strategies. That said, they are alm

strategies. That said, they are almost exclusively of an internal nature and do not extend to inter-state
relations.
All of this makes one thing clear: Asia and Southeast Asia in particular have a large potential for
internal and interstate conflicts over culture and identity. But the states of the region also have an
extraordinary potential for ensuring an enduring, peaceful coexistence of the numerous religious,
linguistic and other culturally distinct groups. As such, the nature of conflicts in Asia and in particular
in Southeast Asia hardly serves to prove Huntington’s famous theory of the "clash of
civilizations" (1993). The struggle between diverse cultures is not the driving force behind international
tensions in Southeast Asia. Analysis has shown that the politically relevant conflict lines
within many Asian and Southeast Asian societies do not run primarily along religious but along
other cultural divide lines. The severity of some conflicts and the parallelism of religion, language
and historicity tends to disguise the fact that the relevant issues of conflict are not of a religious but
often of a history-related or religious-language ("ethnic") nature.
Admittedly, the examples of cultural conflicts cited here are all located in linguistically and religiously
heterogeneous societies. But not all culturally fragmented societies are particularly affected
by conflicts. Quantitative studies of the correlations of political conflicts with cultural diversity – operationalized
say via indicators of language–religious fragmentation – demonstrate for Asia and
elsewhere that a high religious heterogeneity would seem to some extent to impregnate against
the violent conducting of conflict. Our findings (Croissant et al., 2009) and others (Collier & Hoeffler,
1998, 2004; Ellingsen, 2000; Hegre et al., 2001) of quantitative conflict research to date
support this theory that while high religious fragmentation increases the number of cultural actors
and the potential areas of conflict – the risk of violent internal confrontations decreases.22
Furthermore, studies based on a large number of cases which examine “ethnic” and cultural conflicts
both in Asia and worldwide demonstrate that aside from cultural variables other factors of a
political (type of regime), economic (“resource curse”) and demographic (“Youth Bulge”) nature
have an equal impact on the probability of conflicts.
Consequently, cultural structures are significant for settling conflicts; however, they do not determine
the development of intercultural relationships. The cultural diversity of the region and its
societies offers both challenges and chances for peaceful conflict solution strategies based on understanding
and dialog. The non-violent handling of cultural tensions in Singapore and Malaysia
and the fact that culture at the interstate level in Southeast Asia hardly has any relevance for conflicts,
but rather within ASEAN forms of a joint identity creation are recognizable (Schuck, 2008),
clarifies that cultural diversity and conflicts within states and state regions in Asia need not necessarily
take on violent forms.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

กลยุทธ์การ ที่กล่าวว่า มีเกือบทั้งหมดเป็นธรรมชาติภายใน และไม่ขยายการระหว่างรัฐความสัมพันธ์ทั้งหมดนี้ทำให้สิ่งหนึ่งที่ชัดเจน: เอเชียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้โดยเฉพาะมีศักยภาพมากสำหรับขัดแย้งภายใน และอินเตอร์สเตตผ่านวัฒนธรรมและอัตลักษณ์ แต่ยังมีอเมริกาภาคการโอกาสพิเศษสำหรับบริการที่ยั่งยืน เงียบสงบมีอยู่ร่วมกันของศาสนาต่าง ๆภาษาศาสตร์ และอื่น ๆ แตกต่างกันทางวัฒนธรรมกลุ่ม เป็นเช่น ธรรมชาติของความขัดแย้ง ในเอเชีย และโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แทบไม่ทำหน้าที่เพื่อพิสูจน์ทฤษฎีที่มีชื่อเสียงของฮันติงตันของปะทะ"ของอารยธรรม" (1993) การต่อสู้ระหว่างวัฒนธรรมที่หลากหลายไม่ใช่แรงผลักดันอยู่เบื้องหลังอินเตอร์เนชั่นแนลความตึงเครียดในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ วิเคราะห์ได้แสดงที่รายการขัดแย้งทางการเมืองที่เกี่ยวข้องภายในเอเชียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ใน สังคมไม่ทำงานตามหลักศาสนาแต่ก็รายการแบ่งวัฒนธรรมอื่น ๆ ความรุนแรงของความขัดแย้งบางอย่างและ parallelism ของศาสนา ภาษาและมีแนวโน้ม historicity ถูกข้อเท็จจริงที่ไม่มีประเด็นเกี่ยวข้องความขัดแย้งของแต่ศาสนาของมักเนเจอร์ ("ชาติพันธุ์") ที่เกี่ยวข้อง กับประวัติศาสตร์ หรือศาสนาภาษาเป็นที่ยอมรับ ตัวอย่างของความขัดแย้งทางวัฒนธรรมที่อ้างนี่จะอยู่ในมี และเคร่งครัดสังคมแตกต่างกัน แต่จะมีผลต่อสังคมทั้งหมดไม่มีการกระจายตัวทางวัฒนธรรมโดยเฉพาะอย่างยิ่งโดยความขัดแย้ง การศึกษาเชิงปริมาณของความสัมพันธ์ของความขัดแย้งทางการเมืองกับความหลากหลายทางวัฒนธรรม – operationalizedพูดผ่านตัวบ่งชี้ของการกระจายตัวของภาษา – ศาสนา – สาธิตในเอเชีย และอื่น ๆ ที่เป็น heterogeneity ศาสนาสูงจะดูเหมือนบ้างการ impregnate กับรุนแรงทำความขัดแย้ง เราค้นพบ (ยั่วยวน et al., 2009) และอื่น ๆ (กำลังขุดถ่านหินและ Hoeffler1998, 2004 Ellingsen, 2000 Hegre et al., 2001) ของความขัดแย้งเชิงปริมาณการวิจัยวันที่สนับสนุนทฤษฎีนี้ที่ในขณะที่การกระจายตัวของศาสนาสูงเพิ่มจำนวนนักแสดงทางวัฒนธรรมและพื้นที่มีศักยภาพของความขัดแย้งความเสี่ยงรุนแรงอย่างมากภายใน decreases.22นอกจากนี้ การศึกษาตามจำนวนกรณีที่ตรวจสอบความขัดแย้ง "เชื้อชาติ" และทางวัฒนธรรมทั้ง ในเอเชีย และทั่วโลกแสดงให้เห็นถึงที่กันจากตัวแปรทางวัฒนธรรมปัจจัยอื่น ๆ ของการการเมือง (ประเภทของระบอบการปกครอง), ทางเศรษฐกิจ ("ทรัพยากรแช่ง") และประชากร ("เยาวชนกระพุ้ง")มีผลต่อเท่าที่น่าเป็นความขัดแย้งดังนั้น โครงสร้างทางวัฒนธรรมสำคัญสำหรับการตัดสินความขัดแย้ง อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ได้กำหนดการพัฒนาความสัมพันธ์ของสมาคม ความหลากหลายทางวัฒนธรรมของภูมิภาคและสังคมมีความท้าทายและโอกาสสำหรับกลยุทธ์การแก้ปัญหาความขัดแย้งสงบตามความเข้าใจและโต้ตอบ การจัดการที่ไม่ใช้ความรุนแรงของความตึงเครียดทางวัฒนธรรมในสิงคโปร์และมาเลเซียและความจริงที่ว่า วัฒนธรรมระดับอินเตอร์สเตตในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แทบไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ สำหรับความขัดแย้งแต่ภายในอาเซียนเป็น รูปแบบของการสร้างเอกลักษณ์ร่วม รู้จัก (Schuck, 2008) ,ชี้แจงว่า ความหลากหลายทางวัฒนธรรมและความขัดแย้งภายในรัฐและภูมิภาครัฐในเอเชียจำเป็นไม่จำเป็นใช้ในรูปแบบที่รุนแรง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

กลยุทธ์ ที่กล่าวว่าพวกเขาเกือบจะเฉพาะของธรรมชาติภายในและไม่ได้ขยายไประหว่างรัฐ
ความสัมพันธ์.
ทั้งหมดนี้ทำให้สิ่งหนึ่งที่ชัดเจน: เอเชียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีศักยภาพขนาดใหญ่สำหรับ
ความขัดแย้งภายในและระหว่างรัฐกว่าวัฒนธรรมและเอกลักษณ์ แต่รัฐของภูมิภาคนี้ยังมี
ศักยภาพที่ยอดเยี่ยมในการตรวจสอบที่ยั่งยืน, ความสงบสุขของหลายศาสนา
ภาษาและกลุ่มอื่น ๆ ที่แตกต่างทางวัฒนธรรม เช่นลักษณะของความขัดแย้งในเอเชียและโดยเฉพาะอย่างยิ่ง
ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แทบจะไม่ทำหน้าที่ในการพิสูจน์ทฤษฎีที่มีชื่อเสียงของฮันติงตันของ "การปะทะกันของ
อารยธรรม "(1993) การต่อสู้ระหว่างความหลากหลายทางวัฒนธรรมไม่ได้เป็นแรงผลักดันที่อยู่เบื้องหลังระหว่างประเทศ
ความตึงเครียดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ การวิเคราะห์แสดงให้เห็นว่ามีความขัดแย้งทางการเมืองที่เกี่ยวข้องสาย
ภายในสังคมเอเชียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จำนวนมากไม่ได้ทำงานเป็นหลักพร้อมทางศาสนา แต่ตาม
เส้นแบ่งทางวัฒนธรรมอื่น ๆ ความรุนแรงของความขัดแย้งและความเท่าเทียมในการนับถือศาสนาภาษา
และหลักฐานในประวัติศาสตร์มีแนวโน้มที่จะปิดบังความจริงที่ว่าประเด็นที่เกี่ยวข้องของความขัดแย้งไม่ได้ของศาสนา แต่
มักจะมีประวัติที่เกี่ยวข้องกับศาสนาหรือภาษา ("ชาติพันธุ์") ธรรมชาติ.
เป็นที่ยอมรับ ตัวอย่างของความขัดแย้งทางวัฒนธรรมที่อ้างถึงที่นี่จะอยู่ทั้งหมดในภาษาศาสนาและ
สังคมที่แตกต่างกัน แต่ไม่ทั้งหมดสังคมวัฒนธรรมแยกส่วนได้รับผลกระทบโดยเฉพาะอย่างยิ่ง
จากความขัดแย้ง การศึกษาเชิงปริมาณของความสัมพันธ์ของความขัดแย้งทางการเมืองที่มีความหลากหลายทางวัฒนธรรม - operationalized
พูดผ่านตัวชี้วัดของการกระจายตัวของภาษาทางศาสนา - แสดงให้เห็นถึงเอเชียและ
ที่อื่น ๆ ที่แตกต่างทางศาสนาสูงก็ดูเหมือนจะมีขอบเขตที่จะทำให้ชุ่มกับ
การดำเนินการที่มีความรุนแรงของความขัดแย้ง ค้นพบของเราและคนอื่น ๆ (ถ่านหินและ Hoeffler (Croissant et al, 2009.)
1998, 2004; Ellingsen 2000;. Hegre, et al, 2001) ของการวิจัยความขัดแย้งเชิงปริมาณเพื่อที่
สนับสนุนทฤษฎีนี้ว่าในขณะที่การกระจายตัวทางศาสนาสูงเพิ่มจำนวนของ นักแสดงทางวัฒนธรรม
และพื้นที่ที่มีศักยภาพของความขัดแย้ง - ความเสี่ยงของการเผชิญหน้าความรุนแรงภายใน decreases.22
นอกจากนี้การศึกษาขึ้นอยู่กับจำนวนมากกรณีที่ตรวจสอบ "ชาติพันธุ์" และวัฒนธรรมความขัดแย้ง
ทั้งในเอเชียและทั่วโลกแสดงให้เห็นว่านอกเหนือจากตัวแปรปัจจัยทางวัฒนธรรมอื่น ๆ ของ
ทางการเมือง (ชนิดของระบอบการปกครอง) เศรษฐกิจ ("คำสาปทรัพยากร") และกลุ่มผู้เข้าชม ("เยาวชนนูน") ธรรมชาติ
มีผลกระทบเท่ากับที่น่าจะเป็นของความขัดแย้ง.
ดังนั้นโครงสร้างทางวัฒนธรรมที่มีความสำคัญสำหรับความขัดแย้งปักหลัก; แต่พวกเขาไม่ได้กำหนด
พัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างวัฒนธรรม ความหลากหลายทางวัฒนธรรมของภูมิภาคและของ
สังคมที่มีทั้งความท้าทายและโอกาสสำหรับกลยุทธ์การแก้ปัญหาความขัดแย้งอย่างสันติบนพื้นฐานความเข้าใจ
และโต้ตอบ การจัดการไม่ใช่ความรุนแรงของความตึงเครียดทางวัฒนธรรมในประเทศสิงคโปร์และมาเลเซีย
และความจริงที่ว่าวัฒนธรรมในระดับรัฐในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แทบจะไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ สำหรับความขัดแย้ง
ภายใน แต่รูปแบบของอาเซียนการสร้างอัตลักษณ์ร่วมกันเป็นที่รู้จัก (Schuck, 2008)
ชี้แจง ที่ความหลากหลายทางวัฒนธรรมและความขัดแย้งภายในรัฐและภาครัฐในเอเชียไม่จำเป็นต้อง
ใช้เวลาในรูปแบบที่มีความรุนแรง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

กลยุทธ์ ที่กล่าวว่าพวกเขาเป็นเกือบเฉพาะของธรรมชาติภายในและไม่ขยายความสัมพันธ์ระหว่างมลรัฐ
.
ทั้งหมดนี้ทำให้สิ่งหนึ่งที่ชัดเจน : เอเชียโดยเฉพาะมีศักยภาพขนาดใหญ่สำหรับ
ภายในและระหว่างรัฐความขัดแย้งเรื่องวัฒนธรรมและเอกลักษณ์ แต่สภาพพื้นที่ยังมี
ศักยภาพพิเศษเพื่อยั่งยืน ,การอยู่ร่วมกันของหลายศาสนา ภาษา วัฒนธรรม และสงบ
อีกกลุ่มที่แตกต่างกัน . เช่น ลักษณะของความขัดแย้งในภูมิภาคเอเชียและโดยเฉพาะ
ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แทบจะเป็นการพิสูจน์ทฤษฎีของฮันทิงตันส์ที่มีชื่อเสียง " การปะทะกันของอารยธรรม
" ( 1993 ) การต่อสู้ระหว่างวัฒนธรรมหลากหลายเป็นแรงผลักดันที่อยู่เบื้องหลังความตึงเครียดระหว่างประเทศ
ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้การวิเคราะห์แสดงให้เห็นว่าเกี่ยวข้องทางการเมือง ความขัดแย้งภายในหลายบรรทัด
เอเชียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สังคมไม่วิ่งตาม แต่ตามหลักทางศาสนา
เส้นแบ่งทางวัฒนธรรมอื่น ๆ ความรุนแรงของความขัดแย้งและความขนานของศาสนาและภาษา
historicity มีแนวโน้มที่จะซ่อนความจริงที่ว่าประเด็นปัญหาความขัดแย้งไม่ใช่ของศาสนาแต่
มักจะเป็นประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวข้อง หรือภาษาศาสนา ( กลุ่มชาติพันธุ์ ) ธรรมชาติ .
กัน ตัวอย่างของความขัดแย้งทางวัฒนธรรมที่อ้างมาทั้งหมดอยู่ในภาษาศาสตร์และ religiously
ข้อมูลสังคม แต่ไม่ทั้งหมดแยกส่วนวัฒนธรรมสังคมส่งผล
โดยความขัดแย้ง เชิงปริมาณ การศึกษาความสัมพันธ์ของความขัดแย้งทางการเมืองที่มีความหลากหลายทางวัฒนธรรม และ operationalized
พูดผ่านตัวชี้วัดของภาษาและศาสนาของเอเชียและที่อื่น ๆเพื่อแสดงให้เห็นถึงความหลากหลายทางศาสนา
ว่าสูง น่าจะพอเหมาะกับการท้อง
ความรุนแรงของความขัดแย้ง ผลของเรา ( ครัวซอง et al . , 2009 ) และอื่น ๆ (
hoeffler คอล& , 2541 , 2547 ; ellingsen , 2000 ; hegre et al . , 2001 ) ของการวิจัยเชิงปริมาณอาจ
ความขัดแย้งสนับสนุนทฤษฎีนี้ว่า ในขณะที่สูงของศาสนาเพิ่มขึ้นจํานวน
นักแสดงวัฒนธรรมและศักยภาพของความขัดแย้งรุนแรง และความเสี่ยงในการเผชิญหน้าภายในลดลง 22
นอกจากนี้ การศึกษาบนพื้นฐานของตัวเลขขนาดใหญ่ของคดีที่ตรวจสอบ " ชาติพันธุ์ " และความขัดแย้งทางวัฒนธรรม
ทั้งในเอเชียและทั่วโลกแสดงให้เห็นว่า นอกเหนือจากตัวแปรปัจจัยทางวัฒนธรรมอื่น ๆ ของ
( ประเภทของระบอบการเมือง ) เศรษฐกิจ ( " คำสาป " ทรัพยากร ) และประชากร ( " ตุง " เยาวชน ) ธรรมชาติ
มีผลกระทบเท่าเทียมกันในความน่าจะเป็นของความขัดแย้ง .
ดังนั้นโครงสร้างทางวัฒนธรรมสำคัญสำหรับการยุติความขัดแย้ง แต่พวกเขาไม่ได้ตรวจสอบ
การพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างวัฒนธรรม ความหลากหลายทางวัฒนธรรมของภูมิภาคและของ
สังคมมีทั้งความท้าทายและโอกาสในการแก้ไขปัญหาความขัดแย้งอย่างสันติและกลยุทธ์อยู่บนพื้นฐานของความเข้าใจ
โต้ตอบ ไม่ใช่ความรุนแรงกับการจัดการทางวัฒนธรรม ความตึงเครียดในสิงคโปร์และมาเลเซีย
และความจริงที่ว่าวัฒนธรรมในระดับรัฐในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องใด ๆ สำหรับความขัดแย้ง
แต่ภายในอาเซียน รูปแบบของการสร้างอัตลักษณ์ร่วมเป็นที่รู้จัก ( ชัก , 2008 ) ,
ชี้แจงว่า ความหลากหลายทางวัฒนธรรม และความขัดแย้งภายในรัฐและรัฐในภูมิภาคเอเชียต้องไม่จำเป็น
ใช้ในรูปแบบที่รุนแรง