was to be diagnosed only when the p

was to be diagnosed only when the person failed to have symptoms
of the catatonic, disorganized, or paranoid subtypes. Despite the
introduction of a subtyping hierarchy in DSM-IV with the catatonic
and disorganized subtypes at the apex of the hierarchy, these subtypes
are still very rarely diagnosed. Administrative psychiatric practice
data in the USA reveal that the catatonic subtype is applied to just
1% of all Medicaid recipients and 2% of general outpatients with a
diagnosis of schizophrenia. Similarly, the disorganized subtype is
applied to 2% of Medicaid recipients and 3% of general outpatients
with a diagnosis of schizophrenia. In a large sample of 19,000 hospitalized
psychiatric patients in China over a 10-year period with a
diagnosis of schizophrenia, the catatonic subtype was diagnosed in
0.2% of patients and the disorganized subtype was applied in 1.0% of
patients; in that sample, 91% of the schizophrenia patients received
a diagnosis of the undifferentiated subtype (Xu, 2011).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

จะได้รับการวิเคราะห์เฉพาะเมื่อบุคคลไม่สามารถมีอาการของ subtypes catatonic โล้เป็นพาย หรือระแวงกัน แม้มีการแนะนำชั้น subtyping ใน DSM-IV กับ catatonicและ subtypes โล้เป็นพายที่ apex ของลำดับชั้น subtypes เหล่านี้จะยังไม่ค่อยมากการวินิจฉัย ปฏิบัติดูแลจิตเวชข้อมูลในประเทศสหรัฐอเมริกาเปิดเผยว่า ชนิดย่อย catatonic ใช้เพียง1% ของทั้งหมดรับ Medicaid และ 2% ของ outpatients ทั่วไปมีการการวินิจฉัยโรคจิตเภท ในทำนองเดียวกัน เป็นโล้เป็นพายชนิดย่อยใช้กับ 2% ของผู้รับ Medicaid และ 3% ของ outpatients ทั่วไปกับการวินิจฉัยของโรคจิตเภท ในตัวอย่างขนาดใหญ่ของ 19,000 ที่พักผู้ป่วยจิตเวชในจีนระยะเวลา 10 ปีที่มีการการวินิจฉัยโรคจิตเภท ชนิดย่อย catatonic มีการวินิจฉัยใน0.2% ของผู้ป่วยและชนิดย่อยโล้เป็นพายใช้ 1.0% ของผู้ป่วย ในตัวอย่างที่ 91% ของผู้ป่วยโรคจิตเภทที่ได้รับการวินิจฉัยของชนิดย่อย undifferentiated (Xu, 2011)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

คือการได้รับการวินิจฉัยเฉพาะเมื่อคนที่ล้มเหลวที่จะมีอาการ
ของการเคลื่อนไหวไม่เป็นระเบียบหรือเชื้อหวาดระแวง แม้จะมี
การเปิดตัวของลำดับชั้น subtyping ใน DSM-IV กับที่ไม่สามารถเคลื่อนไหว
เชื้อและไม่เป็นระเบียบที่ปลายของลำดับชั้น, เชื้อเหล่านี้
จะยังคงได้รับการวินิจฉัยน้อยมาก การปฏิบัติทางจิตในการบริหาร
ข้อมูลในประเทศสหรัฐอเมริกาพบว่าชนิดย่อยไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ถูกนำไปใช้เพียงแค่
1% ของผู้รับ Medicare และ 2% ของผู้ป่วยนอกทั่วไปที่มี
การวินิจฉัยของโรคจิตเภท ในทำนองเดียวกันการย่อยไม่เป็นระเบียบถูก
นำไปใช้กับ 2% ของผู้รับ Medicare และ 3% ของผู้ป่วยนอกทั่วไป
กับการวินิจฉัยของโรคจิตเภท ในตัวอย่างที่มีขนาดใหญ่ของโรงพยาบาล 19,000
ผู้ป่วยจิตเวชในประเทศจีนเป็นระยะเวลากว่า 10 ปีกับ
การวินิจฉัยของโรคจิตเภทชนิดย่อยที่ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้รับการวินิจฉัยใน
0.2% ของผู้ป่วยและชนิดย่อยไม่เป็นระเบียบถูกนำมาใช้ใน 1.0% ของ
ผู้ป่วย ในตัวอย่างที่ 91% ของผู้ป่วยจิตเภทที่ได้รับ
การวินิจฉัยชนิดย่อยแตกต่าง (Xu 2011)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เป็นนิจ เมื่อบุคคลที่ล้มเหลวจะมีอาการ
ของเคลื่อนไหวไม่ได้ ไม่มีระเบียบ หรือหวาดระแวงชนิดย่อย . แม้
เบื้องต้นของ subtyping ลำดับชั้นใน dsm-iv กับแข็งทื่อ
และแตกแยกชนิดย่อยที่ปลายสุดของระบบ ชนิดย่อย
เหล่านี้ยังคงไม่ค่อยวินิจฉัย . การบริหารทางจิตเวชปฏิบัติ
ข้อมูลในประเทศสหรัฐอเมริกา พบว่า กลุ่มเคลื่อนไหวไม่ได้ใช้แค่
1 % ของผู้รับ Medicaid และ 2% ของผู้ป่วยนอกทั่วไปกับ
การวินิจฉัยโรคจิตเภท ส่วนระเบียบทั้งเป็น
ใช้ 2% ของผู้รับ Medicaid และ 3% ของผู้ป่วยนอกทั่วไป
กับการวินิจฉัยโรคจิตเภท ในตัวอย่างขนาดใหญ่ของโรงพยาบาล
,ผู้ป่วยจิตเวชในจีนกว่า 10 ปีกับ
การวินิจฉัยโรคจิตเภทสามารถเคลื่อนไหวได้ , ซึ่งได้รับการวินิจฉัยใน
0.2% ของผู้ป่วยและไม่เป็นระเบียบ ทั้งใช้ใน 1.0 %
) ; ในกลุ่มตัวอย่าง 91% ของผู้ป่วยจิตเภทที่ได้รับการวินิจฉัยของกลุ่มที่ไม่แตกต่างกัน ( Xu , 2011 )