PrefaceThe purpose of this series i

Preface
The purpose of this series is to show how cultural policies are planned and
implemented in various Member States.
As cultures differ, so does the approach to them. It is for each Member
State to determine its cultural policy and methods according to its own
conception of culture, its socio-economic system, political ideology and
technical development. However, the methods of cultural policy (like those
of general development policy) have certain common problems; these are
largely institutional, administrative and financial in nature, and the need
has increasingly been stressed for exchanging experiences and information
about them. This series, each issue of which follows as far as possible a
similar pattern so as to make comparison easier, is mainly concerned with
these technical aspects of cultural policy.
In general, the studies deal with the principles and methods of cultural
policy, the evaluation of cultural needs, administrative structures and
management, planning and financing, the organization of resources, legislation,
budgeting, public and private institutions, cultural content in education,
cultural autonomy and decentralization, the training of personnel,
institutional infrastructures for meeting specific cultural needs, the
safeguarding of the cultural heritage, institutions for the dissemination of
the arts, international cultural co-operation and other related subjects.
The studies, which cover countries belonging to differing social and
economic systems, geographical areas and levels of development, present,
therefore, a wide variety of approaches and methods in cultural policy.
Taken as a whole, they can provide guidelines to countries that have yet
to establish cultural policies, while all countries, especially those seeking new
formulations of such policies, can profit by the experience already gained.
This study was prepared for Unesco by Professor Haryati Soebadio,
Director-General of Culture of the Department of Education and Culture
of Indonesia.
The author is responsible for the choice and the presentation of the
facts contained in this book and for the opinions expressed therein, which
are not necessarily those of Unesco and do not commit the Organization

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บทนำวัตถุประสงค์ของชุดนี้จะแสดงวิธีวัฒนธรรมนโยบายวางแผน และนำมาใช้ในประเทศสมาชิกต่าง ๆเป็นวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน จึงไม่ได้วิธีที่พวกเขา สำหรับสมาชิกแต่ละคนสถานะการตรวจสอบของนโยบายทางวัฒนธรรมและวิธีการตามของตนเองแนวคิดของวัฒนธรรม ของระบบเศรษฐกิจ-สังคม อุดมการณ์ทางการเมือง และการพัฒนาเทคนิค อย่างไรก็ตาม วิธีการของนโยบายทางวัฒนธรรม (เช่นนโยบายในการพัฒนาทั่วไป) มีบางปัญหา เหล่านี้คือสถาบันส่วนใหญ่ ดูแล และเงินในธรรมชาติ และความต้องการมีการเน้นสำหรับการแลกเปลี่ยนประสบการณ์และข้อมูลมากขึ้นเกี่ยวกับพวกเขา ชุดนี้ แต่ละประเด็นดังนี้ซึ่งเท่าที่เป็นไปในรูปแบบคล้ายดังเป็นการเปรียบเทียบทำได้ง่ายขึ้น ส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับแง่มุมทางเทคนิคเหล่านี้นโยบายวัฒนธรรมทั่วไป จัดการการศึกษากับหลักการและวิธีการของวัฒนธรรมนโยบาย การประเมินความต้องการวัฒนธรรม โครงสร้างการบริหาร และการจัดการ การวางแผน และการ เงิน องค์กรทรัพยากร กฎหมายจัดทำงบประมาณ รัฐ และเอกชนสถาบัน เนื้อหาทางวัฒนธรรมในการศึกษาวัฒนธรรมอิสระและกระจายอำนาจการแพร่กระจาย การฝึกอบรมของบุคลากรโครงสร้างพื้นฐานสถาบันการประชุมวัฒนธรรม ความต้องการของมรดกทางวัฒนธรรม สถาบันการเผยแพร่ของศิลปะ ความร่วมมือทางวัฒนธรรมระหว่างประเทศ และอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับวัตถุศึกษา ซึ่งครอบคลุมประเทศที่เป็นสมาชิกของสังคมที่แตกต่างกัน และระบบเศรษฐกิจ ภูมิศาสตร์และระดับของการพัฒนา นำเสนอดังนั้น ความหลากหลายของแนวทางและวิธีการในนโยบายทางวัฒนธรรมถ่ายทั้งหมด พวกเขาสามารถให้แนวทางกับประเทศที่ยังไม่ได้กำหนดนโยบายวัฒนธรรม ในขณะที่ทุกประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่กำลังมองหาใหม่สูตรของนโยบายดังกล่าว ได้กำไรจากประสบการณ์ที่ได้รับการศึกษานี้ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับยูเนสโก โดยศาสตราจารย์ Haryati Soebadioอธิบดีของแผนกการศึกษาและวัฒนธรรมอินโดนีเซียผู้รับผิดชอบการเลือกและนำเสนอการข้อเท็จจริงที่มีอยู่ ในหนังสือเล่มนี้ และ สำหรับความคิดเห็นแสดงในนั้น ซึ่งไม่จำเป็นต้องของยูเนสโก และไม่ยอมรับองค์กร

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

คำนำวัตถุประสงค์ของชุดนี้คือการแสดงให้เห็นว่านโยบายทางวัฒนธรรมที่มีการวางแผนและดำเนินการในประเทศสมาชิกต่างๆ. ในฐานะที่เป็นวัฒนธรรมที่แตกต่างกันวิธีการเพื่อไม่ให้พวกเขา มันเป็นเพราะสมาชิกแต่ละรัฐในการกำหนดนโยบายทางวัฒนธรรมและวิธีการตามที่ของตัวเองความคิดของวัฒนธรรมระบบเศรษฐกิจและสังคมของอุดมการณ์ทางการเมืองและการพัฒนาด้านเทคนิค อย่างไรก็ตามวิธีการของนโยบายทางวัฒนธรรม (เช่นเดียวกับที่ของนโยบายการพัฒนาทั่วไป) มีปัญหาที่พบบ่อยบาง; เหล่านี้เป็นสถาบันส่วนใหญ่การบริหารและการเงินในธรรมชาติและจำเป็นที่จะต้องได้รับการเน้นมากขึ้นสำหรับการแลกเปลี่ยนประสบการณ์และข้อมูลเกี่ยวกับพวกเขา ชุดนี้แต่ละประเด็นที่ต่อไปให้ไกลที่สุดเท่าที่เป็นไปได้รูปแบบที่คล้ายกันเพื่อที่จะทำให้การเปรียบเทียบได้ง่ายขึ้นเป็นส่วนใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับด้านเทคนิคเหล่านี้ของนโยบายทางวัฒนธรรม. โดยทั่วไปการศึกษาการจัดการกับหลักการและวิธีการทางวัฒนธรรมนโยบายการประเมินผลของความต้องการทางวัฒนธรรมโครงสร้างการบริหารและการจัดการการวางแผนและการจัดหาเงินทุนองค์กรของทรัพยากรที่กฎหมายงบประมาณสถาบันของรัฐและเอกชนเนื้อหาทางวัฒนธรรมในการศึกษาความเป็นอิสระทางวัฒนธรรมและการกระจายอำนาจการฝึกอบรมบุคลากรโครงสร้างพื้นฐานสถาบันเพื่อตอบสนองความต้องการทางวัฒนธรรมที่เฉพาะเจาะจงปกป้องมรดกทางวัฒนธรรมที่สถาบันสำหรับการเผยแพร่ของศิลปะวัฒนธรรมความร่วมมือระหว่างประเทศและวิชาอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง. การศึกษาซึ่งครอบคลุมประเทศที่เป็นที่แตกต่างกันทางสังคมและระบบเศรษฐกิจพื้นที่ทางภูมิศาสตร์และระดับของการพัฒนาในปัจจุบันจึงความหลากหลายของวิธีการและวิธีการในการกำหนดนโยบายทางวัฒนธรรม. เอาอย่างพวกเขาสามารถให้แนวทางไปยังประเทศที่ยังไม่ได้กำหนดนโยบายทางวัฒนธรรมในขณะที่ทุกประเทศโดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่มองหาใหม่สูตรของนโยบายดังกล่าวสามารถทำกำไรจากประสบการณ์ที่ได้รับแล้ว. การศึกษาครั้งนี้กำลังเตรียมพร้อมสำหรับการยูเนสโกโดยศาสตราจารย์ Haryati Soebadio, อธิบดีวัฒนธรรมของกระทรวงการศึกษาและวัฒนธรรมของอินโดนีเซีย. ผู้เขียนเป็นผู้รับผิดชอบในการเลือกและนำเสนอของข้อเท็จจริงที่มีอยู่ในหนังสือเล่มนี้และความคิดเห็นที่แสดงออกนั้นซึ่งไม่จำเป็นต้องเป็นของยูเนสโกและไม่กระทำการองค์การ