The success of breeding programs is

The success of breeding programs is principally dependent on genetic variation availability in the breeding materials. Evaluating and understanding the extent of genetic variability existing in the germplasm is important and leads to effective utilization of the germplasm. Previous studies in large collections of mungbean accessions revealed that mungbean genetic variability was sufficient to be exploited in breeding programs (Yohe and Poehlman, 1972, Virmani et al., 1983, He et al., 1988, Paroda and Thomas, 1988, Sandhu et al., 1988 and Tickoo et al., 1988).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ความสำเร็จของโปรแกรมการปรับปรุงพันธุ์หลักขึ้นอยู่กับความผันแปรทางพันธุกรรมมีอยู่ในวัสดุที่เพาะพันธุ์ได้ ประเมิน ความเข้าใจขอบเขตของความแปรผันทางพันธุกรรมที่มีอยู่ใน germplasm มีความสำคัญ และให้ใช้ germplasm มีประสิทธิภาพ การศึกษาก่อนหน้านี้ในคอลเลกชันขนาดใหญ่ของถั่วเขียว accessions เปิดเผยว่า ความแปรผันทางพันธุกรรมของถั่วเขียวก็เพียงพอเพื่อนำไปในโปรแกรมการเพาะพันธุ์ (Yohe และ Poehlman, 1972, Virmani และ al., 1983 เขา et al., 1988, Paroda และ Thomas, 1988, Sandhu et al., 1988 และ Tickoo et al., 1988)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ความสำเร็จของโปรแกรมการปรับปรุงพันธุ์เป็นหลักขึ้นอยู่กับความพร้อมในการเปลี่ยนแปลงทางพันธุกรรมในวัสดุเพาะพันธุ์ การประเมินและการทำความเข้าใจขอบเขตของความแปรปรวนทางพันธุกรรมที่มีอยู่ในเชื้อพันธุกรรมที่มีความสำคัญและนำไปสู่​​การใช้ประโยชน์ที่มีประสิทธิภาพของเชื้อพันธุกรรม การศึกษาก่อนหน้านี้ในคอลเลกชันขนาดใหญ่ของสายถั่วเขียวเปิดเผยว่าความแปรปรวนทางพันธุกรรมถั่วเขียวก็เพียงพอที่จะนำมาใช้ประโยชน์ในโปรแกรมการปรับปรุงพันธุ์ (Yohe และ Poehlman 1972 Virmani et al., 1983 เขา et al., 1988 Paroda และโทมัส, ปี 1988, Sandhu et al., 1988 และ Tickoo et al., 1988)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ความสำเร็จของโปรแกรมการปรับปรุงพันธุ์เป็นหลักขึ้นอยู่กับความพร้อมความหลากหลายทางพันธุกรรมในการปรับปรุงวัสดุ ประเมินความเข้าใจขอบเขตของการผันแปรทางพันธุกรรมที่มีอยู่ในสายพันธุ์ที่สำคัญ และนำไปสู่การใช้ประสิทธิภาพของเชื้อพันธุกรรมการศึกษาในคอลเลกชันขนาดใหญ่ของถั่วเขียวพันธุ์พบว่าถั่วเขียวการผันแปรทางพันธุกรรมก็เพียงพอที่จะใช้ในโปรแกรมการเพาะพันธุ์ ( โยเฮ และ โพ ลแมน 1972 virmani et al . , ปี 1983 เขา et al . , 1988 , paroda และโทมัส , 1988 , แซนดู et al . , 1988 และ tickoo et al . , 1988 )