BackgroundThis paper discusses two

พื้นหลังเอกสารนี้กล่าวถึงสองรุ่นมินท์สำหรับประเมินความทุกข์ของอุตสาหกรรมบริษัท เหล่านี้อยู่ที่ว่า Z คะแนนรุ่น (1968) และแคเธอรีนซีตา® 1977) เครดิตแบบจำลองความเสี่ยงทั้งสองรุ่นยังมีการใช้ โดยผู้ที่ทั่วโลก หลังเป็นแบบฟทร์แวร์รูปแบบสำหรับสมาชิกกับแคเธอรีนซีตา Services, Inc. (Hoboken, NJ)วัตถุประสงค์ของการสรุปนี้จะพับสอง แรก ลักษณะเฉพาะของธุรกิจมีการตรวจสอบความล้มเหลวเพื่อระบุ และกำหนดปริมาณตัวแปรซึ่งเป็นตัวบ่งชี้ประสิทธิภาพและ predictors ของทุกข์ โดยการทำเช่นนั้น ฉันหวังว่าจะเน้นการสร้างรวมทั้งค่าจริงในการใช้อัตราส่วนทางการเงิน โดยเฉพาะ ชุดของการเงิน และอัตราส่วนทางเศรษฐกิจที่จะวิเคราะห์ในบริบททำนายความทุกข์ขององค์กรโดยใช้ตัวคูณวิธีการทางสถิติ discriminant โดยออกกำลังกายนี้ ฉันจะได้ไม่เพียงแต่การลักษณะของ bankrupts เป็นของตัวมาก-maligned ที่วัดปริมาณได้เทคนิคการวิเคราะห์ทางการเงิน: การวิเคราะห์อัตราส่วนการ แม้ว่ารุ่นที่เราจะอธิบายได้พัฒนาในช่วงปลาย 1960 ของกลาง-1970 เป็น และฉันจะขยายของเราทดสอบและผลการวิจัยจะรวมการบริษัทไม่ซื้อขายอย่างเปิดเผย ไม่ใช่ผลิตเอนทิตี และยัง หมายถึงใหม่การจัดอันดับตราสารหนี้รุ่นเทียบเท่าประเทศกำลังพัฒนาในตลาดพันธบัตรขององค์กร หลังใช้แบบรุ่น Z คะแนนเรียก Z" เอกสารนี้ยังปรับปรุงทดสอบการคาดการณ์เริ่มต้น และล้มละลายผ่านปี 1999ตามที่ผมเขียนก่อนในค.ศ. 1968 และดูเหมือนจะดีกว่าใน 1990 ' s ปลาย academicians ดูเหมือนจะจะย้ายไปตัดการวิเคราะห์อัตราส่วนเป็นเทคนิคการวิเคราะห์ในการประเมินการประสิทธิภาพการทำงานขององค์กรธุรกิจ

Background
พื้นหลังบทความนี้กล่าวถึงสองรุ่นที่เคารพในการประเมินความทุกข์ของอุตสาหกรรมThis paper discusses two of the venerable models for assessing the distress of industrial
บริษัท เหล่านี้เป็นดังนั้นcorporations. These are the so- -เรียกว่า called Z- -รูปแบบคะแนน Score model (1968) and ZETAและซีตา® 1977) 1977) credit risk model.
ทั้งสองรุ่นยังคงถูกใช้โดยผู้ปฏิบัติงานทั่วโลก Both models are still being used by practitioners throughout the world. The latter is a proprietary
model for subscribers to ZETA Services, Inc. (Hoboken, NJ).
The purpose of this summary are two-fold. First, those unique characteristics of business
failures are examined in order to specify and quantify the variables which are effective indicators
and predictors of corporate distress. By doing so, I hope to highlight the analytic as well as the
practical value inherent in the use of financial ratios. Specifically, a set of financial and
economic ratios will be analyzed in a corporate distress prediction context using a multiple
discriminant statistical methodology. Through this exercise, I will explore not only the
quantifiable characteristics of potential bankrupts but also the utility of a much-maligned
technique of financial analysis: ratio analysis. Although the models that we will discuss were
developed in the late 1960’s and mid-1970’s, I will extend our tests and findings to include
application to firms not traded publicly, to non-manufacturing entities, and also refer to a new
bond-rating equivalent model for emerging markets corporate bonds. The latter utilizes a version
of the Z-Score model called Z”. This paper also updates the predictive tests on defaults and
bankruptcies through the year 1999.
As I first wrote in 1968, and it seems even truer in the late 1990’s, academicians seem to
be moving toward the elimination of ratio analysis as an analytical technique in assessing the
performance of the business enterprise.

พื้นหลัง
บทความนี้อธิบายสองของรุ่นท่านประเมินความทุกข์ทรมานของบริษัทอุตสาหกรรม

เหล่านี้จะเรียกว่าแบบจำลองคะแนน ( 1968 ) และซีตา® 1977 ) แบบจำลองความเสี่ยงด้านเครดิต .
ทั้งสองรุ่นนี้ยังถูกใช้โดยผู้ประกอบการทั่วโลก หลังเป็นรูปแบบกรรมสิทธิ์
สำหรับสมาชิกเพื่อเพื่อบริการอิงค์ ( Hoboken , NJ )
วัตถุประสงค์ของการสรุปนี้เป็นสองเท่าแรก ลักษณะที่เป็นเอกลักษณ์ของธุรกิจ
ความล้มเหลวตรวจสอบเพื่อระบุและวัดตัวแปรที่มีประสิทธิภาพและตัวบ่งชี้
ทำนายความทุกข์ขององค์กร โดยการทำเช่นนั้น ผมหวังว่าการเน้นไวยากรณ์เช่นเดียวกับ
คุณค่าในทางปฏิบัติที่แท้จริงในการใช้อัตราส่วนทางการเงิน โดยเฉพาะชุดของการเงินและ