความที่ชัดเจน นี่คือการสื่อสารต่ำบริบท ครั้ง เราอาจเข้าใจ เป็นสิทธิ์แบบ พูดเป็นนัย หรือส่ง nonverbal สัญลักษณ์ข้อความที่เราต้องการได้สื่อความหมาย แต่พูดไม่ นี่คือบริบทสูงสื่อสาร ส่วนใหญ่เวลา เราได้บางชนิดของสมิติ อาศัยบ้าง บนบริบท แต่ยังอยู่ ในความหมายตามตัวอักษรของคำ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บริบทสูงและต่ำบริบทการสื่อสารหมายถึงระดับที่ลำโพงพึ่งพาปัจจัยอื่น ๆ มากกว่าการพูดอย่างชัดเจนในการถ่ายทอดข้อความของพวกเขา เครื่องมือนี้ได้รับการพัฒนาโดยเอ็ดเวิร์ดตันฮอลล์ [6] แสดงให้เห็นว่าการสื่อสารที่แตกต่างกันไปตามระดับของการพึ่งพาภาคสนามและมันสามารถแบ่งได้เป็นสองประเภททั่วไป - บริบทสูงและต่ำบริบท การพึ่งพาอาศัยฟิลด์หมายถึงระดับที่สิ่งที่อยู่นอกการสื่อสารของตัวเองส่งผลกระทบต่อความหมาย ยกตัวอย่างเช่นการร้องขอสำหรับเด็กที่จะเป็น "ปิดประตู" อาศัยเพียงเล็กน้อยเมื่อเทียบกับบริบทในขณะที่แสดงความคิดเห็นที่มีความหมายอื่น ๆ นอกเหนือจากสิ่งที่อยู่บนพื้นผิวส่วนใหญ่อาศัยอยู่กับบริบทความหมายของมันที่จะได้รับ ข้อความสูงบริบทของความขัดแย้งที่อาจจะส่งโทรเลขไปยังคู่สมรสหรือเพื่อนร่วมงานด้วยคำพูดที่ได้รับเลือกหรือวิธีการที่พวกเขากำลังพูดถึงแม้ว่าความขัดแย้งไม่ถูกเปล่งออกมาอย่างชัดเจน. ฮอลล์กล่าวว่ามนุษย์ทุกคนต้องเผชิญมากขึ้นสิ่งเร้าประสาทสัมผัส กว่าอาจจะสามารถที่จะเข้าร่วม วัฒนธรรมช่วยได้ด้วยการตรวจคัดกรองข้อความ, การสร้างการรับรู้และการตีความตามชุดของตัวกรองคัดเลือก ในการตั้งค่าสูงบริบทหน้าจอถูกออกแบบมาเพื่อให้ความหมายโดยนัยในที่เกิดจากการตั้งค่าทางกายภาพชี้นำเชิงสัมพันธ์หรือความเข้าใจร่วมกัน ในการตั้งค่าต่ำบริบท, หน้าจอความสนใจโดยตรงมากขึ้นในความหมายที่แท้จริงของคำและน้อยกับบริบทโดยรอบคำว่า. เราทุกคนมีส่วนร่วมทั้งในบริบทสูงและการสื่อสารต่ำบริบท มีบางครั้งที่เรา "พูดในสิ่งที่เราหมายถึงและหมายถึงสิ่งที่เราพูดว่า" ออกจากเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่จะ "อ่าน" กับข้อความที่ชัดเจน นี้คือการสื่อสารต่ำบริบท ในเวลาอื่น ๆ เราอาจอนุมาน, บ่งบอกถึงสอดแทรกหรือส่งข้อความที่มีตัวชี้นำอวัจนภาษาที่เราต้องการที่จะมีการถ่ายทอด แต่ไม่ได้พูด นี้คือการสื่อสารสูงบริบท ส่วนใหญ่เวลาที่เราอยู่ที่ไหนสักแห่งใกล้ตรงกลางของความต่อเนื่องที่อาศัยที่มีขอบเขตอยู่กับบริบทบางอย่าง แต่ยังอยู่ในความหมายที่แท้จริงของคำ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

บริบทและสภาพแวดล้อมการสื่อสารต่ำ หมายถึง การที่ผู้พูดอาศัยปัจจัยอื่นมากกว่าคำพูดที่ชัดเจนในการถ่ายทอดข้อความของพวกเขา เครื่องมือนี้พัฒนาขึ้นโดย Edward T . Hall , [ 6 ] แสดงให้เห็นว่าการสื่อสารที่แตกต่างกันไปตามระดับของการพึ่งพาด้านและมันสามารถแบ่งออกเป็นสองประเภททั่วไป -- บริบทบริบทสูงและต่ำด้านการพึ่งพาหมายถึงการที่สิ่งภายนอกตัวเองมีผลต่อการสื่อสารความหมาย ตัวอย่างเช่น ขอเด็ก " ปิดประตู " อาศัยเปรียบเทียบในบริบทในขณะที่ความคิดเห็นที่มีความหมายมากกว่าอะไรบนพื้นผิวที่อาศัยส่วนใหญ่ในบริบทของความหมายรับบริบทของความขัดแย้งสูงข้อความอาจจะส่งโทรเลขไปยังคู่สมรสหรือเพื่อนร่วมงานด้วยคำที่เลือกหรือวิธีที่พวกเขาจะพูด ถ้าไม่มีความขัดแย้งเป็นอย่างชัดเจนประกาศ

ฮอลล์กล่าวว่า มนุษย์ทุกคนจะเผชิญกับสิ่งเร้าที่ไกลขึ้นกว่าอาจจะเข้าร่วม วัฒนธรรมช่วยโดยข้อความการคัดกรองการสร้างการรับรู้และตีความตามชุดของตัวกรองที่เลือก ในการตั้งค่าสภาพแวดล้อมสูง หน้าจอถูกออกแบบมาเพื่อให้ความหมายในนัยที่เกิดขึ้นจากการตั้งค่าทางกายภาพ cues สัมพันธ์หรือแบ่งปันความเข้าใจ ในบริบทของการตั้งค่าต่ำ หน้าจอตรงความสนใจมากขึ้นเพื่อความหมายตามตัวอักษรของคำกับบริบทโดยรอบคำ

เราทุกคนมีส่วนร่วมในบริบทบริบทการสื่อสารทั้งสูงและต่ำ มีบางครั้งที่เราพูดในสิ่งที่เราหมายถึงและหมายถึงสิ่งที่เราพูด " ไปเพียงเล็กน้อยเพื่อให้ " อ่าน " ข้อความที่ชัดเจน นี่คือบริบทการสื่อสารน้อย บางครั้ง เราอาจจะอนุมานนัย สอดแทรก , หรือให้กับบุคคล ซึ่งข้อความที่เราต้องการจะสื่อ แต่ไม่พูด นี่คือบริบทการสื่อสารสูงส่วนใหญ่เวลาเราอยู่ที่ไหนซักแห่งใกล้กลางของความต่อเนื่อง ใช้บ้างในบริบท แต่ยังเกี่ยวกับความหมายของคำ