squinted at the sun until the tears

squinted at the sun until the tears ran down
their faces; they put their hands up to that
yellowness and that amazing blueness and
they breathed of the fresh, fresh air and
listened and listened to the silence which
suspended them in a blessed sea of no
sound and no motion. They looked at
everything and savored everything. Then,
wildly, like animals escaped from their
caves, they ran and ran in shouting circles.
They ran for an hour and did not stop
running.
And then -
In the midst of their running one of the
girls wailed.
Everyone stopped.
The girl, standing in the open, held out
her hand.
"Oh, look, look," she said, trembling.
They came slowly to look at her opened
palm.
In the center of it, cupped and huge, was
a single raindrop. She began to cry, looking
at it. They glanced quietly at the sun.
"Oh. Oh."
A few cold drops fell on their noses and
their cheeks and their mouths. The sun
faded behind a stir of mist. A wind blew cold
around them. They turned and started to
walk back toward the underground house,
their hands at their sides, their smiles
vanishing away.
A boom of thunder startled them and like
leaves before a new hurricane, they tumbled
upon each other and ran. Lightning struck
ten miles away, five miles away, a mile, a
half mile. The sky darkened into midnight in
a flash.
They stood in the doorway of the
underground for a moment until it was
raining hard. Then they closed the door and
heard the gigantic sound of the rain falling in
tons and avalanches, everywhere and
forever.
"Will it be seven more years ?"
"Yes. Seven."
Then one of them gave a little cry.
"Margot !"
"What ?"
"She’s still in the closet where we locked
her."
"Margot."
They stood as if someone had driven
them, like so many stakes, into the floor.
They looked at each other and then looked
away. They glanced out at the world that
was raining now and raining and raining
steadily. They could not meet each other’s
glances. Their faces were solemn and pale.
They looked at their hands and feet, their
faces down.
"Margot."
One of the girls said, "Well… ?"
No one moved.
"Go on," whispered the girl.
They walked slowly down the hall in the
sound of cold rain. They turned through the
doorway to the room in the sound of the
storm and thunder, lightning on their faces,
blue and terrible. They walked over to the
closet door slowly and stood by it.
Behind the closet door was only silence.
They unlocked the door, even more
slowly, and let Margot out.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

squinted ที่จนกว่าน้ำตาวิ่งลงหน้า พวกเขาใส่มือของพวกเขาได้ที่yellowness และ blueness ที่ตื่นตาตื่นใจ และพวกเขาหายใจอากาศสด สด และฟัง และฟังความเงียบซึ่งหยุดชั่วคราวในทะเลไม่มีความสุขเสียงและเคลื่อนไหวไม่ พวกเขามองทุกสิ่ง และประทานทุกอย่าง แล้วอาละวาด เช่นสัตว์ที่หลบหนีออกจากพวกเขาถ้ำ พวกเขาวิ่ง และวิ่งในวงตะโกนพวกเขาวิ่งชั่วโมง และก็ไม่ได้หยุดทำงานอยู่ แล้ว - กลางตัวหนึ่งทำงานเด็กหญิง wailed ทุกคนหยุดทำงาน ผู้หญิง ยืนในเปิด จัดหามือของเธอ "โอ้ ดู ดู เธอกล่าวว่า ตะลึงงัน พวกเขามาช้าเธอเปิดดูปาล์ม ในตัวของมัน อย่าง มาก และ cuppedraindrop เดียว เธอเริ่มร้องไห้ มองที่มัน พวกเขา glanced ติดที่ดวงอาทิตย์ "โอ้ โอ้" ตกเย็นหยดบน noses ของพวกเขา และของแก้มและปากของพวกเขา ดวงอาทิตย์สีจางลงหลังคนของหมอก ลมพัดเย็นรอบพวกเขา พวกเขาเปิด และเริ่มเดินกลับไปทางบ้านดินมือของพวกเขาในด้านของพวกเขา รอยยิ้มของพวกเขาหายสาบสูญไป เสียงดังเปรี้ยงของ startled พวกเขา และชอบใบไม้ก่อนพายุเฮอริเคนใหม่ พวกเขา tumbledตามกัน และวิ่ง หลงฟ้าผ่าสิบห่าง ห่าง 5 นี่ การไมล์ครึ่ง ท้องฟ้ามืดมัวไปเป็นเที่ยงคืนในแฟลช พวกเขายืนในประตูของการใต้ดินครู่จนกว่ามันฝนตกหนัก แล้วก็ปิดประตู และได้ยินเสียงฝนตกหลุมขนาดใหญ่ตัน และ avalanches ทุกหนทุกแห่ง และตลอดไป "มันจะมากกว่าเจ็ดปี" "ใช่ เจ็ดการ" แล้ว หนึ่งในพวกเขาให้ร้องน้อย "มาร์ก็อท" "อะไร" "เธอจะยังอยู่ในตู้เสื้อผ้าที่เราล็อคเธอ" "มาร์ก็อท" พวกเขายืนว่าคนได้ขับพวกเขา เช่นเงินเดิมพันมาก เป็นพื้นพวกเขามองกัน และดูแล้วเก็บ พวกเขา glanced ออกโลกที่ตอนนี้ฝนตก และฝนตก และฝนตกอย่างต่อเนื่อง พวกเขาอาจไม่ตรงกับของผู้อื่นสายตา ใบหน้าก็ซีด และปฏิญาณตนดูที่มือและเท้า ของพวกเขาของพวกเขาหันหน้าลง "มาร์ก็อท" หนึ่งหญิงที่กล่าวว่า "ดี..." ไม่ย้าย "ไป เกมส์เด็กผู้หญิง พวกเขาเดินช้าลงฮอลล์ในการเสียงฝนเย็น พวกเขาเปิดผ่านการประตูห้องในเสียงพายุและฟ้าร้อง ฟ้าผ่าบนใบหน้าสีฟ้า และน่ากลัว พวกเขาเดินผ่านไปตู้เสื้อผ้าประตูช้า ๆ และยืนโดยการ เบื้องหลังประตูตู้เสื้อผ้าถูกความเงียบเท่านั้น จะปลดล็อคประตู เพิ่มเติมช้า และให้มาร์ก็อทออก

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

squinted
ที่ดวงอาทิตย์จนน้ำตาวิ่งลงใบหน้าของพวกเขา; พวกเขาใส่มือของพวกเขาขึ้นไปที่สีเหลืองและสีน้ำเงินที่น่าตื่นตาตื่นใจและพวกเขาสูดลมหายใจของสดอากาศบริสุทธิ์และรับฟังและรับฟังความเงียบที่ถูกระงับไว้ในทะเลมีความสุขไม่มีเสียงและไม่มีการเคลื่อนไหว พวกเขามองไปที่ทุกอย่างและเสิร์ฟทุกอย่าง แล้วอย่างดุเดือดเหมือนสัตว์หนีออกมาจากพวกเขาถ้ำพวกเขาวิ่งและวิ่งเข้าไปในห้องตะโกนวงการ. พวกเขาวิ่งเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงและไม่ได้หยุดทำงาน. และแล้ว - ในท่ามกลางของการทำงานของพวกเขาหนึ่งในสาว wailed. ทุกคนหยุด. สาว ยืนอยู่ในที่เปิดให้ยื่นออกมามือของเธอ. "โอ้มองดู" เธอกล่าวสั่น. พวกเขามาอย่างช้า ๆ จะมองไปที่เธอเปิดปาล์ม. ในใจกลางของมันและบรรจุในถ้วยขนาดใหญ่เป็นน้ำฝนเพียงอย่างเดียว เธอเริ่มที่จะร้องไห้มองไปที่มัน พวกเขาอย่างเงียบ ๆ มองไปที่ดวงอาทิตย์. "โอ้. โอ้." หยดเย็นไม่กี่ลงบนจมูกของพวกเขาและแก้มและปากของพวกเขา ดวงอาทิตย์จางหายไปอยู่เบื้องหลังความปั่นป่วนของหมอก ลมพัดเย็นรอบตัวพวกเขา พวกเขาหันมาและเริ่มที่จะเดินกลับไปที่บ้านใต้ดินมือของพวกเขาที่ด้านข้างของพวกเขารอยยิ้มของพวกเขาหายไป. เจริญของฟ้าร้องตกใจพวกเขาและเช่นใบก่อนที่พายุเฮอริเคนใหม่ที่พวกเขาร่วงลงเมื่อแต่ละอื่นๆ และวิ่ง ฟ้าผ่าสิบห่างออกไปห้าไมล์ไมล์เป็นครึ่งไมล์ ท้องฟ้ามืดลงในเวลาเที่ยงคืนในแฟลช. พวกเขายืนอยู่ในประตูของใต้ดินสักครู่จนกระทั่งมันถูกฝนตกอย่างหนัก แล้วพวกเขาก็ปิดประตูและได้ยินเสียงขนาดใหญ่ของฝนที่ตกลงมาในตันและถล่มทุกที่และตลอดไป. "มันจะเป็นอีกเจ็ดปี?" "ใช่. เซเว่น." จากนั้นหนึ่งของพวกเขาให้เป็นหนทางเล็ก ๆ น้อย ๆ . "มาร์กอท! "" คืออะไร "" เธอยังคงอยู่ในตู้เสื้อผ้าที่เราล็อคของเธอ. "" มาร์กอท. "พวกเขายืนอยู่ในฐานะถ้ามีคนขับรถให้พวกเขาเช่นเดียวกับเงินเดิมพันจำนวนมากลงไปในพื้น. พวกเขามองหน้ากันแล้วมองออกไป พวกเขามองออกไปในโลกที่ฝนตกในขณะนี้และมีฝนตกและมีฝนตกอย่างต่อเนื่อง พวกเขาไม่สามารถตอบสนองความต้องการของแต่ละคนสายตา ใบหน้าของพวกเขาเคร่งขรึมและซีด. พวกเขามองไปที่มือและเท้าของพวกเขาพวกเขาใบหน้าลง. "มาร์กอท." หนึ่งในสาวกล่าวว่า "ดี ... ?" ไม่มีใครย้าย. "ไป" กระซิบสาว. พวกเขาเดินอย่างช้าๆ ลงฮอลล์ในเสียงฝนตกอากาศหนาวเย็น พวกเขาหันผ่านประตูไปที่ห้องในเสียงของพายุฟ้าร้องและฟ้าผ่าบนใบหน้าของพวกเขาสีฟ้าและน่ากลัว พวกเขาเดินไปที่ประตูตู้เสื้อผ้าอย่างช้า ๆ และยืนอยู่มัน. ด้านหลังประตูตู้เสื้อผ้าเป็นเพียงความเงียบ. พวกเขาได้ปลดล็อคประตูมากยิ่งขึ้นอย่างช้า ๆ และปล่อยให้มาร์กอทออก

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

squinted ที่ดวงอาทิตย์จนน้ำตาก็ไหล
ใบหน้าของเขา เขาเอามือของตนขึ้นเพื่อที่น่าตื่นตาตื่นใจและสีเหลืองและสีฟ้า

พวกเขาหายใจในอากาศที่บริสุทธิ์และสด
ฟังและฟังความเงียบที่ถูกระงับในทะเล

พรไม่มีเสียงไม่มีการเคลื่อนไหว พวกเขามอง
ทุกอย่างและเสิร์ฟทุกอย่าง งั้น
อาละวาด ชอบสัตว์หนีออกมาจากถ้ำของพวกเขา
,พวกเขาวิ่ง และ วิ่งตะโกน วงกลม
พวกเขาวิ่งเป็นชั่วโมง และไม่ได้หยุด

-
แล้ววิ่ง และในท่ามกลางของพวกเขาที่ใช้หนึ่งของ

สาวร้องไห้ ทุกคนหยุด
ผู้หญิงยืนอยู่ในที่โล่ง มือของเธอถือ
.
" ดูสิ ดู " เธอพูด ตัวสั่น
พวกเขามาค่อยๆมองเธอเปิด

ปาล์ม ใน ศูนย์ ของ มัน และถ้วยใหญ่ คือ
น้ําฝนเดียว เธอเริ่มร้องไห้หา
ที่ พวกเขามองเงียบๆที่ Sun .
" โอ้ โอ้ ไม่กี่หยดตกเย็น

ของจมูกและแก้มและปาก ดวงอาทิตย์
จางหลังผัดของหมอก สายลมพัดเย็น
รอบ ๆพวกเขา พวกเขาหันและเริ่มเดินกลับไปยังบ้าน

ไว้ใต้ดิน ที่ด้านข้างของพวกเขา รอยยิ้มของพวกเขาหายไปทันที
.
บูมของธันเดอร์สะดุ้ง และชอบ
ใบก่อนพายุใหม่พวกเขาทันที
เมื่อแต่ละอื่น ๆและรัน ฟ้าผ่า
10 ห่างออกไป 5 ไมล์ , ไมล์ ,
ครึ่งไมล์ ท้องฟ้ามืดลงในเวลาเที่ยงคืนใน

แฟลช พวกเขายืนอยู่หน้าประตูของ
ใต้ดินสักครู่จน
ฝนตกหนัก แล้วพวกเขาก็ปิดประตูและ
ได้ยินเสียงยักษ์ของสายฝนที่ตกลงมาใน
ตันและการถล่มทุกที่และตลอดไป
.
" จะเป็นอีก 7 ปี ?
" ครับ 7 .
แล้วหนึ่งของพวกเขาให้ร้องไห้น้อย .
" มาร์กอต "
" อะไร "
" เธอยังอยู่ในตู้ที่เราล็อคไว้

" เธอ " มาร์กอต "
พวกเขายืนอยู่เหมือนมีใครขับ
มันเหมือนประจานมาก ในพื้น ที่พวกเขามองที่แต่ละอื่น ๆ

แล้วมองออกไป พวกเขามองไปที่โลกที่
ฝนตกตอนนี้ และฝนตก ฝนตก
อย่างต่อเนื่อง พวกเขาไม่อาจตอบสนองซึ่งกันและกัน
สายตา .ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมและสีซีด
มองมือและเท้า

" ใบหน้าลง มาร์โก "
หญิงคนหนึ่งบอกว่า " อืม . . . . . . . ? "

" ไม่ย้ายไป " กระซิบหญิงสาว
พวกเขาเดินช้าๆ ลงมาที่ห้องโถงใน
เสียงฝนเย็น พวกเขาเลี้ยวผ่านประตูไปห้อง

เสียงของพายุ ฟ้าร้อง ฟ้าผ่า บนใบหน้าของพวกเขา
สีฟ้าและน่ากลัว พวกเขาเดินไป
ประตูตู้เสื้อผ้าอย่างช้าๆ และยืนเคียงข้างมัน .
หลังประตูตู้เสื้อผ้าเป็นเพียงความเงียบ พวกเขาเปิดประตูให้

ยิ่งช้า และให้มาร์โก ออกมา