Lat Visahakit Sanong Vatthou Technique, Lat Visahakit Konchak Kasikam and Borisath Phalithaphanh Beton Lao. The Restructuring Unit in the Business Promotion Office has been appointed to oversee the preparation of restructuring plans (WBG, 2006, p.10).
In 2004, the revenue of the eleven largest (SOEs) (including joint ventures and excluding banks) accounted for more than 70 percent of all SOEs revenues. Among these, revenues of five SOEs fully owned by government of Lao PDR accounted for about 42 percent, revenues of six joint venture SOEs for around 31 percent, revenues of others (more than 120 SOEs) comprised less than 30 percent (WBG, 2006, p.9).
The Lao telecommunication sector has been growing fast. Ten years ago, the sector was dominated mainly by one player Lao Telecom Company. Now, there are five companies (state-owned, joint-venture and private) that provide telecommunications services in Lao PDR. A Thai Sky Telecomm Company entry in 2006 is the most recent addition to the sector. The number of internet service providers (ISP) has increased from two firms in 1990s, to about six players in early 2000 and now about ten ISPs, such as STEA, ETL Internet, Lao Telecom, Champalao Internet, Lanexang Internet, Sky Telecom, KPL, Unicom and MLL.com (the last two are developed and will go into operations soon) (WBG, 2006, p.12).
There are four authorised enterprises to provide fixed and mobile telecommunications in Laos, with all four providing mobile phones but only three providing fixed lines. All of them have some government ownership. The enterprises are as follows: Lao Telecommunications Co Ltd (LTC shareholding is government of Lao PDR (GOL) 51%, Shinawatra 49%); Enterprise des Telecommunications Lao (ETL, GOL 100%); Lao Asia Telecom (LAT, Ministry of Defense 100%); Millicom International Cellular SA (GOL 22%, Millicom 78%). The first three provide fixed line, mobile and other services, while the last one provides mobile and other services (WBG, 2006, p.12).
The entry of Millicom, the large shareholding by Shin Corp, the operations of PlaNet and the prevalence of Voice over Internet Protocol (VoIP) operators show that private investors are willing to invest in Laos under the current policy regime. However, such investment is still limited to activities in Vientiane (WBG, 2006, p.12).
The banking sector of Laos is dominated by State Owned Banks (SOBs) which are starting to become market oriented. Private domestic banks play a small role and foreign banks have made little impact in the context of market share. The small size of the private sector and foreign banks is attributed to the role of the Government in many segments of the economy (directly or indirectly). Banque Pour Le Commerce Extérieur Lao retains a dominant position, accounting for about half of total deposits and loans in the system. The Lao Development Bank, resulting from the merger of two smaller SOBs - Lao May Bank and Lane Xang Bank is smaller. Low levels of capital, significant levels of non-performing loans and the accompanying weak profitability are found at the large state owned commercial banks (SOCBs). The State-Owned Policy Bank, the Agricultural Promotion Bank which lends mainly to rural areas, suffers form the same symptoms. Another bank owned by the state are the Bank of Lao PDR (WBG, 2006, p.12).
FDI in the hydropower sector made up more than half of the total foreign investment in Lao PDR. Currently, there are three large projects under construction: Nam Theun 2 (NT2), Nam Ngeum 2 and Se Kaman 3. All three projects together are worth more than US$2 billion. They are as follows:
(1) Nam Theun 2 is the largest hydropower project in Lao PDR (US$1.2 billion, 1070 MW, in KM province) in which French EDF has 35 percent of the total share; GOL and EGCO each hold 25 percent and Italian Thai development 15 percent. The electricity produced by NT2 will be mainly for exports to Thailand.
(2) Nam Ngum 2 project (about US$800 million, 615 MW, in VTE province) is sponsored by South East Asia Energy Limited - a joint venture comprising Karnchang Public Company (28.5%), EDL (25%), Ratchaburi Electricity Generating Public Company (25%), Bangkok Expressway Public Company (12.5%), Shlapak Development Company (4%), PT Construction and Irrigation Company (4%), and TEAM Consulting Engineering and Management Company (1%). The project is mainly for exports to Thailand.
(3) The Xe Kaman 3 project (about US$360 million, 260 MW, in Attapeu province) is owned by Vietnam-Lao PDR Investment and Development Company (EDL has a 15 percent share) and the electricity is expected to export to Vietnam (WBG, 2006, p.25).
In recent years, many foreign investors have invested in SOEs in Laos and became their strategic partners. These include Lao Brewery Company (LBC, 50/50 share holding for FDI/GOL), Lao Soft Drink Company (70/30), Lao Tobacco Company (53/47), Lao Telecommunication Enterprise (LTE, 49/51), Lao Insurance Company Ltd (51/49), and a few other hotel and tourism businesses. The majority of these joint projects is profitable and have been performing well, especially the biggest two joint ventures: LTE with total investment of about $180 millions and LBC or Beer Lao – more than $30 millions in 2004. As the leader of food processing industry, LBC is planning to expand its production capacity by almost 80% in 2006-2007 by building the second brewery factory in Champasack with an estimated cost of about US$20 millions (WBG, 2006, p.25).
6. Tax and Duty Incentives in Special Promotion Zones
Since Laos implemented its open door policy in 1988, there has been a declining foreign investment levels in areas outside Vientiane. In the past ten years, tax and non-tax incentives were not promoted greatly to attract foreign investment into the SEZs. Thus, there was a lack of transparency in the promotion of foreign investment in Laos, which has resulted in declining foreign investment levels in rural areas. On April 13, 2003, the government of Laos introduced duty incentives to facilitate investors under the country’s first establishment of SEZs aimed at attracting FDI and know-how. The importance of the SEZs is to develop the border areas with China, Vietnam, Cambodia, Myanmar and Thailand. The SEZ is approximately 500km south of Vientiane and located in the province of Savannakhet along the East-West Economic Corridor (EWEC) linking Myanmar, Thailand, Laos and Vietnam (Route No.9).
One of the government policies in promoting FDI to the SEZs is to encourage foreign projects in which to develop infrastructures and grant more preferential projects. The government is implementing this policy in recognising the need to attract foreign investments to areas outside Vientiane to improve the socio-economic conditions, thereby improving the standard of living of people in rural provinces. The effects of the new decree should assist in creating job opportunities in the rural provinces, generate foreign exchange earnings and build local infrastructures.
The Lao government has divided investment promotions zones into specific activities and zones. According to the law on the Promotion of Foreign investment, the three promoted zones based on social-economic conditions and geographical locations in the zones are as follows:
Zone 1: Mountainous, plain and plateau zones with no economic infrastructure to facilitate investment.
Zone 2: Mountainous, plain and plateau zones with a moderate level of economic infrastructure suitable to
accommodate investment to some extent.
Zone 3: Mountainous, plain and plateau zones with good infrastructure to support investment.
According to Article 18 of the revised law (2004), foreign investors investing within the promoted activities and zones are entitled to the following tax incentives:
Zone 1: Investments in Zone 1 will be entitled to a profit tax exemption for 7 years and thereafter will be subject to profit tax at the rate of ten percent (10%).
Zone 2: Investments in Zone 2 will be entitled to a profit tax exemption for 5 years, and thereafter will be subject to a reduced profit tax rate of half of fifteen percent (15%) for 3 years and thereafter a profit tax rate of fifteen percent (15%).
Visahakit ลาด Sanong Vatthou เทคนิค ลาด Visahakit Konchak Kasikam และ Borisath Phalithaphanh Beton ลาว หน่วยปรับโครงสร้างสำนักงานส่งเสริมธุรกิจได้ถูกแต่งตั้งเพื่อดูแลการจัดเตรียมแผนการปรับโครงสร้าง (WBG ปี 2006, p.10)ในปี 2004 บัญชีรายได้ของสิบเอ็ดที่ใหญ่ที่สุด (SOEs) (รวมถึงกิจการร่วมค้า และไม่รวมธนาคาร) มากกว่าร้อยละ 70 ของรายได้ SOEs ทั้งหมด ในหมู่เหล่านี้ รายได้ SOEs ห้าเต็มเจ้าของรัฐบาลลาวประมาณ 42 เปอร์เซ็นต์ รายได้ของหก SOEs กิจการประมาณ 31 เปอร์เซ็นต์ การลงบัญชีรายได้อื่น (มากกว่า 120 SOEs) ประกอบด้วยน้อยกว่า 30 เปอร์เซ็นต์ (WBG ปี 2006, p.9)ภาคโทรคมนาคมลาวมีการเติบโตอย่างรวดเร็ว สิบปีที่ผ่านมา ภาคถูกครอบงำ โดยผู้เล่นผู้หนึ่ง บริษัทลาวโทรคมนาคม ตอนนี้ มี 5 บริษัท (รัฐ กิจการส่วนตัว) ที่ให้บริการโทรคมนาคมในประเทศลาว รายการ บริษัท Telecomm ฟ้าไทยในปี 2549 เป็นแก่ภาคล่าสุด จำนวนผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต (ISP) ได้เพิ่มขึ้นจาก 2 บริษัทในปี 1990 ให้ผู้เล่นประมาณ 6 คนในช่วงต้นปี 2000 และขณะนี้ประมาณสิบ Isp, STEA, ETL อินเทอร์เน็ต โทร คมนาคมลาว จำปาลาวจุได้อินเทอร์เน็ต เน็ต Lanexang ฟ้าเทเลคอม KPL, Unicom และ MLL.com (2 ล่าสุดมีพัฒนา และจะไปดำเนินการเร็ว ๆ นี้) (WBG ปี 2006, p.12)มีวิสาหกิจ 4 มาตรฐานให้คงที่ และโมบายโทรคมนาคมในลาว มีทั้งหมดสี่ให้โทรศัพท์มือถือแต่เพียง สามให้คงบรรทัด ทั้งหมดมีความเป็นเจ้าของรัฐบาลบาง ในองค์กรมีดังนี้: ลาวโทรคมนาคม จำกัด (ถือหุ้น LTC เป็นรัฐบาลของลาวลาว (โกล) 51% ชินวัตร 49%); ลาวโทรคมนาคมองค์กรเด (ETL โกล 100%); เทเลคอมเอเชียลาว (ลาด กระทรวงป้องกัน 100%); SA Millicom นานาชาติมือถือ (โกล 22%, Millicom 78%) สามแรกให้คงบรรทัด มือถือ และ บริการอื่น ๆ ในขณะสุดท้ายมือถือและบริการอื่น ๆ (WBG ปี 2006, p.12)รายการของ Millicom ผู้ถือหุ้นใหญ่ โดยชิน คอร์ป การดำเนินการของดาวเคราะห์และความชุกของเสียงผ่านอินเทอร์เน็ตโพรโทคอล (VoIP) ผู้ประกอบการแสดงให้นักลงทุนส่วนตัวยินดีที่จะลงทุนในลาวภายใต้ระบอบการปกครองนโยบายปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม การลงทุนดังกล่าวจะยังคงจำกัดกิจกรรมในเวียงจันทน์ (WBG ปี 2006, p.12)ภาคการธนาคารของลาวถูกครอบงำ โดยรัฐเป็นเจ้าของธนาคาร (SOBs) ซึ่งจะเริ่มเป็น ตลาดที่มุ่งเน้น ธนาคารเอกชนภายในประเทศมีบทบาทเล็ก ๆ และทำผลกระทบเล็กน้อยอยู่ในบริบทของส่วนแบ่งตลาดธนาคารต่างประเทศ ขนาดเล็กของเอกชนและธนาคารต่างประเทศจะเกิดจากบทบาทของรัฐบาลในหลายส่วนของเศรษฐกิจ (โดยตรง หรือโดยอ้อม) Banque เทเลอพาณิชย์ Extérieur ลาวยังคงรักษาตำแหน่งหลัก บัญชีสำหรับประมาณครึ่งหนึ่งของยอดรวมเงินฝากและเงินกู้ยืมในระบบ ธนาคารพัฒนาลาว เกิดจากการควบรวมกิจการของสองเล็ก SOBs - ลาวอาจธนาคารและ ธนาคารล้านช้างเลนมีขนาดเล็ก ระดับต่ำสุดของเงินทุน ระดับสำคัญด้อยและผลกำไรที่อ่อนแอมาจะพบที่รัฐขนาดใหญ่ที่เป็นเจ้าของธนาคารพาณิชย์ (SOCBs) ธนาคารนโยบาย State-Owned ธนาคารส่งเสริมการเกษตรที่ยืดไปยังชนบท suffers ฟอร์มอาการเดียวกัน ธนาคารอื่นที่เป็นเจ้าของ โดยรัฐมีธนาคารลาว (WBG ปี 2006, p.12)FDI ในภาคพลังงานน้ำขึ้นมากกว่าครึ่งหนึ่งของการลงทุนต่างประเทศทั้งหมดในประเทศลาว ในปัจจุบัน มีโครงการขนาดใหญ่สามก่อ: Nam Theun 2 (NT2), น้ำ Ngeum 2 และ Se Kaman 3 โครงการสามทั้งหมดเข้าด้วยกันมีมูลค่ากว่า 2 พันล้านเหรียญสหรัฐฯ พวกเขาจะเป็นดังนี้:(1) Nam Theun 2 เป็นโครงการพลังงานน้ำที่ใหญ่ที่สุดในลาว (1.2 พันล้านเหรียญสหรัฐฯ 1070 MW, KM จังหวัด) ซึ่งฝรั่งเศส EDF มีร้อยละ 35 ของส่วนแบ่งทั้งหมด โกลและมหาชนแต่ละค้าง 25 เปอร์เซ็นต์และอิตาเลียนไทยพัฒนา 15 เปอร์เซ็นต์ ไฟฟ้าที่ผลิต โดย NT2 จะส่วนใหญ่ใช้สำหรับส่งออกไปยังประเทศไทย(2) โครงการ 2 น้ำงำ (เกี่ยวกับ $800 ล้านสหรัฐ 615 MW, VTE จังหวัด) ได้รับการสนับสนุน โดย จำกัดพลังงานเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ - กิจการบริษัทมหาชน (28.5%), รอบ (25%), ราชบุรีไฟฟ้าสร้างบริษัท (25%), บริษัทกรุงเทพด่วน (12.5%), บริษัทพัฒนา Shlapak (4%), PT ก่อสร้าง และ บริษัทชลประทาน (4%), และทีมที่ปรึกษาด้านวิศวกรรม และบริหาร บริษัท (1%) โครงการเป็นส่วนใหญ่เพื่อการส่งออกในประเทศไทย(3) โครงการ Xe Kaman 3 (เกี่ยวกับสหรัฐอเมริกา $360 ล้าน 260 MW ในอัตปือ) เป็นเจ้าของ บริษัทพัฒนาและลงทุนลาวเวียดนาม-ลาว (รอบมีหุ้นร้อยละ 15) และไฟฟ้าคาดว่าจะส่งออกไปเวียดนาม (WBG, 2006, p.25)ในปีที่ผ่านมา นักลงทุนต่างประเทศจำนวนมากได้ลงทุนใน SOEs ในลาว และเป็น พันธมิตรเชิงกลยุทธ์ ได้แก่ บริษัทเบียร์ลาว (LBC หุ้นแบบสำหรับ FDI/โกล), บริษัทเบียร์ลาว (70/30), บริษัทยาสูบลาว (53/47) องค์กรโทรคมนาคมลาว (LTE, 49/51), Ltd บริษัทประกันลาว (51/49), และกี่โรงแรมและการท่องเที่ยวธุรกิจอื่น ๆ ส่วนใหญ่ของโครงการเหล่านี้ร่วมกันมี และมีการดำเนินการดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งการที่ใหญ่ที่สุดสองกิจการร่วมค้า: LTE กับการลงทุนรวมประมาณ $180 ล้าน และ LBC หรือเบียร์ ลาว – มากกว่า $30 ล้านในปี 2004 เป็นผู้นำของอุตสาหกรรมแปรรูปอาหาร LBC กำลังวางแผนที่จะขยายกำลังการผลิตเกือบ 80% ในปี 2006-2007 โดยการสร้างโรงงานเบียร์สองในหลวงพระบางด้วยการประเมินต้นทุนของเกี่ยวกับสหรัฐอเมริกา $20 ล้าน (WBG ปี 2006, p.25)6. ภาษี และสิ่งจูงใจภาษีในโซนโปรโมชั่นพิเศษเนื่องจากลาวดำเนินนโยบายเปิดประตูในปี 1988 มีแล้วระดับการลงทุนต่างประเทศลดลงในพื้นที่นอกเวียงจันทน์ ในสิบปีที่ผ่านมา ภาษีและสิ่งจูงใจไม่ใช่ภาษีถูกไม่ส่งเสริมมากเพื่อดึงดูดการลงทุนต่างประเทศใน SEZs ดังนั้น การขาดความโปร่งใสในการส่งเสริมการลงทุนต่างประเทศในลาว ซึ่งมีผลในการคำนวณระดับการลงทุนต่างประเทศในพื้นที่ชนบท บน 13 เมษายน 2003 รัฐบาลลาวนำแรงจูงใจของภาษีเพื่ออำนวยความสะดวกนักลงทุนภายใต้การก่อตั้งครั้งแรกของประเทศ SEZs มุ่งดึงดูด FDI และความรู้ ความสำคัญของการ SEZs จะพัฒนาพื้นที่ชายแดนกับประเทศจีน เวียดนาม กัมพูชา พม่า และไทย เดอะเซสบางแสนประมาณ 500 กิโลเมตรจากเวียงจันทน์ และตั้งอยู่ในตัวจังหวัดสุวรรณเขตของตามแบบตะวันออกตะวันตกเศรษฐกิจภายใน (EWEC) เชื่อมโยงพม่า ไทย ลาว และเวียดนาม (เส้นทาง No.9)หนึ่งในนโยบายของรัฐบาลในการส่งเสริม FDI การ SEZs จะสนับสนุนให้โครงการต่างประเทศในการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน และให้โครงการต้องเพิ่มเติม รัฐบาลจะดำเนินนโยบายในการตระหนักถึงความต้องในการดึงดูดการลงทุนต่างประเทศไปยังพื้นที่นอกเวียงจันทน์เพื่อปรับปรุงสภาพทางเศรษฐกิจสังคม เพื่อปรับปรุงมาตรฐานการครองชีพของคนในจังหวัด ผลกระทบของพระราชกฤษฎีกาใหม่ควรช่วยในการสร้างงานในชนบทจังหวัด สร้างกำไรแลกเปลี่ยน และสร้างโครงสร้างพื้นฐานในท้องถิ่นรัฐบาลลาวได้แบ่งโซนโปรโมชั่นลงทุนเป็นกิจกรรมเฉพาะและโซน ตามกฎหมายการลงทุนโปรโมชั่นต่างประเทศ 3 การส่งเสริมเขตตามสภาพทางเศรษฐกิจสังคม และสถานที่ในโซนจะเป็นดังนี้:โซนที่ 1: ภูเขา ธรรมดาและที่ราบสูงโซนไม่มีโครงสร้างพื้นฐานทางเศรษฐกิจเพื่อให้ง่ายต่อการลงทุนโซนที่ 2: ภูเขา ธรรมดาและที่ราบสูงโซนระดับปานกลางเหมาะสมกับโครงสร้างพื้นฐานทางเศรษฐกิจรองรับการลงทุนบ้างโซนที่ 3: ภูเขา ธรรมดาและที่ราบสูงโซนดีโครงสร้างพื้นฐานเพื่อสนับสนุนการลงทุนตามบทความ 18 กฎหมายปรับปรุง (2004), นักลงทุนต่างประเทศที่ลงทุนในกิจกรรมส่งเสริมและโซนจะได้รับแรงจูงใจของภาษีต่อไปนี้:โซนที่ 1: การลงทุนในเขต 1 จะได้รับการยกเว้นภาษีกำไร 7 ปี และหลังจากนั้นจะต้องเสียภาษีกำไรในอัตราร้อยละสิบ (10%)โซนที่ 2: การลงทุนในเขต 2 จะได้รับยกเว้นภาษีกำไรเป็นเวลา 5 ปี และหลังจากนั้นจะ มีกำไรลดลงอัตราภาษีเป็นครึ่งร้อยละสิบห้า (15%) สำหรับ 3 ปีและหลังจากนั้นอัตราภาษีกำไรร้อยละสิบห้า (15%)
การแปล กรุณารอสักครู่..

ลาดเทคนิค Visahakit สนอง Vatthou, ลัต Visahakit Konchak Kasikam และ Borisath Phalithaphanh Beton ลาว หน่วยการปรับโครงสร้างของสำนักงานส่งเสริมธุรกิจได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ดูแลการจัดทำแผนปรับโครงสร้างหนี้ (WBG 2006 เล่ม 10).
ในปี 2004 รายได้จากสิบเอ็ดที่ใหญ่ที่สุด (รัฐวิสาหกิจ) (รวมทั้งกิจการร่วมค้าและไม่รวมธนาคาร) คิดเป็น มากกว่าร้อยละ 70 ของรายได้ของรัฐวิสาหกิจทั้งหมด กลุ่มคนเหล่านี้มีรายได้ในห้าของรัฐวิสาหกิจเป็นเจ้าของอย่างเต็มที่โดยรัฐบาลของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวคิดเป็นประมาณร้อยละ 42 รายได้หกรัฐวิสาหกิจ บริษัท ร่วมทุนประมาณร้อยละ 31 รายได้ของคนอื่น ๆ (มากกว่า 120 รัฐวิสาหกิจ) ประกอบด้วยน้อยกว่าร้อยละ 30 (WBG 2006 p.9).
ภาคโทรคมนาคมลาวได้รับการเติบโตอย่างรวดเร็ว สิบปีที่ผ่านมาภาคถูกครอบงำโดยส่วนใหญ่ผู้เล่นคนหนึ่งของ บริษัท ลาวเทเลคอม ขณะนี้มีห้า บริษัท (รัฐร่วมทุนและเอกชน) ที่ให้บริการโทรคมนาคมในประเทศลาว ไทยสกายเข้าโทรคมนาคม บริษัท ในปี 2006 เป็นนอกจากนี้ล่าสุดภาค จำนวนผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต (ISP) ได้เพิ่มขึ้นจากทั้งสอง บริษัท ในปี 1990 ที่จะประมาณหกผู้เล่นในช่วงต้นปี 2000 และตอนนี้ประมาณสิบผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ตเช่น STEA อินเทอร์เน็ต ETL ลาวเทเลคอม, Champalao อินเทอร์เน็ต Lanexang อินเทอร์เน็ตกายเทเลคอม, KPL , Unicom และ MLL.com (ที่สองมีการพัฒนาและจะเข้าสู่การดำเนินการเร็ว ๆ นี้) (WBG, 2006, หน้า 12).
มีสี่ผู้ประกอบการที่ได้รับอนุญาตเพื่อให้การสื่อสารโทรคมนาคมที่คงที่และโทรศัพท์มือถือในประเทศลาวโดยมีทั้งสี่ให้โทรศัพท์มือถือ แต่ เพียงสามเส้นให้คงที่ ทั้งหมดของพวกเขาได้เป็นเจ้าของรัฐบาลบางส่วน ผู้ประกอบการมีดังนี้ลาวเทเลคอม จำกัด (LTC ถือหุ้นเป็นรัฐบาลสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (GOL) 51%, 49% ชินวัตร); องค์กร des โทรคมนาคมลาว (ETL, GOL 100%); ลาวเทเลคอมเอเชีย (LAT กระทรวงกลาโหม 100%); Millicom นานาชาติ Cellular SA (GOL 22%, 78% Millicom) ครั้งแรกที่สามให้โทรศัพท์พื้นฐานบริการโทรศัพท์มือถือและอื่น ๆ ในขณะที่คนสุดท้ายที่ให้บริการโทรศัพท์มือถือและอื่น ๆ (WBG, 2006, หน้า 12).
การเข้ามาของ Millicom ที่ถือหุ้นใหญ่โดยชินคอร์ป, การดำเนินงานของดาวเคราะห์และความชุก ของ Voice over Internet Protocol (VoIP) แสดงให้เห็นว่าผู้ประกอบการนักลงทุนภาคเอกชนยินดีที่จะลงทุนในประเทศลาวภายใต้ระบอบนโยบายปัจจุบัน อย่างไรก็ตามการลงทุนดังกล่าวยังมีข้อ จำกัด กับกิจกรรมในเวียงจันทน์ (WBG, 2006, หน้า 12).
ภาคการธนาคารของประเทศลาวถูกครอบงำโดยรัฐเป็นเจ้าของธนาคาร (SOBs) ซึ่งเริ่มต้นที่จะกลายเป็นตลาดที่มุ่งเน้น ธนาคารในประเทศภาคเอกชนมีบทบาทขนาดเล็กและธนาคารต่างประเทศได้ทำผลกระทบเพียงเล็กน้อยในบริบทของส่วนแบ่งการตลาด ขนาดที่เล็กของภาคเอกชนและธนาคารต่างประเทศประกอบกับบทบาทของรัฐบาลในหลาย ๆ ส่วนของเศรษฐกิจ (โดยตรงหรือโดยอ้อม) Banque Pour Le Commerce EXTERIEUR ลาวยังคงรักษาตำแหน่งที่โดดเด่นคิดเป็นประมาณครึ่งหนึ่งของเงินฝากรวมและเงินกู้ยืมในระบบ ธนาคารเพื่อการพัฒนาลาวที่เกิดจากการควบรวมกิจการของทั้งสอง SOBs ขนาดเล็ก - ลาวพฤษภาคมธนาคารและ Lane Xang ธนาคารมีขนาดเล็ก ระดับต่ำของเงินทุนในระดับที่มีนัยสำคัญของเงินให้สินเชื่อด้อยคุณภาพและการทำกำไรที่อ่อนแอที่มาพร้อมกับที่พบในรัฐที่มีขนาดใหญ่เป็นเจ้าของธนาคารพาณิชย์ (SOCBs) รัฐที่เป็นเจ้าของนโยบายธนาคารที่ธนาคารส่งเสริมกสิกรรมซึ่งยืมส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ชนบทได้รับความทุกข์ในรูปแบบอาการเดียวกัน ธนาคารอื่นที่เป็นเจ้าของโดยรัฐเป็นธนาคารแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (WBG, 2006, หน้า 12).
FDIในภาคการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำที่ทำขึ้นมากกว่าครึ่งหนึ่งของการลงทุนต่างประเทศรวมในประเทศลาว ปัจจุบันมีสามโครงการขนาดใหญ่ภายใต้การก่อสร้าง: น้ำเทิน 2 (NT2) น้ำ Ngeum ที่ 2 และ 3 Se เคแมนทั้งสามโครงการร่วมกันมีความคุ้มค่ามากขึ้นกว่า US $ 2000000000 พวกเขามีดังต่อไปนี้
(1) น้ำเทิน 2 เป็นโครงการไฟฟ้าพลังน้ำที่ใหญ่ที่สุดในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (US $ 1200000000, 1,070 เมกะวัตต์ในจังหวัด KM) ซึ่งฝรั่งเศส EDF มีร้อยละ 35 ของหุ้นทั้งหมด; GOL และเอ็กโกถือแต่ละร้อยละ 25 และอิตาลีพัฒนาไทยร้อยละ 15 ไฟฟ้าที่ผลิตโดย NT2 จะเป็นหลักในการส่งออกไปยังประเทศไทย.
(2) น้ำงึม 2 โครงการ (ประมาณ US $ 800,000,000, 615 เมกะวัตต์ในจังหวัด VTE) การสนับสนุนจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้พลังงาน จำกัด - บริษัท ร่วมทุนประกอบด้วยการช่าง จำกัด (มหาชน 28.5%) EDL (25%) บริษัท ผลิตไฟฟ้าราชบุรีจํากัด (25%), บริษัท ทางด่วนกรุงเทพ (12.5%) Shlapak บริษัท พัฒนา (4%), PT การก่อสร้างและการชลประทาน บริษัท (4%) และทีมที่ปรึกษา วิศวกรรมและการบริหารจัดการของ บริษัท (1%) โครงการนี้เป็นส่วนใหญ่สำหรับการส่งออกไปยังประเทศไทย.
(3) เซเคแมน 3 โครงการ (ประมาณ US $ 360,000,000, 260 เมกะวัตต์ในจังหวัดอัตปือ) เป็นเจ้าของโดยเวียดนามลาวลงทุนและการพัฒนา บริษัท (EDL มีส่วนแบ่งร้อยละ 15) และ ไฟฟ้าที่คาดว่าจะส่งออกไปยังประเทศเวียดนาม (WBG, 2006, หน้า 25).
ในปีที่ผ่านมานักลงทุนต่างชาติจำนวนมากที่มีการลงทุนในรัฐวิสาหกิจในประเทศลาวและกลายเป็นพันธมิตรทางธุรกิจของพวกเขา เหล่านี้รวมถึง บริษัท โรงเบียร์ลาว (LBC, 50/50 ถือหุ้นสำหรับการลงทุนโดยตรง / GOL) บริษัท เครื่องดื่มลาว (70/30), ลาว บริษัท ยาสูบ (53/47), ลาวโทรคมนาคมเอ็นเตอร์ไพรส์ (LTE, 49/51) ลาว บริษัท ประกันภัย จำกัด (51/49) และอื่น ๆ ไม่กี่โรงแรมและธุรกิจท่องเที่ยว ส่วนใหญ่ของโครงการร่วมเหล่านี้เป็นประโยชน์และได้รับการปฏิบัติอย่างดีโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ใหญ่ที่สุดสองกิจการร่วมค้า: LTE ที่มีการลงทุนรวมประมาณ $ 180 ล้านและ LBC หรือเบียร์ลาว - มากกว่า $ 30 ล้านในปี 2004 ในฐานะที่เป็นผู้นำของอุตสาหกรรมแปรรูปอาหาร LBC กำลังวางแผนที่จะขยายกำลังการผลิตของตนโดยเกือบ 80% ใน 2006-2007 โดยการสร้างโรงงานที่สองในโรงเบียร์จำปาศักดิ์มีค่าใช้จ่ายประมาณ US $ 20 ล้าน (WBG 2006, p.25).
6 สิทธิประโยชน์ภาษีอากรในโซนโปรโมชั่นพิเศษตั้งแต่ลาวดำเนินนโยบายเปิดประตูในปี 1988 ได้มีการลดลงของระดับการลงทุนจากต่างประเทศในพื้นที่นอกเวียงจันทน์
ในช่วงสิบปีที่ผ่านมาแรงจูงใจด้านภาษีและไม่ใช่ภาษีไม่ได้รับการส่งเสริมการลงทุนอย่างมากในการดึงดูดการลงทุนจากต่างประเทศเข้ามา SEZs ดังนั้นจึงมีการขาดความโปร่งใสในการส่งเสริมการลงทุนจากต่างประเทศในประเทศลาวซึ่งมีผลในการลดลงของระดับการลงทุนจากต่างประเทศในพื้นที่ชนบท ที่ 13 เมษายน 2003 รัฐบาลลาวแนะนำแรงจูงใจในการปฏิบัติหน้าที่เพื่ออำนวยความสะดวกให้นักลงทุนภายใต้การจัดตั้งครั้งแรกของประเทศของ SEZs มุ่งเป้าไปที่การดึงดูดการลงทุนจากต่างประเทศและความรู้ ความสำคัญของ SEZs คือการพัฒนาพื้นที่ชายแดนกับจีนเวียดนามกัมพูชาพม่าและไทย เดอะเซสอยู่ทางทิศใต้ประมาณ 500 กิโลเมตรจากเวียงจันทน์และตั้งอยู่ในจังหวัดสะหวันนะตามแนว East-West Economic Corridor (EWEC) เชื่อมโยงพม่าไทยลาวและเวียดนาม (เส้นทางหมายเลข 9).
หนึ่งในนโยบายของรัฐบาลในการส่งเสริมการลงทุนจากต่างประเทศไปยัง SEZs คือการสนับสนุนให้โครงการต่างประเทศในการที่จะพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานและอนุญาตให้โครงการสิทธิพิเศษอื่น ๆ อีกมากมาย รัฐบาลจะดำเนินนโยบายนี้ในการตระหนักถึงความจำเป็นในการดึงดูดการลงทุนจากต่างประเทศไปยังพื้นที่นอกเวียงจันทน์เพื่อปรับปรุงสภาพทางเศรษฐกิจและสังคมดังนั้นการปรับปรุงมาตรฐานการครองชีพของประชาชนในต่างจังหวัดในชนบท ผลกระทบจากคำสั่งใหม่ควรให้ความช่วยเหลือในการสร้างโอกาสในการทำงานในจังหวัดชนบทสร้างกำไรจากอัตราแลกเปลี่ยนและสร้างโครงสร้างพื้นฐานในท้องถิ่น.
รัฐบาลลาวได้แบ่งโซนโปรโมชั่นการลงทุนในกิจกรรมที่เฉพาะเจาะจงและโซน ตามกฎหมายว่าด้วยการส่งเสริมการลงทุนจากต่างประเทศที่สามโซนการเลื่อนตำแหน่งขึ้นอยู่กับสภาพสังคมเศรษฐกิจและสถานที่ทางภูมิศาสตร์ในโซนมีดังนี้โซนที่ 1: ภูเขาธรรมดาและโซนที่ราบสูงที่มีโครงสร้างพื้นฐานทางเศรษฐกิจที่จะอำนวยความสะดวกในการลงทุน. เขต 2 : ภูเขาธรรมดาและโซนที่ราบสูงที่มีระดับปานกลางของโครงสร้างพื้นฐานทางเศรษฐกิจที่เหมาะสมเพื่อรองรับการลงทุนที่มีขอบเขต. โซนที่ 3:. ภูเขาธรรมดาและโซนที่ราบสูงที่มีโครงสร้างพื้นฐานที่ดีในการสนับสนุนการลงทุนตามข้อ18 ของกฎหมายการบัญชี (2004) นักลงทุนต่างชาติลงทุนในการส่งเสริมและโซนมีสิทธิที่จะแรงจูงใจด้านภาษีต่อไปนี้: โซนที่ 1: เงินลงทุนในโซนที่ 1 จะได้รับสิทธิยกเว้นภาษีกำไรเป็นเวลา 7 ปีและหลังจากนั้นจะต้องเสียภาษีกำไรในอัตราร้อยละสิบ ( 10%). โซนที่ 2: เงินลงทุนในโซนที่ 2 จะได้รับสิทธิยกเว้นภาษีกำไรเป็นเวลา 5 ปีและหลังจากนั้นจะต้องมีการอัตราภาษีกำไรที่ลดลงจากครึ่งหนึ่งของร้อยละสิบห้า (15%) เป็นเวลา 3 ปีและหลังจากนั้นกำไร อัตราภาษีร้อยละสิบห้า (15%)
การแปล กรุณารอสักครู่..
