2.2 ความสำคัญของแพลงก์ตอนพืช แพลงต

2.2 ความสำคัญของแพลงก์ตอนพืช
แพลงตอนพืชเป็นสิ่งมีชีวิตที่ล่องลอยอยู่ในน้ำที่สามารถสังเคราะห์แสงได้นั้น มีบทบาทสำคัญยิ่งต่อมนุษย์ เช่น กลุ่มไซยาโนแบคทีเรียหรือสาหร่ายสีเขียวแกมน้ำเงินสกุล Spirulina และสาหร่ายสีเขียว สกุล Scenedesmus บางชนิดใช้เป็นยาปฏิชีวนะ เช่น Chlorella ซึ่งมีสาร chlorillin ที่ใช้เป็นยาปฏิชีวนะได้ ส่วนทางอ้อมนั้นแพลงก์ตอนพืชเป็นผู้ผลิตที่สำคัญในแหล่งน้ำ เป็นจุดเริ่มต้นของห่วงโซ่อาหารในแหล่งน้ำ การศึกษาแพลงก์ตอนพืชจะช่วยให้รู้ชีววิทยาในแหล่งน้ำได้มากขึ้น เช่น บอกถึงความอุดมสมบูรณ์หรือผลผลิตของแหล่งน้ำนอกจากนี้แพลงก์ตอนพืชหลายชนิดใช้ชี้สภาพของแหล่งน้ำ อย่างเช่น แพลงก์ตอนพืชพวกไดอะตอมสกุล Thalassiosira,Coscinodicus ถ้ามีอยู่มากในแหล่งน้ำใดแสดงว่าแหล่งน้ำบริเวณนั้นมีธาตุอาหารอุดมสมบูรณ์ แต่ถ้าในแหล่งน้ำมีอะตอมสกุล Rhizosolenia,Planktoneilla แสดงว่าเล่นน้ำบริเวณนั้นมีธาตุอาหารในปริมาณต่ำหรือหากมีการบลูมของแพลงก์ตอนพืชขึ้นมาสามารถบ่งชี้ความน่าเสียของแหล่งน้ำได้ (ธิดาพร ฉวีภักดิ์ และนิคม ละอองศิริวงศ์, 2548)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

2.2
มีบทบาทสำคัญยิ่งต่อมนุษย์เช่น สาหร่ายเกลียวทองและสาหร่ายสีเขียวสกุล Scenedesmus บางชนิดใช้เป็นยาปฏิชีวนะเช่น Chlorella ซึ่งมีสาร chlorillin ที่ใช้เป็นยาปฏิชีวนะได้ เช่น อย่างเช่นแพลงก์ตอนพืชพวกไดอะตอมสกุล Thalassiosira, Coscinodicus แต่ถ้าในแหล่งน้ำมีอะตอมสกุล Rhizosolenia, Planktoneilla (ธิดาพรฉวีภักดิ์และนิคมละอองศิริวงศ์, 2548)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

2.2 ความสำคัญของแพลงก์ตอนพืช
แพลงตอนพืชเป็นสิ่งมีชีวิตที่ล่องลอยอยู่ในน้ำที่สามารถสังเคราะห์แสงได้นั้นมีบทบาทสำคัญยิ่งต่อมนุษย์เช่นกลุ่มไซยาโนแบคทีเรียหรือสาหร่ายสีเขียวแกมน้ำเงินสกุลสาหร่ายเกลียวทองและสาหร่ายสีเขียวสกุลซีนเดสมัสเช่นสาหร่ายซึ่งมีสาร chlorillin ที่ใช้เป็นยาปฏิชีวนะได้ส่วนทางอ้อมนั้นแพลงก์ตอนพืชเป็นผู้ผลิตที่สำคัญในแหล่งน้ำเป็นจุดเริ่มต้นของห่วงโซ่อาหารในแหล่งน้ำเช่นบอกถึงความอุดมสมบูรณ์หรือผลผลิตของแหล่งน้ำนอกจากนี้แพลงก์ตอนพืชหลายชนิดใช้ชี้สภาพของแหล่งน้ำอย่างเช่น thalassiosira แพลงก์ตอนพืชพวกไดอะตอมสกุล ,coscinodicus ถ้ามีอยู่มากในแหล่งน้ำใดแสดงว่าแหล่งน้ำบริเวณนั้นมีธาตุอาหารอุดมสมบูรณ์ไรโซโซลิเนียแต่ถ้าในแหล่งน้ำมีอะตอมสกุล ,planktoneilla แสดงว่าเล่นน้ำบริเวณนั้นมีธาตุอาหารในปริมาณต่ำหรือหากมีการบลูมของแพลงก์ตอนพืชขึ้นมาสามารถบ่งชี้ความน่าเสียของแหล่งน้ำได้ ( ธิดาพรฉวีภักดิ์และนิคมละอองศิริวงศ์ 2548 )