I’ve written about this quite often

I’ve written about this quite often over the years, but I always forget it. I am my brain. Whenever I remember this I feel as if I’ve been hit by ton of bricks. This thought simultaneously fills me with horror and wonder, while also raising all sorts of ethical questions as to how I should live my life. Why should this be? After all, I’ve become accustomed to the proposition our selves are housed in our brains. I take it for granted, as an immediate and obvious truth about the world. Yet somehow that truth never quite sinks in. While I can mouth the words– or think them –the implications and truth of this statement quickly seem to withdraw. I understand it abstractly, but not concretely.
Like so many of us, I don’t think of myself as being my brain, but rather as being a self. In day to day life, my spontaneous sense of my being is that of a self rather than a brain. Of course, it’s true that if I am my brain, then my self is a brain. However, the point is that if it’s true that the self is the brain, I have to thoroughly revise my understanding of what my self is. What, then, do I take my self to be in my spontaneous consciousness of existence? I guess I take my self to be an abiding identity that is independent of its thoughts, experiences, sensations, and the world. My self is something that abides as invariant and the same throughout all my thoughts, sensations, experiences, and encounters with other persons and the world.

I think, for example, this thought. Perhaps it’s a thought of a purple elephant dancing in an otherworldly circle. There is me, this self, and then there is this thought. No matter about this thought. I might find the thought disturbing like a frightening clown in a bad dream. No matter. The thought will soon pass and I, this self that I am, will remain. Likewise, I have this harrowing experience of being trapped in an elevator. There is me, this self, and the experience. No worries. My self will abide, while the experience will pass.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ผมได้เขียนเกี่ยวกับเรื่องนี้ค่อนข้างบ่อยปี แต่ฉันมักจะลืมมัน ผมสมองของฉัน เมื่อใดก็ ตามที่จำได้นี้ ฉันรู้สึกว่าฉันได้รับการตี โดยอิฐตัน ความคิดนี้พร้อมเติมฉันสยองขวัญและน่า ขณะยัง เพิ่มทุกประเภทของจริยธรรมคำถามไปว่าผมควรใช้ชีวิตของฉัน เหตุนี้ควรหรือไม่ หลังจากที่ทุก ฉันได้กลายเป็นคุ้นเคยกับการเสนอ selves ของเราเป็นห้องพักในสมองของเรา ฉันใช้มันสำหรับรับ เป็นความจริงชัดเจน และทันทีเกี่ยวกับโลก ยัง อย่างใดที่จริงค่อนข้างไม่เคยล้างมือใน ในขณะที่ฉันสามารถปากคำ- หรือคิดว่า พวกเขา – นัยและความจริงของคำสั่งนี้ดูเหมือนถอยอย่างรวดเร็ว ผมเข้าใจเรื่อง abstractly แต่ไม่ได้เป็นรูปธรรมเช่นจำนวนมากดังนั้นของเรา ฉันไม่คิดว่า ของตัวเองเป็น สมองของฉัน แต่แทนที่จะเป็น ตนเองเป็นการ ในวันชีวิต ความรู้สึกของฉันอยู่ของฉันเป็นของตนเองเป็นมากกว่าสมองเป็น แน่นอน มันเป็นความจริงว่า ผมสมองของฉัน แล้วตัวเองว่าเป็นสมอง อย่างไรก็ตาม จุดอยู่ที่ว่ามันเป็นความจริงว่า ตนเองเป็นสมอง มีการแก้ไขของฉันเข้าใจตัวเองเป็นอย่าง อะไร แล้ว ทำฉันทำตัวเองต้องมีจิตสำนึกของฉันอยู่ ผมคิดว่า ผมใช้ตัวเองเป็น ประจำ abiding ที่เป็นอิสระของความคิด ประสบการณ์ รู้สึก และโลก ตัวเองเป็นสิ่งที่ abides เป็นบล็อก และเหมือนกันตลอดทั้งหมดฉันคิด รู้สึก ประสบการณ์ และพบกับผู้อื่นและโลกผมคิดว่า เช่น นี้คิดว่า บางทีก็คิดว่าช้างสีม่วงที่เต้นรำเป็นวงกลมที่แปลก มีฉัน ตนเอง และจากนั้น มีความคิดนี้ ไม่มีเรื่องเกี่ยวกับความคิดนี้ อาจพบความคิดรบกวนเช่นตัวตลกน่ากลัวในความฝันไม่ ไม่ว่าเรื่องอะไร เร็ว ๆ นี้จะผ่านความคิด และฉัน นี้เองที่ฉัน จะยังคงอยู่ ในทำนองเดียวกัน ฉันมีประสบการณ์นี้บาดใจกำลังติดอยู่ในลิฟท์ มีผม นี้ด้วยตนเอง และประสบการณ์ ไม่ต้องกังวล ตัวเองจะปฏิบัติ ในขณะที่ประสบการณ์จะผ่าน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ผมเคยเขียนเกี่ยวกับเรื่องนี้ค่อนข้างบ่อยในช่วงหลายปี แต่ฉันมักจะลืมมัน ผมสมองของฉัน ผมจำได้ว่าเมื่อใดก็ตามที่ฉันรู้สึกว่าฉันได้รับการตีโดยตันของอิฐ ความคิดนี้ไปพร้อม ๆ กันเติมฉันด้วยความกลัวและความสงสัยในขณะที่ยังเพิ่มทุกประเภทของคำถามจริยธรรมเป็นวิธีการที่ฉันควรจะมีชีวิตของฉัน ทำไมนี้ควรจะเป็นอย่างไร หลังจากที่ทั้งหมดฉันได้กลายเป็นที่คุ้นเคยกับเรื่องที่ตัวของเราจะตั้งอยู่ในสมองของเรา ฉันใช้มันเพื่อรับเป็นความจริงทันทีและชัดเจนเกี่ยวกับโลก ความจริง แต่อย่างใดที่ไม่เคยค่อนข้างจมใน. ในขณะที่ฉันสามารถปาก words- หรือคิดว่าพวกเขา -the ผลกระทบและความจริงของคำสั่งนี้ได้อย่างรวดเร็วดูเหมือนจะถอนตัว ฉันเข้าใจว่ามันเป็นนามธรรม แต่ไม่เป็นรูปธรรม.
เช่นเดียวกับเราหลายคนที่ผมไม่คิดว่าตัวเองเป็นสมองของฉัน แต่ในฐานะที่เป็นตัวเอง ในวันที่ชีวิตประจำวันที่เกิดขึ้นเองความรู้สึกของฉันเป็นของฉันเป็นที่ของตัวเองมากกว่าสมอง แน่นอนว่ามันเป็นความจริงว่าถ้าผมมีสมองของฉันแล้วฉันเองเป็นสมอง แต่ประเด็นก็คือว่าถ้ามันเป็นความจริงที่ตัวเองเป็นสมองที่ฉันมีให้ละเอียดแก้ไขความเข้าใจของฉันในสิ่งที่ตัวเองเป็น อะไรแล้วฉันจะพาตัวเองของฉันที่จะอยู่ในจิตสำนึกของฉันที่เกิดขึ้นเองของการดำรงอยู่? ผมคิดว่าผมใช้เวลาของฉันเองที่จะเป็นตัวตนปฏิบัติที่เป็นอิสระจากความคิดของประสบการณ์ความรู้สึกและโลก ตัวเองเป็นสิ่งที่ยึดถือเป็นค่าคงที่และเหมือนเดิมตลอดทุกความคิดของฉันความรู้สึกประสบการณ์และการเผชิญหน้ากับบุคคลอื่นและทั่วโลก. ผมคิดว่าสำหรับตัวอย่างเช่นความคิดนี้ บางทีมันอาจจะเป็นความคิดของการเต้นรำช้างสีม่วงในวงกลมอยู่อย่าง นอกจากนี้ผมเองนี้แล้วมีความคิดนี้ เรื่องเกี่ยวกับความคิดนี้ไม่มี ฉันอาจจะคิดหารบกวนเหมือนตัวตลกที่น่ากลัวในความฝันที่ไม่ดี ไม่มีอะไร. คิดว่าเร็ว ๆ นี้จะผ่านไปและฉันเองนี้ว่าผมจะยังคงอยู่ ในทำนองเดียวกันผมมีประสบการณ์ที่บาดใจของการถูกขังอยู่ในลิฟท์ นอกจากนี้ผมเองนี้และประสบการณ์ ไม่ต้องห่วง. ตัวเองจะปฏิบัติในขณะที่ประสบการณ์ที่จะผ่าน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผมเคยเขียนเกี่ยวกับเรื่องนี้ค่อนข้างบ่อยกว่าปี แต่ฉันมักจะลืมมัน ฉันมองฉัน เมื่อใดก็ตามที่ผมจำได้ ผมรู้สึกว่าผมถูกตีโดยตันของอิฐ ความคิดนี้พร้อมกันเติมฉันด้วยความสยองขวัญ และสงสัย ในขณะที่ยัง เพิ่มทุกประเภทของคำถามจริยธรรมเป็นอย่างไรฉันควรใช้ชีวิตอย่างไร ทำไมเป็นแบบนี้ ? หลังจากทั้งหมดฉันคุ้นเคยกับเรื่องตัวตนของเราอยู่ในสมองของเรา ฉันใช้มันเพื่อรับเป็นทันทีและชัดเจน ความจริงเกี่ยวกับโลก แต่อย่างไรก็ตามความจริงไม่เคยค่อนข้างจมใน ในขณะที่ฉันสามารถพูดคำ–หรือคิดว่าพวกเขา–ความหมายและความจริงของข้อความได้อย่างรวดเร็วจะถอนตัว ผมเข้าใจมัน abstractly , แต่ไม่ได้เป็นรูปธรรม .
เหมือนหลาย ๆคนผมไม่คิดว่าตัวเองเป็น สมอง แต่เป็น ของตนเอง ในชีวิตในวัน ความรู้สึกธรรมชาติของฉันเป็นฉันคือของตนเอง มากกว่าสมอง แน่นอน , มันเป็นความจริงที่ว่า ถ้าผมมอง แล้วตนเองเป็นสมอง อย่างไรก็ตาม ประเด็นคือว่า ถ้ามันเป็นความจริงที่ตนเอง คือ สมอง ผมต้องคอยทบทวนความเข้าใจของฉันของสิ่งที่ตัวเองมี อะไร แล้วผมใช้ตัวเองเป็น สติ เป็นธรรมชาติของชีวิต ? ฉันเดาว่าฉันเอาตัวเองเป็น ปฎิบัติตนที่เป็นอิสระของความคิด ประสบการณ์ ความรู้สึก และโลก ตัวเองเป็นสิ่งที่ยึดถือเป็นค่าคงที่และเดียวกันตลอดความคิดทั้งหมดของฉัน ความรู้สึก ประสบการณ์และเผชิญหน้ากับบุคคลอื่นและโลก

ฉันคิด เช่น คิดนี้บางทีมันอาจเป็นความคิดของช้างสีม่วงเต้นเป็นวงกลมอยู่อย่าง . ไม่มีฉัน ตัวนี้ และก็มีความคิดอย่างนี้ ไม่ว่าเรื่องความคิดนี้ ฉันอาจจะพบว่ารบกวนเหมือนตัวตลกที่น่ากลัวในความฝันที่เลวร้าย ไม่ว่าเรื่องอะไร คิดจะผ่านและผมเองที่ผมจะยังคงอยู่ อนึ่ง ผมมีประสบการณ์ที่บาดใจของติดอยู่ในลิฟต์มีข้าด้วยตนเอง และประสบการณ์ ไม่ต้องเป็นห่วง ตนเองจะปฏิบัติ ในขณะที่ประสบการณ์จะผ่าน