And then, by the time I realized, I

And then, by the time I realized, I was already in the white room.

“Yo.”
“Hey.”

The mosaic guy that lived here looked healthy as usual.
Of course, he was neither sealed nor was he feeling down.
It’s the same-as-usual mosaic.

“Does that mean that what I saw 40 years ago was because of the power of foresight?”
“Yep.”

Hitogami was the same as usual.
Still, 40-50 years had passed since the last time I saw him.
Therefore, my memory of his 『Usual』 was already distant.
The only thing I did remember was his impudent attitude the first time I met him.

“I thought that if I showed you that, then you would become a little lax.”
“Well, it missed the target by quite a bit.”
“Not really, I was just trying something.”

A dream like that wasn’t going to stop me from doing what I’d been doing until now. I wasn’t that weak-willed.
Well, if it didn’t turn out like that dream, the possibility that I would stop wasn’t completely non-existent.

“So anyway, you actually looked like that.”

When told that, I looked at my own figure.
Before I knew it, my figure had changed.
The body with a blubber of mass......was no longer there.

My body had changed into the one that I had become familiar with in this world.
It was the body of Rudeus Greyrat.
I couldn’t see my own face so I couldn’t tell exactly, but I felt that I wasn’t that old right now.

“You didn’t know?”
“Yeah. Cause my eyes can only see the soul directly. I knew that your body and your soul were different, but this is my first time seeing your actual form.”

Well that’s a first.
But, now that I think very carefully, I don’t know how Hitogami looks either.
We’re in the same boat.

But why, why did my body decide to take this shape now of all times?
........I assume there’s no explanation for it.

“At any rate, with this, it’s over for you.”
“.........Yeah.”

I died.
At the age of 74.
I remember that my final moments were comfy.
I think that it was a happy ending for me, surrounded by my children and grand-children in my final moments.
At the very least, there was a world of difference compared to my previous final moments.
As compared to that lonely, powerless, miserable one, which would make you want to cry.........

“Now that you're gone, I can move more freely.”
“I see.”
“As long as you lived, anything I did resulted in failure.
That’s why, I’ve thought of something.
Just like you, I was increasing my supporters little by little.”
“So you still haven’t given up, huh.”

When I said that, Hitogami’s attitude changed.
He seemed angry.

“Isn’t that obvious?
Would you give up knowing that your future is like that?
Forever alone, not being able to do anything, not being able to see anything.
On top of that, I have to live like that for 10,000 or 100,000 years or even more.
Even though I know that I won’t be able to bear it, why would I give up?”

Well, I guess.
If it was that grand, then I couldn’t even imagine it........
But I could understand a little bit.
What would happen to him if he didn’t do anything.
Just what kind of future awaited him.
If he knew that he would regret it, then he couldn’t just pass up his time without doing anything.

“Well, I would probably not give up.......”
“........What’s with that carefree face of yours? Do you think you’ve won?”
“Do you have a plan?”
“Yeah, I now know about Orsted’s 200 years time loop.
You’ve finished producing your descendents as well, and I’ve thought of a way to manipulate them.
I’ve prepared things during these last 50 years........”
“I see.”
“Can you understand what I’m trying to say?
That foundation that you’ve established so far, I’m going to knock it over and turn the tables on you.
In a world without you, by using the things you laid out, I will win.
You cannot do anything now. Because you’re already dead!
You can no longer stop your own descendents from fighting among themselves. You can’t stop them from killing each other.
You can’t even cry and beg me to stop.
On the contrary, the only thing you can do is watch!”

As compared to Hitogami who was delightfully talking, I was just scratching my cheeks.
Incidentally, I also scratched at the back of my head.
It’s not really itchy though.
I’m just perplexed as to what kind of answer I should give.

“Is that so.....”

Upon my reply, Hitogami stomped his feet on the ground with force.

“WHAT IS IT.......!?”

While restlessly stomping on the ground with his foot, he raised his voice with irritation in it.

“How are you SO RELAXED!?”
“That’s because.......I’m already dead.”

As I answered with a pause, Hitogami became speechless.

I closed my eyes.
I started thinking about the things up until now.
I was able to do what I wanted in this world.
I married and had lots of friends.
I had lots of children and grand-children as well.
I tried my best at work.
Indeed, I was anxious about the things Hitogami would be doing from now on, and I also had the thought that I could’ve done something more.

But for some reason...
I had no regrets or curiosity left.
No, it should be better to say that there was nothing left to regret.
Sure, I’m worried and anxious, but the thought of ‘what to do’ doesn’t come to mind.
After listening to Hitogami now, I didn’t feel like I should somehow revive myself and go protect my children.
The children or the grandchildren would probably be able to do something about it somehow.

I slowly headed towards Hitogami.
Hitogami had a surprisingly small stature.
Since I never approached him more than necessary, I could never estimate his height.

“I’m satisfied already.”

I’d lived my life plenty.
I didn’t think that everything was perfect. Maybe there were still some things left that needed to be done.
It’s not like when I closed my eyes, only good memories came to my mind.
Memories of failures, memories of success, there were both.
However, I didn’t think that I needed to redo it.

I died.
My work was now over with this.
I should just entrust the consequences to the people that were still alive.
Even though the person in front of me was saying that he would harm the ones that were still alive, it was rather strange.

But it couldn’t be helped.
Strangely enough, my mind was calm.

“Listen, Hitogami.”
“...........”
“I wanted to tell you something before.”
“.......What?”


“I think that I don’t really hate you that much.”


I felt like Hitogami had an unpleasant face.

Of course, he might think that I was saying this because I was one step ahead of him for now.
Sylphy and Roxy both lived, and the children were in good health as well.
Eris died first but it was a matter of life-span.
It wasn’t Hitogami’s fault.

Of course, if there was even a little bit of change, then I think that I would’ve hated Hitogami to the point of killing him.
Just like my future self.
Just like him, it’s possible that I would’ve become a machine just to kill Hitogami.
I wouldn’t have been able to obtain such a calm demeanor.
As a result, I became how I am, is what I’m trying to say.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แล้ว โดยเวลาฉันรู้ ฉันถูกแล้วในห้องสีขาว"โย" "เฮ้"กระเบื้องโมเสคคนที่อาศัยอยู่ที่นี่มองสุขภาพตามปกติ แน่นอน ไม่ได้ปิดสนิท หรือเขารู้สึกลง โมเสกเดียวเป็นปกติได้"ไม่ที่หมายความ ว่า สิ่งที่ผมเห็นเมื่อ 40 ปีที่ผ่านมาที่ เพราะอำนาจของการมองอนาคต "ฮ่ะ"Hitogami ได้เหมือนเดิมตามปกติ ยังคง 40-50 ปีได้ผ่านตั้งแต่ครั้งที่ผมเห็นเขา ดังนั้น ความทรงจำของ 『Usual』 ของเขาได้แล้วไกล สิ่งเดียวที่ผมไม่ได้จำถูกเวลายโสโอหังท่าแรกที่ผมเจอ"คิดว่า ถ้าฉันพบคุณที่ แล้วคุณจะกลายเป็น lax เหมือนกัน" "ดี มันพลาดเป้าหมาย โดยน้อย" "ไม่ได้จริง ๆ ฉันได้พยายามสิ่งที่"ความฝันอย่างนั้นไม่ได้ไปหยุดฉันทำอะไรฉันก็ได้ทำจนถึงขณะนี้ ไม่ที่อ่อนแอจะ ดี ถ้ามันไม่เปิดออกเช่นนั้นความฝัน ความเป็นไปได้ที่ฉันจะหยุดไม่ได้อย่างสมบูรณ์ไม่มีอยู่"ต่อไป คุณจริงมองเช่นนั้น"เมื่อบอก ผมมองที่รูปของตัวเอง ก่อนที่ฉันรู้ มีเปลี่ยนรูปของฉัน ร่างกายกับการ blubber ของมวล.... ไม่ได้มีการ ร่างกายของฉันได้เปลี่ยนไปผมได้คุ้นเคยกับในโลกนี้ ร่างกายของ Rudeus Greyrat ได้ ฉันไม่สามารถเห็นใบหน้าของตัวเองผมไม่สามารถบอกได้แน่นอน แต่ฉันรู้สึกว่า ไม่ค่อยเก่าซึ่งขณะนี้"คุณไม่รู้" "ใช่ ทำให้ฉันตาสามารถเพียงดูจิตวิญญาณโดยตรง ผมรู้ว่า กายและจิตใจของคุณได้แตกต่างกัน แต่นี้เป็นครั้งแรกของผมที่เห็นฟอร์มของคุณจริง"ดีที่เป็นครั้งแรก แต่ ที่คิดอย่างระมัดระวังมาก ฉันไม่รู้ว่า Hitogami ลักษณะอย่างใดอย่างหนึ่ง เราอยู่ในเรือลำเดียวกัน แต่ทำไม ทำไมไม่ได้ร่างกายของฉันจะใช้นี้ทรงนี้ตลอดเวลา ........ สมมติว่า มีคำอธิบายไม่ได้"ในอัตราใด ๆ นี้ มันเป็นมากกว่าสำหรับคุณ" “......... ใช่"ฉันตาย อายุ 74 จำได้ว่า ช่วงเวลาของฉันสุดท้ายได้สบาย ผมคิดว่า มันเป็นการสิ้นสุดความสุขสำหรับฉัน ล้อมรอบ ด้วยเด็กและแกรนด์เด็กของฉันในช่วงเวลาสุดท้ายของฉัน อย่างน้อย มีโลกที่แตกต่างเมื่อเทียบกับช่วงเวลาสุดท้ายของฉันก่อนหน้านี้ เมื่อเทียบกับวันที่เหงา อำนาจ อนาถ ซึ่งจะทำให้คุณต้องร้องไห้..."หลังจากที่คุณหายไป ไม่สามารถย้ายได้อย่างอิสระมากขึ้น" "อืมม" "ตราบใดที่คุณอาศัยอยู่ สิ่งที่ฉันได้ผลความล้มเหลว จึง ฉันได้คิดว่า ของบางสิ่งบางอย่าง เช่นเดียวกับคุณ ฉันถูกเพิ่มหัวใจของฉันค่อยขึ้น" "ดังนั้นคุณยังไม่ได้รับ ฮะ"เมื่อผมพูดว่า เปลี่ยนทัศนคติของ Hitogami เขาดูเหมือนโกรธ"ไม่ที่ชัดเจนหรือไม่ คุณจะให้ค่าไม่ทราบว่า อนาคตของคุณเป็นเช่นนั้น คนเดียวตลอดไป ไม่สามารถทำอะไร จะดูอะไร บน ที่ฉันต้องอยู่ปี 10000 หรือ 100000 หรือมากกว่าแม้เช่นนั้น แม้ว่าฉันรู้ว่า ฉันไม่สามารถทนได้ ทำไมฉันก็ขึ้น"เดาดี ถ้ามันว่า แกรนด์ แล้วฉันไม่แม้แต่ คิดจะ... แต่ผมไม่เข้าใจหน่อย อะไรจะเกิดขึ้นกับเขาถ้าเขาไม่ทำอะไร เพียงแค่ชนิดของอนาคตที่รอคอยเขา ถ้าเขารู้ เขาจะเสียใจ แล้วเขาแค่ไม่ผ่านเวลาของเขาโดยไม่ต้องทำอะไร"ดี ฉันคงไม่ให้ขึ้น... " “........ สิ่งที่หน้าใช้ของคุณหรือไม่ คุณคิดว่า คุณชนะหรือไม่" "คุณมีแผนหรือไม่" "ใช่ ตอนนี้ฉันรู้เกี่ยวกับวงเวลา 200 ปีของ Orsted คุณเสร็จสิ้นการผลิตลูกหลานเป็นอย่างดี และได้คิดวิธีที่จะจัดการกับพวกเขา ได้เตรียมสิ่งเหล่านี้ 50 ปี...ระหว่าง" "อืมม" "สามารถเข้าใจสิ่งที่ฉันกำลังพยายามพูดไหม ที่มูลนิธิที่คุณสร้างเพื่อให้ห่างไกล ฉันจะไปเคาะผ่าน และเปิดตารางคุณ ในโลก คุณโดยคุณแอร์ ฉันจะเป็นผู้ชนะ คุณไม่สามารถทำอะไรตอนนี้ เนื่องจากคุณอยู่แล้วตาย นอกจากนี้คุณไม่สามารถหยุดลูกหลานของคุณเองจากการต่อสู้ระหว่างกันเอง คุณไม่สามารถหยุดพวกเขาจากการฆ่ากัน คุณยังไม่ร้องไห้ และขอให้หยุด ดอก สิ่งเดียวที่คุณจะดู"เมื่อเทียบกับ Hitogami ที่ครื้นเครงพูด ฉันเพิ่งถูกเกาแก้มของฉัน บังเอิญ ฉันยังมีรอยขีดข่วนด้านหลังของศีรษะ มันไม่ใช่จริง ๆ คันแม้ว่า ผมแค่งงอะไรคำตอบที่ฉันควรให้"จะว่าให้... "เมื่อฉันตอบกลับ Hitogami stomped เขาเท้าบนพื้นดินที่มีกองทัพ"มันคืออะไรกัน.. ? "ในขณะที่ restlessly stomping บนพื้นดินด้วยเท้าของเขา เขายกเสียงของเขากับระคายเคืองใน"เป็นอย่างไรคุณแสน?" "นั่นเป็นเพราะ... ฉันแล้วตาย"ผมตอบกับหยุดชั่วคราว Hitogami กลายเป็นพูด ฉันปิดตา ผมเริ่มคิดในสิ่งที่จนถึงขณะนี้ ผมได้ทำสิ่งที่ฉันต้องการในโลกนี้ ฉันแต่งงาน และมีเพื่อนมากมาย ผมเด็กและแกรนด์เด็กดี พยายามดีที่สุดที่ทำงาน แน่นอน ผมกังวลเกี่ยวกับสิ่งที่จะทำ Hitogami จากนี้ และยังมีความคิดว่า ฉันสามารถได้กระทำบางสิ่งบางอย่างมากขึ้น แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง... ผมไม่ regrets หรืออยากไปทางซ้าย ไม่ มันควรจะดีกว่าที่จะบอกว่า ไม่มีอะไรเหลือเสียดาย แน่นอน ฉันกังวล และวิตก แต่ความคิดของ 'สิ่งที่ต้องทำ ' ไม่มาถึงใจ หลังจากฟัง Hitogami ตอนนี้ ฉันไม่ได้รู้สึกเหมือนฉันอย่างใดควรฟื้นฟูตัวเอง และไปปกป้องลูก ๆ เด็กหรือบุตรหลานอาจจะสามารถที่จะทำสิ่งใดเป็นอย่างใด ฉันช้าหัวต่อ Hitogami Hitogami มีรูปร่างเล็กน่าแปลกใจ เนื่องจากผมไม่เคยทาบทามเขามากกว่าจำเป็น ฉันไม่สามารถประเมินความสูงของเขา"ฉันพอแล้ว"ผมมีอยู่ชีวิตของฉันมากมาย ผมไม่คิดว่า สวยมาก อาจจะมีได้ยังซ้ายบางสิ่งที่ต้องทำ ไม่เหมือนเมื่อฉันปิดตา ความทรงจำที่ดีเท่านั้นมาถึงใจของฉันได้ ความทรงจำของความล้มเหลว ความสำเร็จ ความทรงจำมีทั้งนั้น อย่างไรก็ตาม ฉันไม่คิดว่า ฉันต้องทำมัน ฉันตาย งานของฉันได้ตอนนี้มากกว่านี้ นอกจากนี้ฉันเพียงควร entrust ผลกับบุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่ แม้คนหน้าฉันได้พูดว่า เขาจะเป็นอันตรายต่อคนที่ยังมีชีวิตอยู่ มันเป็นค่อนข้างแปลก แต่ไม่สามารถช่วย แพงกว่าพอ ใจของฉันเป็นความสงบ"ฟัง Hitogami" “...........” "อยากจะบอกคุณบางอย่างก่อนที่จะ" “....... อย่างไร" "ฉันคิดว่า ฉันไม่จริง ๆ เกลียดคุณเท่านั้น"ผมรู้สึกเหมือน Hitogami มีหน้าไม่มี แน่นอน เขาอาจคิดว่า ผมได้พูดนี้เนื่องจากผมเป็นขั้นตอนหนึ่งก่อนเขาตอนนี้ Sylphy และร็อกทั้งสองอาศัยอยู่ และเด็กมีสุขภาพที่ดีด้วย Eris ตายแรก แต่มันเป็นเรื่องของอายุการใช้งาน มันไม่ได้บกพร่องของ Hitogami แน่นอน ถ้าแม้มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย แล้วคิดว่า ผมจะได้ขี้เกียจ Hitogami จุดที่ฆ่า เหมือนตัวเองในอนาคต เช่นเขา มันเป็นไปได้ว่า ฉันจะได้เป็นเครื่องจักรเพื่อฆ่า Hitogami ผมไม่ได้จะได้รับเช่นความสงบกิริยาท่าทาง ดังนั้น ฉันกลายเป็น ว่าฉัน คือ สิ่งที่ฉันกำลังพยายามพูด

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แล้วตามเวลาที่ผมรู้ผมก็อยู่ในห้องสีขาว. "โย." "เฮ้." คนที่แต่งตัวประหลาดกระเบื้องโมเสคที่อาศัยอยู่ที่นี่ดูมีสุขภาพดีตามปกติ. แน่นอนเขาก็ไม่ปิดผนึกเขาก็ไม่รู้สึกลง. มัน กระเบื้องโมเสคเดียวกันเป็นปกติ. "หมายความว่าสิ่งที่ฉันเห็น 40 ปีที่ผ่านมาเป็นเพราะพลังของการมองการณ์ไกลได้หรือไม่" "อ๋อ." Hitogami ได้เหมือนกันตามปกติ. ยังคง 40-50 ปีที่ผ่านมาตั้งแต่ปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ผมเห็นเขา. ดังนั้นหน่วยความจำของฉัน「ปกติ」ของเขาเป็นที่ห่างไกลแล้ว. สิ่งเดียวที่ฉันจำได้คือทัศนคติยโสโอหังของเขาครั้งแรกที่ผมได้พบกับเขา. "ผมคิดว่าถ้าผมแสดงให้เห็นว่าคุณแล้วคุณก็จะกลายเป็น หละหลวมเล็ก ๆ น้อย ๆ . " "ดีก็พลาดเป้าโดยไม่น้อย." "ไม่ได้จริงๆผมก็แค่พยายามที่บางสิ่งบางอย่าง." ความฝันเช่นเดียวกับที่ไม่ได้ไปหยุดผมจากการทำในสิ่งที่ผมได้ทำมาจนถึงตอนนี้ ผมไม่ได้ว่าอ่อนแอเอาแต่ใจ. ดีถ้ามันไม่ได้เปิดออกเหมือนฝันที่เป็นไปได้ที่ผมจะหยุดไม่ได้อย่างสมบูรณ์ไม่มีอยู่. "ดังนั้นต่อไปคุณจริงดูเหมือนว่า." เมื่อบอกว่า ผมมองไปที่ร่างของตัวเอง. ก่อนที่ผมจะรู้ว่ามันรูปของฉันมีการเปลี่ยนแปลง. ร่างกายกับร้องไห้สะอึกสะอื้นของมวล ...... ก็ไม่ได้มี. ร่างกายของฉันมีการเปลี่ยนแปลงเป็นหนึ่งที่ผมได้กลายเป็นคุ้นเคยกับ โลกนี้. มันเป็นร่างกายของ Rudeus Greyrat. ฉันไม่สามารถเห็นใบหน้าของตัวเองดังนั้นผมจึงไม่สามารถบอกว่า แต่ผมรู้สึกว่าผมไม่ได้ว่าเก่าขณะนี้. "คุณไม่ได้รู้หรือไม่" "ใช่ . สาเหตุที่ตาของฉันเท่านั้นที่สามารถมองเห็นวิญญาณได้โดยตรง ผมรู้ว่าร่างกายและจิตใจของคุณที่แตกต่างกัน แต่นี้เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นรูปแบบที่เกิดขึ้นจริงของคุณ. " ดีว่าเป็นครั้งแรก. แต่ตอนนี้ที่ผมคิดว่าอย่างมากผมไม่ทราบว่ามีลักษณะอย่างใดอย่างหนึ่ง Hitogami. เรา ในเรือลำเดียวกัน. แต่ทำไมทำไมร่างกายของฉันตัดสินใจที่จะเป็นรูปเป็นร่างในตอนนี้ทุกครั้ง? ........ ผมถือว่ามีไม่มีคำอธิบายสำหรับมัน. "ในอัตราใด ๆ กับเรื่องนี้มันมากกว่าสำหรับคุณ . " "ใช่ ......... ." ฉันตาย. ตอนอายุ 74 ผมจำได้ว่าช่วงเวลาสุดท้ายของฉันได้สุขสบาย. ผมคิดว่ามันเป็นความสุขสำหรับผมที่ล้อมรอบไปด้วยเด็กและยิ่งใหญ่ของฉัน เด็กอายุในช่วงเวลาสุดท้ายของฉัน. อย่างน้อยที่สุดมีโลกที่แตกต่างเมื่อเทียบกับช่วงเวลาสุดท้ายก่อนหน้าของฉัน. เมื่อเทียบกับที่เหงาไม่มีอำนาจที่หนึ่งมีความสุขซึ่งจะทำให้คุณต้องการที่จะร้องไห้ ....... .. "ตอนนี้คุณกำลังหายไปผมสามารถย้ายอย่างอิสระมากขึ้น." "ผมเห็น." "ตราบใดที่คุณอาศัยอยู่อะไรที่ฉันไม่ส่งผลให้เกิดความล้มเหลว. นั่นเป็นเหตุผลที่ผมเคยคิดว่าบางสิ่งบางอย่าง. เช่นเดียวกับคุณ ผมได้รับการสนับสนุนที่เพิ่มขึ้นของฉันเล็กทีละน้อย. " "ดังนั้นคุณยังไม่ได้รับค่าเหรอ." เมื่อฉันบอกว่าทัศนคติ Hitogami เปลี่ยน. ดูเหมือนว่าเขาโกรธ. "ไม่เห็นได้ชัดว่า? คุณจะให้ขึ้นรู้ว่าคุณ อนาคตเป็นเช่นนั้น? ตลอดกาลเพียงอย่างเดียวไม่สามารถที่จะทำอะไรที่จะไม่สามารถมองเห็นอะไร. ด้านบนของที่ผมต้องใช้ชีวิตเหมือนที่ 10,000 หรือ 100,000 ปีหรือมากกว่า. แม้ว่าฉันรู้ว่าฉันได้รับรางวัล ' จะไม่สามารถที่จะแบกมันทำไมฉันจะให้ได้หรือไม่ " ดีฉันเดา. ถ้ามันเป็นที่ยิ่งใหญ่แล้วฉันจะไม่ได้คิดว่ามัน ........ แต่ฉันสามารถเข้าใจนิด ๆ หน่อย ๆ . อะไร จะเกิดขึ้นกับเขาถ้าเขาไม่ได้ทำอะไร. เพียงแค่สิ่งที่ชนิดของอนาคตที่รอคอยเขา. ถ้าเขารู้ว่าเขาจะเสียใจมันแล้วเขาไม่สามารถผ่านขึ้นเพียงแค่เวลาที่เขาไม่ต้องทำอะไร. "ดีฉันก็คงไม่ได้ ให้ขึ้น ....... " "........ อะไรกับใบหน้าที่ไร้ความกังวลของคุณ? คุณคิดว่าคุณเคยได้รับรางวัล? " "คุณมีแผนหรือไม่?" "ใช่ตอนนี้ฉันรู้เกี่ยวกับ Orsted 200 ปีของวงเวลา. คุณได้เสร็จสิ้นการผลิตลูกหลานของคุณเป็นอย่างดีและฉันคิดวิธีที่จะจัดการกับ พวกเขา. ฉันได้เตรียมสิ่งเหล่านี้ในช่วง 50 ปีที่ผ่าน ........ " "ผมเห็น." "คุณสามารถเข้าใจสิ่งที่ฉันพยายามที่จะพูด? รากฐานที่ว่าคุณได้จัดตั้งขึ้นเพื่อให้ห่างไกลฉัน ม. จะเคาะมันมากกว่าและเปิดตารางกับคุณ. ในโลกโดยคุณโดยใช้สิ่งที่คุณออกมาวางผมจะชนะ. คุณไม่สามารถทำอะไรได้ในขณะนี้ เพราะคุณตายไปแล้ว! คุณไม่สามารถหยุดลูกหลานของคุณเองจากต่อสู้กันเอง คุณไม่สามารถหยุดพวกเขาจากการฆ่าแต่ละอื่น ๆ . คุณไม่สามารถแม้แต่จะร้องไห้และขอร้องให้ฉันหยุด. ในทางตรงกันข้ามสิ่งเดียวที่คุณสามารถทำได้คือการดู! " เมื่อเทียบกับ Hitogami ที่ถูกครื้นเครงพูดผมก็เพียงรอยขีดข่วน แก้มของฉัน. บังเอิญผมยังมีรอยขีดข่วนที่ด้านหลังของหัวของฉัน. มันไม่ได้จริงๆคันแม้ว่า. ฉันงงเช่นเดียวกับสิ่งที่ชนิดของคำตอบที่ฉันควรจะให้. "นั่นคือเพื่อให้ ..... " เมื่อคำตอบของฉัน Hitogami กระทืบเท้าของเขาอยู่บนพื้นดินด้วยแรง. "มันคืออะไร ....... ?" ในขณะที่พล่านย่ำอยู่บนพื้นดินที่มีเท้าของเขาเขายกเสียงของเขาที่มีการระคายเคืองในนั้น. "คุณผ่อนคลายเพื่อวิธี! ? " "นั่นเป็นเพราะ ....... ฉันตายแล้ว." ขณะที่ผมตอบด้วยหยุด Hitogami กลายเป็นพูด. ฉันปิดตาของฉัน. ผมเริ่มคิดเกี่ยวกับสิ่งที่จนถึงขณะนี้. ฉันก็สามารถที่จะทำ สิ่งที่ฉันต้องการในโลกนี้. ฉันแต่งงานและมีเพื่อนมากมาย. ฉันมีจำนวนมากของเด็กและเด็กที่ยิ่งใหญ่เช่นกัน. ผมพยายามที่ดีที่สุดของฉันในที่ทำงาน. อันที่จริงผมก็กังวลเกี่ยวกับสิ่งที่ Hitogami จะทำต่อจากนี้ไป และผมก็มีความคิดที่ว่าฉันจะได้ทำบางสิ่งบางอย่างมากขึ้น. แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ... ผมไม่มีความเสียใจหรือความอยากรู้ซ้าย. ไม่มีก็ควรจะดีกว่าที่จะบอกว่ามีอะไรเหลือที่จะเสียใจ. แน่นอนว่าฉัน ม. เป็นห่วงและกังวล แต่ความคิดของสิ่งที่ต้องทำ 'ไม่ได้มาอยู่ในใจ. หลังจากฟัง Hitogami ตอนนี้ผมไม่ได้รู้สึกเหมือนฉันอย่างใดควรจะฟื้นฟูตัวเองและไปปกป้องลูก ๆ ของฉัน. เด็กหรือลูกหลานจะ อาจจะสามารถที่จะทำบางสิ่งบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างใด. ฉันค่อยๆมุ่งหน้าไปยัง Hitogami. Hitogami มีความสูงขนาดเล็กที่น่าแปลกใจ. ตั้งแต่ผมไม่เคยเดินเข้ามาใกล้เขามากขึ้นกว่าที่จำเป็นผมไม่เคยประเมินความสูงของเขา. "ผมพอใจแล้ว." ฉันต้องการ อาศัยอยู่มากมายในชีวิตของฉัน. ฉันไม่คิดว่าทุกอย่างเป็นที่สมบูรณ์แบบ อาจจะยังมีบางสิ่งบางอย่างเหลือที่จะต้องทำ. มันไม่เหมือนเมื่อฉันหลับตาความทรงจำที่ดีเท่านั้นมาถึงใจของฉัน. ความทรงจำของความล้มเหลวในความทรงจำของความสำเร็จมีทั้ง. แต่ผมไม่ได้คิดว่า ฉันต้องการที่จะทำซ้ำได้. ฉันตาย. งานของฉันคือตอนนี้ไปด้วย. ฉันก็ควรจะมอบความไว้วางใจผลกระทบกับคนที่ยังมีชีวิตอยู่. แม้ว่าคนในด้านหน้าของฉันบอกว่าเขาจะเป็นอันตรายต่อคนที่ยังคงอยู่ ชีวิตมันก็ค่อนข้างแปลก. แต่ก็ไม่สามารถช่วย. แปลกพอใจของฉันคือความสงบ. "ฟัง Hitogami." "........... " "ผมอยากจะบอกคุณบางอย่างก่อน . " "....... อะไร?" "ผมคิดว่าผมไม่เกลียดคุณมาก." ฉันรู้สึกเหมือน Hitogami มีใบหน้าที่ไม่พึงประสงค์. แน่นอนเขาอาจจะคิดว่าผมพูดอย่างนี้ก็เพราะ เป็นหนึ่งในขั้นตอนข้างหน้าของเขาตอนนี้. Sylphy และร็อกทั้งสองอาศัยอยู่และเด็กที่อยู่ในสุขภาพที่ดีเช่นกัน. Eris เสียชีวิตครั้งแรก แต่มันก็เป็นเรื่องของช่วงชีวิต. มันไม่ใช่ความผิดของ Hitogami. แน่นอนถ้ามี แม้แต่นิด ๆ หน่อย ๆ ของการเปลี่ยนแปลงแล้วฉันคิดว่าฉันจะได้เกลียด Hitogami ไปยังจุดที่จะฆ่าเขา. เช่นเดียวกับตัวผมในอนาคต. เช่นเดียวกับเขามันเป็นไปได้ที่ผมจะได้กลายเป็นเครื่องเพียงเพื่อฆ่า Hitogami ฉันจะไม่ได้รับสามารถที่จะได้รับเช่นท่าทางสงบ. เป็นผลให้ฉันกลายเป็นว่าฉันเป็นสิ่งที่ฉันพยายามที่จะบอกว่า

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

และแล้ว ช่วงเวลาที่ผมตระหนักได้ว่า ผมอยู่ในห้องสีขาว

" โย "
" เฮ้ "

โมเสคคนที่อาศัยอยู่ที่นี่ดูแข็งแรงเป็นปกติ
แน่นอน เขาไม่ประทับตราหรือเขารู้สึกลง .
มันเหมือนปกติ กระเบื้องโมเสค

" หมายความว่า สิ่งที่ผมเห็นเมื่อ 40 ปีก่อน เป็นเพราะอำนาจของญาณ ? "
" ค่ะ "

hitogami เหมือนเดิมตามปกติ
ยังคง40-50 ปีแล้วตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่ผมเห็นเขา
ดังนั้น ความจำของ』ปกติของเขา『ก็ไกล
สิ่งเดียวที่ผมทำได้คือท่าทียโสโอหังของเขา จำได้ว่าครั้งแรกที่ฉันเจอเขา

" ฉันคิดว่า ถ้าฉันพบคุณ แล้วคุณจะกลายเป็นเล็ก ๆน้อย ๆยืม "
" ก็พลาดเป้าหมายเล็กน้อย "
" ไม่ใช่หรอก ฉันแค่พยายามบางสิ่งบางอย่าง . "

ฝันแบบนั้นไม่ได้จะหยุดผมจากการทำสิ่งที่ฉันทำตอนนี้ ผมไม่ได้อ่อนแอต้องการ .
ก็ถ้ามันไม่ได้เป็นอย่างที่ฝันไว้เป็นไปได้ว่าผมจะหยุดไม่อยู่เลยไม่มี

" ยังไงก็ตาม คุณจริง ๆ เหมือนที่ "

เมื่อบอกว่า ผมมองไปที่รูปของตัวเอง
ก่อนที่ฉันจะรู้จักมัน รูป ของฉันมีการเปลี่ยนแปลง .
ร่างกายกับเขา ของ มวล . . . . . . .คือไม่มีอีกต่อไป

ร่างกายของฉันมีการเปลี่ยนแปลงลงใน หนึ่ง ที่ ฉัน ได้กลายเป็นที่คุ้นเคยกับโลกนี้ .
มันเป็นร่างกายของ rudeus greyrat .
ฉันมองไม่เห็นหน้าของผมเอง ดังนั้นผมจึงไม่สามารถบอกได้ว่า แต่ผมรู้สึกว่าผมไม่แก่

" คุณตอนนี้ ไม่รู้เหรอ ? "
" ครับ เพราะสายตาของฉันเท่านั้นที่สามารถมองเห็นวิญญาณได้โดยตรง ฉันรู้ว่าร่างกายและจิตวิญญาณของคุณที่แตกต่างกันแต่นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นฟอร์มที่แท้จริงของคุณ . "

ดีเป็นครั้งแรก .
แต่ตอนนี้ผมคิดอย่างระมัดระวัง ฉัน ไม่ ทราบ ว่า hitogami หน้าตาเหมือนกัน
เราอยู่ในเรือลำเดียวกัน

แต่ทำไม ทำไมร่างกายของฉันตัดสินใจที่จะใช้รูปร่างในตอนนี้ทั้งหมด ครั้ง
. . . . . ฉันคิดว่ามันอธิบายไม่ได้ มัน

" ยังไงมันก็จบสำหรับคุณ . "
" . . . อื้ม "

ฉันตายที่อายุ 74 .
ผมจำได้ว่าช่วงเวลาสุดท้ายของฉันสบาย .
ฉันคิดว่ามันคือความสุขสำหรับผมรายล้อมไปด้วยลูกๆ และหลาน ในช่วงเวลาสุดท้ายของฉัน
อย่างน้อย มีโลกของความแตกต่างเมื่อเทียบกับช่วงเวลาก่อนหน้าของฉันสุดท้าย .
เมื่อเทียบกับที่ เหงา อ่อนแอ ทุกข์หนึ่ง ซึ่งจะทำให้คุณต้องร้องไห้ . . .

" ตอนนี้เธอจากไปแล้วฉันสามารถย้ายอย่างอิสระมากขึ้น . "
" ฉันเห็น "
" ตราบใดที่คุณอาศัยอยู่ ทุกอย่างที่ฉันทำ ส่งผลให้เกิดความล้มเหลว .
นั่นทำไม ฉันคิดบางอย่าง
เช่นเดียวกับคุณ , ฉันเพิ่มผู้สนับสนุนผมนิด ๆ "
" นี่เธอยังไม่เลิก เหรอ "

เมื่อฉันกล่าวว่า ทัศนคติ hitogami เปลี่ยนไปแล้ว เขาดูโกรธ


" ใช่ไหม ?
คุณให้รู้ว่าอนาคตของคุณเป็นแบบนี้
คนเดียวตลอดไป ไม่สามารถทำอะไรได้ ไม่สามารถเห็นอะไร .
ด้านบนของที่ฉันต้องเป็นแบบนี้ 10 , 000 หรือ 100000 ปีหรือมากขึ้น .
ถึงแม้ว่าฉันรู้ว่าฉันรับไม่ได้ ทำไมฉันถึงยอมแพ้ "

ฉันคิดว่า .
ถ้ามันว่า ใหญ่ แล้ว ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลย . . . . .
แต่ผมก็เข้าใจนิดหน่อย
จะเกิดอะไรกับเขา ถ้าเขาไม่ได้ทำอะไรเลย แค่อนาคตแบบไหน

รอคอยเขา ถ้าเขารู้เขาจะเสียใจ แล้วเขาไม่เพียง แต่ผ่านเวลาของเขาโดยไม่ทำอะไรเลย

" ผมจะไม่ยอมแพ้ . . . . . . . "
" . . . . . อะไรที่ ห่วงหน้าของคุณ คุณคิดว่าคุณจะ ? "
" คุณมีแผนไหม ? "
" ครับตอนนี้ผมรู้เกี่ยวกับ orsted 200 ปีห่วง .
คุณได้เสร็จสิ้นการผลิตลูกหลานของท่านได้เป็นอย่างดี และผมก็คิดวิธีที่จะจัดการกับพวกเขา .
ฉันเตรียมสิ่งตลอด 50 ปี . . . . . "
" ฉันเห็น "
" เธอเข้าใจในสิ่งที่ฉันพยายามจะพูด ?
มูลนิธิ ที่คุณได้สร้างเพื่อให้ห่างไกล ฉันกำลังจะเคาะประตูแล้วเปิดโต๊ะคุณ
ในโลกนี้โดยไม่มีคุณโดยใช้สิ่งที่คุณวางไว้ ผมจะชนะ .
คุณไม่สามารถทำอะไรในตอนนี้ เพราะคุณน่ะตายไปแล้ว !
คุณไม่สามารถหยุดลูกหลานของคุณเองจากการต่อสู้กันเอง คุณไม่สามารถหยุดพวกเขาจากการฆ่าแต่ละอื่น ๆ .
คุณไม่สามารถแม้แต่จะร้องไห้ และขอร้องให้ผมหยุด
ตรงกันข้าม สิ่งเดียวที่ทำได้คือคอยดู "

เมื่อเทียบกับ hitogami ที่ดี๊ด๊าพูดฉันแค่เกาแก้มตัวเอง .
บังเอิญผมก็มีรอยขีดข่วนที่ด้านหลังของหัวของฉัน .
มันไม่ใช่คันจริงๆนะ .
ผมก็งงว่าอะไร ตอบให้ฉัน

" งั้น . . . . "

เมื่อฉันตอบ hitogami กระทืบเท้าบนพื้นดิน ด้วยคับ

" มันคืออะไร . . . . . . . ! ? "

ส่วนพล่าน stomping พื้นดินด้วยเท้าของเขา เขาขึ้นเสียงกับการระคายเคืองในนั้น

" วิธีที่คุณจะผ่อนคลาย ! ? "
" นั่นเป็นเพราะ . . . . . . . ผมตายไปแล้ว "

ฉันตอบกับหยุด hitogami ก็พูดไม่ออกเลย

ฉันหลับตา ฉันก็เริ่มคิดถึง

เรื่องจนถึงตอนนี้ ชั้นก็สามารถทำในสิ่งที่ฉันต้องการในโลกนี้ .
ฉันแต่งงานและมีมาก เพื่อน . .
ผมเด็กเยอะและลูกใหญ่เช่นกัน
ฉันพยายามของฉันที่ดีที่สุดในการทำงาน
แน่นอนฉันกังวลเกี่ยวกับสิ่งที่ hitogami จะทำอะไรในตอนนี้ และฉันก็คิดว่าฉันได้ทำบางอย่างมากกว่า

แต่สำหรับบางเหตุผล . . . . . . .
ผมไม่เคยเสียใจหรือความอยากรู้ซ้าย .
ไม่ มันควรจะดีกว่าว่ามีอะไรเหลือที่จะเสียใจ .
แน่นอน ผมเป็นห่วงและกังวล แต่ความคิดของ ' สิ่งที่ต้องทำ ' ไม่เสียสติ .
หลังจากฟัง hitogami ตอนนี้ผมไม่ได้รู้สึกว่าผมน่าจะพยายามฟื้นฟูตัวเองและไปปกป้องลูกของฉัน
เด็กหรือหลานอาจจะสามารถที่จะทำบางสิ่งบางอย่างเกี่ยวกับมัน ผมก็ค่อยๆ มุ่งหน้า hitogami

.
hitogami มีความสูงเล็กน้อยอย่างแปลกใจ
เนื่องจากผมไม่เคยเข้าหาเขามากขึ้นกว่าที่จำเป็น ฉันไม่เคยประเมินความสูง ของเขา . . . . . .

" ผมพอใจแล้ว "

ฉันอาศัยอยู่ชีวิตของฉันมากมาย
.ฉันไม่คิดว่าทุกอย่างสมบูรณ์แบบ บางทีก็มีสิ่งที่ต้องทำ .
มันไม่เหมือนตอนที่ฉันหลับตา แต่ความทรงจำดี ๆเข้ามาในความคิดฉัน .
ความทรงจำของความล้มเหลว ความสำเร็จ มีทั้ง .
แต่ผมไม่ได้คิดว่าผมต้องทำใหม่

ผมตาย
งานของฉัน ตอนนี้จบไปแล้ว
ฉันควรจะมอบผลให้คนที่ยังมีชีวิตอยู่
ถึงแม้ว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉัน บอกว่าเขาจะทำร้ายคนที่ยังมีชีวิตอยู่ มันก็ค่อนข้างแปลก

แต่มันช่วยไม่ได้
แปลกพอจิตสงบ

" ฟัง hitogami "
" 10 "
" ฉันมีอะไรจะบอกคุณก่อน "
" . . . . . . . อะไร ? "


" ฉันคิดว่า ฉันไม่ได้เกลียดคุณเลย "


ผมรู้สึกเหมือน hitogami มีไม่เป็นหน้า

แน่นอน เขาอาจจะคิดว่า ที่ผมพูดแบบนี้เพราะผมอยู่หนึ่งขั้นล่วงหน้าของเค้าตอนนี้ ซิลฟี และ Roxy
ทั้งสองอยู่ และเด็กที่อยู่ในสุขภาพที่ดี เช่นกัน
เฟริสตายไปก่อน แต่มันเป็นเรื่องของแต่ละช่วงวัย ไม่ใช่ความผิดของ hitogami


แน่นอนหากมีแม้เพียงเล็กน้อยของการเปลี่ยนแปลง ฉันคิดว่า ฉันคงเกลียด hitogami ไปยังจุดที่เขาฆ่า เหมือนอนาคตของฉัน
.
เหมือนเขา มันเป็นไปได้ที่ผมจะกลายเป็นเครื่องฆ่า hitogami .
ผมจะไม่ได้รับสามารถที่จะได้รับเช่น พฤติการณ์ที่สงบ .
ผล ฉันก็ว่าฉันเป็นในสิ่งที่ฉันพยายามจะพูด